.......

belki de kötüyüm

2012-01-23T09:52:00.000+02:00

iş yerim yansa...
hani haber alsam bi gece, bi şekilde, deseler ki şirket yanmış. o koskoca bina kül olmuş, baya bildiğin yandı bitti kül oldu, yanmış, batmış....
aklıma gelecek şey "çekmecemde kitap var mıydı ki? aa...bazı notlarım vardı yaaa...püüüüü!"
yemin ederim budur.
en fazla bir iki kişisel ıvır zıvırıma üzülürüm.
şirket yanmış batmış diye "tüh" demem.
kediyi bulmalı, derim bi tek.

o derece nefret ediyorum burdan.
bu beni kötü yapıyorsa, yaparsa..
belki de kötüyüm.

istiyorum

2012-01-12T16:46:00.000+02:00

şirketten ayrılanlar veda notu yazıyorlar:
"bilmem kaç yıldır severek çalıştığım şirketimden ayrılıyorum, burada çok güzel günler geçirdim, bana çok katkıları oldu, asla unutamayacağım kazanımlar cart curt... sizleri hiç unutmayacağım, çok özleyeceğim falan filan.."
buraya yazıyorum.
yazıyorum ki gerçek olsun.
ayrılırken herkese atacağım o "veda maili" burda dursun:

"7 küsur yıldır sevmeden çalıştığım, hiç bi hayrını görmediğim, bana ne kişisel, ne mesleki anlamda hiçbir katkısı olmayan, bütünüyle zaman kaybı olarak değerlendirdiğim şirketten (şirketim demek bile gelmiyor içimden) bugün itibariyle güle oynaya ayrılıyorum. sizleri de elbette özlemiycem. bi-iki kişi var, onlarla da zaten görüşürüz. ha, kapının önündeki kediyi özlerim bak, kedidir sonuçta.
hadi ben gittim, çok bile durdum aslına bakarsanız da o da işte benim salaklığım. ben zaten size çok fazlaydım"

bu maili yazıp da yollamayan saklambaç ne olsun.

2012 kararları

2012-01-06T09:44:00.000+02:00

2012 kararlarımın en önemlisi "bu sene yeni yıl kararları alıp hayata geçirmek" olmuştu.
6. gündeyiz, duruma bakalım:
-yazımı değiştirmek: özel notlarımı el yazısı ile yazan bir insan olmak istedim. şimdi bu sebeple bir defter yazıyorum. sıradan günlük anlık şeyler. el yazısı ile. 8) bakalım "ne güzel yazısı var" bir insan olabilecek miyim?

- ikinci bir tire koydum diye bir madde daha yazıcam gibi göründü ama başka yok.

allah da beni bildiği gibi yapsın 8(

yılbaşı gecesi

2012-01-02T13:49:00.000+02:00

elektirikler kesild!

masada abur cubur, meyve, çerez, rakı, şarap
koksun diye yakılmış bir mum
tv'de ntv açık (çok elit insanız canım!)
bel ağrıyor, sırt tutuk diye sürülmüş bengay pomat.
haliyle mumun vanilya kokusunu bastırmış bir mentol kokusu
yün kuşak sarılmışım.
sel de "alteşofman" üstü ona aldığım triko hırka (yeni diye giymiş, aferim)
kedi azmış, mauuvv'luyor.
hadi iyi yıllar diye kadeh tokuşturuyoruz ki....
karardık.
elektrik kesintisi sık yaşadığımız bir şey değil zaten
bir de yılbaşı gecesi olunca...
şaşırdık!

bu ne yaaa..
pencereye koştuk.
yan çevre yöreler de kararmış.
karşı pencerede yanıp sönüp yılbaşı ambiyansı yaratan renkli ışıklar da susmuş.
resmen ciddi ciddi elektirikler kesildi lan yılbaşı gecesi! (lan demişim şaşkınlıktan kusura bakmayın)

kaldık.
aslında ne yalan söyliyim, bi eğlenme durumu geldi bana
hayır zaten o kanal, bu kanal zıplarken
ay 1 dakika kaldı, hangi kanalda gireyim diye şitres yaparken yeni yıla girmişim bunca sene de ne olmuş.
en azından bi değişikliktir nihayetinde.

koksun diye yakılmasına rağmen ben-gay'ı bastırmaya muktedir olmayan mum, ışığıyla işe yaradı.
3-5 mum daha yaktık.
bari pili bitene kadar müzik dinleyelim diye leptobu açtık.
oturduk yerimize.
sel'in telefon saatiyle benimki arasında 2 dakika fark var.
çin atasözü müdür nedir, der ya:
"bir saati olan adam zamanı bilir
iki saati olan, o kadar emin değildir"
emin olamadık
vakit yaklaşınca
annemi aradım, girdik mi deyu
ay giriyoz galiba, du bakayım hah girdik dedi
telefonda giriştik (bu fiilin işteş kullanımı pek olmadı galiba buraya ama..)
kutlaştık.
telefonu kapayınca sel'le kutlaştık.
bari dans edelim dedi
8)))
hee olur, dedim.
sallandık.
benim bel zate sakat
uzun süre dans etmet gerekse sel de sakatlanır diye kısa kestik elbet
malum adam 2'ye katlanıyor dans edebilir pozisyona gelmek için.
topuklu ayakkabıyla bile olmuyorken, çorapla hiç olmadı.
oturuk yerimize.
kombi söndüğünden ev soğumaya başladı.
üstümüze battaniye çektik.
cipsler uzak kaldı.
kucağıma aldım.
kadehi koyacak yer bulamadım, cipsi bırakıp kadehi aldım.
peynir sehpada kaldı.
onu da yanıma koydum.
e peyniri sen almışsın dedi sel
sen yoğurt ye, dedim
8)
çatal getirmemişiz.
karanlıkta mutfağa gitmek zor geldi
peyniri elimle yedim ara ara.
gerçi meyveleri doğayıp üstüne de kürdan sapladıydım yemesi kolay olsun diye
hah işte o kürdanlarla peynir yemeye çalıştım önce ama
peynir yımşak olunca pek olmadı.
mecbur parmakladım.
o bişey değil de
kadehi tutunca, kadeh kirlendi.
olsundu
muma tutmayınca pek görünmedi kiri
8)

2 kadeh içmiştim daha
midem bulanmaya başladı biraz.
çok fazla cips yemiş olduğumdan mıdır
sırt ve bel nahiyesinde işini yapmaya çalışan bey-gayın,
içeriye eğlenerek gelen şaraplı kan ile karşılaşınca artistik yapmasından mıdır nedir artık,
bi keyfim kaçtı.

amaann.. yatayım mı ki? diyordum.
elantirinkler lütfettiler, geldiler.
tilozyonu açtık.
herkes girmiş tabi yeni yıla.
kanal kanal gezerken
viktoryassikrıt kızları görünmeye başladı.
bu insanımsı canlıların bir anda görünüvermesi pek mümkün olmuyor zaten
ayaktan başlayan görüntünün onca bacak boyunu aştıktan sonra kafaya kadar varması zaman alıyor.
peeehh... diye diye seyrettik.
yalan yalan, gerçek değil ki bu, amaaaaannn hayat mı bunların ki, yarım kilo kabak tatlısı bile yiyemezler falan diye eleştirdim. (evet, kabak tatlısı mevzubahis ise yarım kilo teferruattır.)
sadece yaşam biçimlerinin zorluğuna dair eleştiri getirdiğimi fark edersiniz.
olağanüstü güzellikleri hakkında eleştiride bulunanı allah çarpardı.

sonra kanal mı değiştirdik, ne oldu bilmiyorum
midem bulanıyor diye uzandım acık
uyumuşum.
2.5 civarında sel uyandırdı.
kalkıp yerimize yattık.

bir yılbaşı gecesi de böyle geçti işte.

son 3

2011-12-29T14:05:00.001+02:00

29
30
31
ee..

Maya'lanmadıysak pek de önemli değil bence, yine.

+1 gün tatil olsaydı, bi hafif sevinme olurdu evet.
o da olmayınca normal bir hafta sonundan farklı gelmiyor pek.
plan program?
ay yine akşam yemeği avrupa'da, gece içkisi amerika'da, sabah kahvaltısı avusturalya'da işte.
klasik.
çamı da koymadık ortaya.
kedi dadanacak, kıl tüy dökülecek ortaya.
evi süpürmeye üşenen ben, onları toplayıp kaldırana kadar yarı yıl gelecek.
gerek yok.
kişi kendini bilmek gibi irfan olmaz demişler.

sönük, heyecansız, "yeni yıl geliyor, tirilaylaylom" modundan uzak bir yazı okuyun istemezdim elbet
gönül isterdi ki koltuk yastıklarını gövdesine sarıp noel baba olacak bir sel kişisi,
bahçeden söktüğü dalları kafasına takarak 4 ayak dolaşacak "geyik" bir saklambaç,
boynuna renkli ışıklar takılmış halde yanardöner kıyafetiyle miyavlayan bir kedi sunayım size.
kısmet değilmiş.
gidenin arkasından kötü konuşmak gibi olacaksa da, zaten uyuz bi yıldı.
ahdım olsun, dileklerimi eksiksiz yerine getirirse
tam bu yukarda bahsettiğim şekilde uğurlarım 2012'yi.
peşin peşin şımarıklık beklemesin benden.

notella:
ataletim, bloğa yazınca oluyor demiş diye yazıyorum
şimdiye kadar verdiklerinden beğendiklerimin tamamıyla, daha vermediklerinden en güzel olanların hepsini istiyorum 2012'den. (senin derdin bu saklambaç. net olamıyorsun!)
ısrarla istiyorum.
hadi bakalım.
8)

mahrem mevzular

2011-12-19T16:23:00.000+02:00

aile bireylerinin mahrem mevzuları ortalıkta anlatılmaz ama...
burası ortalık mı ki?
yüzbin milyon izleyicisi olan gizemli bir blogger olmadığıma göre gayet aile içinde sayılmaz mıyım?
evet.
o halde buyrun:

cumartesi günü bizim kız -afedersiniz- azdı.
cumartesi günü tam olarak 5. ayını bitirmişti kendisi.
aldığımız kadın "17 Temmuz'da doğdu" dediydi zira.
cumartesi 17 Aralık.
tas tamam 5 ay.

zaten bi çenesi düşmüştü akşamdan beri.
ama öyle "bana koca bulun" lafları etmiyordu da, daha ziyade bi sohbet havasında söylenmeler falan.
evde yalnız kalıyor ya, anlatacakları birikti zaar diye bakıyordum olaya.
-kuş gördüm
-biblo kırdım
-senin yüzüğü halının altına tıktım, gibi şeyler.
ne bileyim derdinin başka olduğunu.

cumartesi günü öğleden sonraydı, artık şüpheye yer bırakmayacak biçimde ilan etti koca isteğini.
ppfff.. 8(
o "maauuvv"lar,
o "tövbesstağfurullah" dedirtecek haller..

sel'e mesaj yazdım
"müjdeler olsun, kızın azdı" diye
"benim öyle kızım yok" dedi
8))

o her ne kadar kendisini inkar etse de,
kız ona iyice sempati duymaya başladı.
gidip ona sürünüyor.
"e erkeksin nihayetinde" şeklindeki açıklamamı açılmış gözlerle dinleyen sel, kendini kedinin namusundan sorumlu hissetmiyor olacak ki "karşı komşunun kedisi erkekti" diye aklına gelen -kendince-harika fikri benimle paylaşmakta bi beis görmedi.
e yok artık!

ailemizde benzer bir tecrübeyi yaşayan var allahtan (burada "allahtan" demek bi yakışıksız mı oldu ne?)
fundamı aradım.
-Fundacıımm.. kız azdı!
-ayyy tüüh..çok erken daha, çıtır gibi işte, dedi.
-e ne yapaciz, hani bi ilaç vardı neydi adı?

ilacı vermekten başka çare olmayınca pazar günü nöbetçi eczane aradık.
sel'in "yemeğine şap katsak" şeklindeki sivri fikrine paralel olarak, yemeğine ilaç kattık.
yavrucum "oohh.. yaş mama" diye yalana yalana yediği yemeğin içindeki ilacın etkisini mi gördü, yoksa yorgunluk mu çöktü üstüne bilmem ama, akşam rahattı çok şükür.

akşam eve gittiğimizde ne şekil bi kedi ile karşılaşacağız bakalım.
birkaç ay daha dursaydı edepli edepli...
ppff..

elâlemin kadını....

2011-12-09T13:14:00.000+02:00

eskiden olsa eve gittim, işe geldim, şunu yedim, bunu yaptım diye; toplasan anlatacak 3 cümleyi bulmayacak konularda uzun uzun bi yazı döşenirdim ki, gören baya bi maceralı, doludolu yaşıyorum sansa yeriydi.
yazıkıran diye bi illete mi tutuldum ne oldu bilmiyorum
yazmıyorum
yazasım olmuyor çoğu zaman
daha kötüsü de yazasım olduğunda da üşenir hale geldim
bunun şöyle bir kötü tarafı oldu.
yazınca olur olmaz her şeyi
tüm o zamanların fotoğrafını çekmişim de albüme koymuşum gibi
yani öyle bir "anlar arşivi"m oluşmuş gibi oluyordu
seviyordum sonra resim bakar gibi yazı bakmayı
hatırlayıp güldüğüm şeyler oluyordu ki yazmasam kaybolur giderdi.

şimdi
geçen gün yolda giderken komik bir şey oldu
(bir tiyatro oyunu mu bu, film miydi?)
iş yerinde kızlara, mail yoluyla anneme, kısçeye falan anlattım da
gelip buraya anlatmamış olmayı
kayıtlara geçsin diye yazmamış olmayı yakıştıramadım kendime
sizin neyiniz eksik, değil mi ama 8)

şimdi şöyle:
geçen akşam iş çıkışı sel ile eve gitmeden önce bahçeli'ye gidip bişeyler yiyelim dedik
-evde yemek yok
ama fazla da gecikmeyelim dedik
-evde kedi var
gittik, acele acele bişeyler yedik, kalktık.
arabaya doğru hızlı adım yürüyoruz.
bir yandan da zıtlaşıyoruz.
konu:
hafta sonu sel'lerin bir akraba düğünü var
ben de ne giysem sorusuna "annemden kalan mor elbise" yanıtı vermek üzereyim
elbiseyi belki de hiç giymedim sel ile birlikte
o yüzden ben "mor elbise" diyince hatırlamadı
hatırlatmaya çalıştım:
annemin gençliğinden kalan, mor, böyle boğazlı, oyuk kollu, dar, arkadan fermuarlı....
hani tok bir kumaşı var, kendinden kabartma desenli..
yok hatırlamadı
kısa! dedim.
-ne kadar kısa?
-kısa işte. baya kısa. annemin gençliğinden kalan diyorum, o kadar kısa işte (annemler gençliklerinde tunikleri elbise diye giyiyormuş zaten, etekler el kadar, elbiseler neredeyse gömlek uzunluğunda)
-görmem lazım hatırlamıyorum, çok kısaysa olmaz bizim akrabaların arasına, dedi sel.
o olmaz diyince ben elbiseye iyice sahip çıktım
-giyerim ben bana ne
-görmem lazııııımmm.. çok kısaysa olmaz oraya.
-evet çok kısa
-ya kuzu, yakışık almaz o kadar kısaysa..
-eeehh.. çok da fifi!

affınıza sığınırım canım okuyucu
ama bi şımarma mı geldi üstüme nedir, öyle dedim:
-çok da fifi!

-cık cık cııığğkk.. ne kadar terbiyesizsin, dedi sel.
-kim, ben mi, a-ah niye be, fifi terbiyesiz bi kelime mi ki? küçük, sevimli bi köpecik adı.

şimdi biz yolda acele acele yürüyoruz ya,
bi yandan sel beni kınıyor, cık cık cık... terbiyesiz! diye
bi yandan da ben lafımı savunuyorum.
-çok: nicelik bildiren bir kelime; da: bağlaç; fifi: kucak köpeklerine verilen sosyetik bir isim, diye açıklama yapıyorum ki terbiyesiz lafını geri alsın.
ama bana bi gülme geldi, kahkaha atar haldeyim.

derken,
karşımızdan gelen bir kadın bi anda yavaşladı, önümüze doğru hamle yaptı, sel'in mi, benim mi önünü keseceğine emin olamaz hallerde sağa sola adımlayarak... geldi önümde durdu.
o durdu
ben durdum
sel durdu
bir iki saniye bakıştık.
sonra o "merhaba" dedi
merhaba? dedim, çünkü ilk merhabanın tonu bişey soracakmış merhabası gibi değil. beni tanımadınız mı merhabası gibi. sel tanıyor herhalde diye düşündüm. ama sel suskun.
gözümün içine baktı yine birkaç saniye. ay ama bi uzun ki o boş saniyeler.
-benimle bi bira içer misiniz? dedi. "size bi bira ısmarlayabilir miyim?"
ay üstüme iyilik sağlık!
kimsin kadın!
ben sadece "eeeğğğğıı..." gibi bi boşluk doldurma sesi çıkarttım, zira ne diyeceğimi şaşırdım.
sel zaten hepten suskun, kadına bakıyor.
-nooooğğluurr.. benimle bi bira için, size bi bira ısmarlıyım ha, lütfeeğğnn" diye ısrar etmeye başladı kadın.
-aaa.. yok, çok teşekkürler, bizim biraz acelemiz var da... (ben de olayı gayet mantıklı bulmuşum gibi "neden" demiyorum hiç, kırk yıllık arkadaşa mazeret bildiriyorum sanki)
-yaaaaa! kabul etmiyorum, noolur, noolur.. ayarlayın işinizi! hadiiii...
-yok, gerçekten, zaten geç kaldık biz, eve gidiyorduk.
-yaaa. bi biraa, çok sevdim ben sizi lütfen, o kadar güzel gülüyordunuz ki, bayıldım bayıldım, benimle bi bira için, noğğluur"
sel araya girdi:
-çok teşekkür ederiz nazik teklifiniz için, gerçekten. ama bekleyenimiz var....
(kedi demedik kadına, "bekleyenimiz var" dedik. kedi desek, kadın paçaya yapışıp, yine de bırakmayacak gibiydi.)
-ama telefon edin, ayarlayın! yapabilirsiniz, hadiii.... (kedi demediğimiz burdan belli zaten, telefon edip ayarlayın diyor kadın, bende makaralar zaten gevşek, iyice gülme geliyor)
-valla imkan yok, çok geciktik zaten
-kabul etmiyorum, lütfenn. hadi, bi bira. siz berabersiniz, ben yalnızım, çok güzel eğleniyordunuz, böyle insanlar yok etrafta, ben bayıldım size, gülmenize.... lüüütfeenn, kırmayın beni.
ay valla böyle
dakikalar oldu, kadın sanırsın senelerdir izini kaybettiği akrabasını bulmuş, öyle yalvarıyor. bayılmışmış bize, çok güzel gülüyormuşuz, dikkatini çekmiş, eğlenceliymişiz, bize katılsınmış, bira ısmarlasınmış....
olacak gibi değil,kestirip attım:
-başka sefer inşallah, bu sefer gerçekten imkan yok.
8))) anacım neyin başka seferi, kadın kim, nerden geldi, nereye gidiyor belli değil. hangi başka sefer?
ama dedim.
en kibar ve terbiyeli (bana terbiyesiz diyenler utansın!) halimle:
-başka sefere inşallah, dedim.

kadını öyle üzüntülü, hayal kırıklığına uğramış, hatta küsmüs diyeceğim bir halde yolun ortasında bırakıp (elâlemin kadını ama.. insan yine de bırakıp giderken bi mahcubiyet hissediyor) koşar adım uzaklaştık.

ve
evde kedi bekliyor olmasaydı gerçekten de kadının teklifini kabul ederdik, evet.
eh ne diyelim.
kısmet!
8)

...

2011-10-19T13:56:00.000+03:00

buraya not düşmek için yazıyorum sadece

26 şehit (en az)
22 yaralı (en az)
bıçak-kemik-sözünbittiğiyer-intikam-bağrataş-hainlik-sorulacakhesap- ödetilecekbedel-ateş-düştüğüyer
sadece gözyaşı
sadece acı

unutmamız ne kadar sürecek bakalım
ne kadar yazık.

eğlence...

2011-10-18T13:35:00.000+03:00

iş yerindeki parlak gözlü oğlan çocuğu beni çay alırken mutfakta, koridorda, bahçede vs. görünce bi seviniyor ki. gözleri parlıyor iyice 8)
artık "nasılsın" demeye de cesareti var.
her hafta iki-üç kelime eklese, sene sonuna doğru aşkımız epey mesafe kat etmiş olabilir.

valla bişey yaptığım yok.
karşılaşınca mahcup bir ifade ile tebessüm ediyorum sadece.
iş yeri etiğine aykırı bir tek davranışta bulunmadım.
kendi kendime eğleniyorum.
8)

yenikedi

2011-10-18T11:28:00.000+03:00

yeni bi kedi var ya artık hayatımızda...
yeni kedi huylarıyla da tanışıyorum.

1. yorgan altı kedileri diye bir tarikat falan mı var acaba kedi dünyasında? fundamın çıtır sayesinde tanışmıştık ilk örneği ile. geceleri yatakta yorganın içinde, bacaklarının arasında uyur o.
bu da o cins çıktı. muhakkak yorganın altına giriyor, karnımın ya da bacaklarımın hizasında bir yerlere yerleşip uyuyor. nasıl nefes alıyor, boğulma ihtimali var mı hiç bilmiyorum. alışık olmadığım için tedirginim. çerçey yorgan üstünde ayak ucunda en uygun yerde ve biçimde yatardı hep.

2. çerçey de yavruydu hayatımıza girdiğinde. dolayısıyla "yavru kedi" diye anlamlandırabileceğimden farklı bir enerjisi var. çok yaramaz galiba. adını "musallat" koysak olurmuş. her şeye, ama HER şeye musallat oluyor. yaptığım işe, örgüye, yemeğe... akla ne gelirse. her şeye atlıyor. şımarık galiba biraz, ama edepsiz diyemem. öyle şirret bir tavır görmedim ama, çok fazla hareketli.

3. aşırı yiyor. kendi mamaları dışında ben ne yersem yiyor. bu "ne" nin içinde sebzelerden ekmeğe, salatadan meyva'ya, çekirdekten her türlü abur cubura kadar ağza atılacak HER şey var. elimle kolumla, ayağımla dizimle ittirmem işe yaramıyor. yere serdiğim bir gazete kağıdının üstüne sebze yemeği, yoğurt, domates dilimi, ve ekmeği sanki bir tepsi hazırlar gibi sıralıyorum, benim 3. lokmamda o hepsini temizleyip bana musallat olmaya başlamış oluyor. üstüne mandalinadan elmaya, eriğe, armuta... bütün meyvaları da beraber yiyoruz. arkasından birlikte çekirdek çitliyoruz. bardağımdan da su içince, artık tokatlayasım geldi ama!

4. akıllı. bakarak öğrenmeye çalışıyor ve anlamak için izlediği çok belli. oldukça akıllı olacak gibi, evet.

5. sevecen. öpmeye, yalamaya çok meraklı. kucağına alınca yüzünü, severken elini kolunu, otururken yatarken ayağını bacağını yalamaya bayılıyor. beni çok pis bulduğu için temizlemeye gayret ediyor değilse, sevecen bi tip demektir.

bu yeni hal ve tavırlara rağmen ona sürekli "çeeeeerrçeeeyy" diye seslenmek istiyorum. henüz içimde öyle bir sevgi oluşmuş değil tabi ki.
birbirimize alışıyoruz.

böyle.

tavuk

2011-10-17T12:03:00.000+03:00

seviyorum kendisini 8)
"haydi, haydi eller..." derken beraber karşılıklı göbek falan atarım.
solo albümünü alır mıyım bilmiyorum, zira mimiklerine hastayım en çok.
onları görmem lazım.
bana misafirliğe gelsin, yatıya kalsın 8)

sürtünük

2011-10-14T10:23:00.000+03:00

mousepad için TDK kurulu'fare çulu', 'fare minderi', 'fare kayıcı', 'fare şiltesi', 'sürtünük', 'tık atar altlığı' gibi öneriler getirmiş ya,
hiç beğenmedim.
benim önerim
"kedi mıncırığı hayvanının sanal dünya kapısı paspası"

Türkçemize sahip çıkalım!
8)

müşkül

2011-10-11T14:38:00.000+03:00

kitaplarım geldi, kitapyurdundan aldığım 5 kitap.
paketin içine bir de hazır türk kahvesi koymuşlar, keyif yap diyorlar 8)
ne yazık ki işteyim. 8(
haftasonu antalyadaydık, sadece 1 akşam yemeği, 2 sabah kahvaltısı.
olsun.
bu arada deniz kenarında çay içip, kitapfuarından da 2 kitap alacak fırsat da buldum zaten.
yeter.
şimdi
enfes bir hava var ankarada.
az evel kovadan boşalırcasına bir yağmur indi
şimdi güneş ve kara bulutlar ve gri bir havanın daha da belirgin hale getirdiği fosfor sarısı yapraklarla süslü ağaçlar var pencereden görünen manzara parçasında.
içeride yağmur kokusu, ferah, mis gibi.
okunmak için bekleyen 8 kitabım var.
(5+2 benim aldıklarım, -1 anneme bıraktığım, +2 Fundamın aldıkları)
içilecek kahve, dizlere örtülecek battaniye de var evde
tek sorun ben evde değilim ve burada yapmam gereken işleri yapmak için zerre kadar motivasyonum yok
aklım öğlen okumaya başladığım kitapta
şu an burda "şirket yararına" iş yapmak o kadar zor geliyor ki bana.
mazeret izni denilen şeyden kullanmak için geçerli bir mazeret sayılmaz mı acaba havanın ve benim şu anki durumumuz?
hayır, evde kedi bile var!
o derece müşkül durumdayım şu an burada..

bişeyler falan

2011-10-06T14:55:00.000+03:00

kitapyurdundan 5 kitap aldım, daha da çok alasım vardı da, bedava dağıtmıyorlar.
dün aldım öğlen.
e bunlar akşama kadar hazırlasalar, yarın da kargolasalar, cuma da elime geçer mi ki diye beklentideydim.
hafta sonu belki Antalya'da olabilirim de, gitmeden almak istemiştim.
peehh.. nerdeee.
5 kitaptan bir tanesinin yanında "temin edildi" yazıyor, diğer 4 tanesi "beklemede"
anlamıyorum ki neyi bekliyor.
anacım kitapçı değil misiniz siz?
yok mu bu kitaplar elinizde, nerden temin edeceksin ki?
bekletiyorlar beni!
sabırsızım
hayatta pek çok şey konusunda sabırsızken, her şeye geç kalıyor olmak nasıl bir ironi çözebilmiş değilim de...
yaşarkenki bunca tembelliğime karşı, yine de -fikren- aceleci ve sabırsızım.

bi de iki şey düşündüm, hazır şuraya yazıyorken onları da sorayım da, aklımda kalmasın:

soğanlar (kuru soğan evet, bildiğimiz, yemeğe falan doğradığımız soğan diyorum)
"kırmızı,beyaz ve sarı" diye mi ayrılırlar yoksa "acı ve tatlı" diye mi?
o da değilse "kuru ve taze" diye mi?

bi de insanları (genelde) ne oldukları ile yargılamadığımız kesin de
ne olmaya "özendikleri" ile mi yargılıyoruz acaba?
şuna özenenler kendi aralarında birlik, buna özenenler kendi aralarında birlik mi oluşturur.
"şu" olanlar ile "bu" olanlar da zaten başka yerdeler.
özenenler grubu özenmeyenlere burun kıvırırken,
sınıf atlayıp özendikleri şeye dahil olunca da özenenlere mi burun kıvırır?

son olarak da barışmanço ne şahane bi adamdı değil mi?
keşke yaşasaydı da nilkaraibrahimgil ile düet yapsalardı.

öpmemiştim şu vakte kadar.
şimdi öper giderim.

hominipufiditumba

2011-10-05T10:49:00.000+03:00

bu psikolojide olmak istiyorum ben:

"oturalım arkadaşlar
dinlenelim artık biraz
esneyelim uzun uzun
ne manasız şey çalışmak
hayat hoş gerisi boş
haydi yeşil kırlara koş
sana ne dünya halinden
sen az kudur habire coş
homini de gırtlak, pufidi kandil, tumba yatak
konuşalım arkadaşlar
mangalda kül kalmasın
atalım tutalım biraz
ya yutarlar ya yutarsın
sallayalım arkadaşlar
ki duyanlar şaşakalsın
yalandan kim ölmüş sanki
mevlam seni çayıra salsın

homini de gırtlak, pufidi kandil, tumba yatak"

İBİAKs

2011-10-04T15:10:00.000+03:00

İsimBulamadığımİçinAdsızKalan....lar.

yok, evet. henüz kedinin bi adı yok
3 hafta oldu, iyice yüz göz olduk
ama kedi, hişt, kız, pisi vs. şeklinde çağırıyorum kendisini.
ha, kendisinin de pek umrunda değil zaten.
söylenen, önerilen her isim "aa.. çok iyi, olabilir bu!" gibi geliyor.
ama olmuyor.
bir sınır var, oraya kadar geliyor, geliyor....
çizgiyi geçip kabul ettiremiyor kendini hiç bir kelime.
kaldı hayvan adsız.

kendime yeni bir isim arıyorum.
kediye bulamayan "kendiye" hiç bulmazmış, öğrendim.
kendime de isim bulamıyorum elbet.
sıkıldım.
burdan yani, taşınmak istiyorum.
başka bir yere, başka bir isimle, başka başka başka....
vallahi, isim bulamadığım için gidemiyorum.
isim bulamadığım için!
yazıcam, yazamıyorum.
bura tozlu, temizlemek istemiyorum.
gidecek adres bulamıyorum
bulamadıklarım, yapamadıklarım içimde biriktikçe, içim de toz toprak halinde sıkış tepiş sanki.
"uyuz" koyasım var, kendime ayıp olsun istemiyorum.

böyle.

şimdi yazının "güzelllikler" kısmı:
- çok güzel mavi bir kelebek gördüm öğlen, nefisti.
- burdaki kedi aç kalmış, arabaya koymak üzere epey mama almıştım hafta sonu mama indirimden yararlanıp. ona yaradı. çıldırmış gibi mamaya dalışı çok hoştu.
- şirkette şahsıma hayran bir oğlan çocuğu var. 20'lerdedir yaşı, zaten şirketin yaş ortalaması 26-27 herhalde. bu çocukceğizin de yuvarlak gözleri beni her gördüğünde parlıyor, her karşılaşmamızda bir selamlaşma, bir ufak kelime, bir gülümseme, bi bişey.. sevimli de bi çocuk allahı var ama.. "ay hiç bana sarma ablam sen!" diye ikaz edesim geliyor. cidden pek tatlı bişey, muzurluğuma gelecek, çelicem aklını, o olacak.
- hâlâ açık ayakkabı giymekte ısrar ettiğim için, bu öğlen çok memnun oldum, sıcak yahu!!!
- çay iyi demlenmiş, güzel.

öptüm müydü?

ektipüktü

2011-09-29T14:04:00.001+03:00

karıncaya kıymet vere vere eşek kadar olduk
bi baktık hayatı ağustos böceği yaşıyormuş.
8(

kafamın içi karmançorman.
hoş, dışı da öyle ya...

çocukluğumuzda ağustos böceği ve karınca hikayesiyle büyümedik mi biz?
"sonrasını düşünerek hareket et, elindeki imkanlar baki değil, bugünün yarını da var" demedi mi o hikaye bize?
sonra moda felsefeler sardı etrafımızı, yeni felsefeler:
"yarının garantisi yok ki, tek gerçek şu an, anı yaşa, elindekinin tadını çıkart!" diyip duruyor.

kötüyü düşünüp hazırlık olma mantığı demode oldu
"kötüyü aklına bile getirme! çağırma. herşey güllük, her yer gülistan" oldu çıktı.

kafam karmançorman
zaten içime gelip yerleşmiş, ne yapsam eleştiren, faydasız, asalak, benden beslenen bi şey var.
kovamıyorum, kaçamıyorum...

ay imdat!

ben saklambaç, nasıl sarışın(ımsı) oldum

2011-09-28T17:56:00.000+03:00

hikaye uzun da..
(şnorkelli kuaförden, evdeki röfle setine, ananemin kalan sarı boyalarından, annemin kalan kızıl boyalarına uzanan...)
dolfinim son gördüğümde kıvırcık ve kızıldı diyince, hafızada görüntüyü güncelliyim dedim.
normal bir kadın gibi kuaför kültürüm olmadığından, sonuçlar da bi tuhaf oluyor.
fekat neticede 4 aşamalı boyabadana işlemi sonunda elalem içine çıkılır bir durum oldu bence.
biraz kızıl, biraz sarı...
kaldı ki ben "hafif dağınık bir su dalgası olsun" niyetiyle kooföre gidip 80'ler permasıyla mehtapar'a dönüşmüş bir kişiyim, öyle bile yaşadım. bu rengarenk hâle kurban olurum onun yanında.
buyur dolfinim: kafamın yeni hâli senin için geliyor 8)

kedimedi

2011-09-27T16:58:00.000+03:00

değişenler:
evde kedi var.
saçımda sarı.

değişmeyenler:
geri kalan herşey.

kısaca durum bu.

aha kedi de bu:

komik köpek

2011-07-29T11:10:00.000+03:00

akşam.
saat 8 civarı.
hava hala sıcak, ev daha sıcak
balkondan dışarı bakıyorum.
çöplerin konulduğu yerde dolaşan bir köpekcik.
aslında köpek.
ama içimde bir "yazıııık" duygusu olduğu için -cik diye ekledim.
çok sıcak, bunalmış olduğu muhakkak.
yolun diğer tarafında, bir dondurma kabına koyduğum su duruyor ama köpek o tarafa ilerlemiyor.
susamıştır diyorum, su indirsek...
balkonda bir plastik kap buluyorum, kocaman.
onu alıyorum.
daha önce koyduğum kap atılmıştı.
bir kağıda kocaman harflerle "ATMAYIN" yazıp koli bandı ile bantlıyorum kabın üstüne.
sel geliyor, ne yapacaksın diye soruyor.
köpek var diyorum, su indiricem.
ben indiririm diyor.
ben de yine balkona çıkıyorum orda mı diye bakmak için.
tam o sıra bir araba dönüyor o tarafa
-hay allah, korkup kaçmasa diyorum
çünkü tedirgin birkaç adım atıyor köpek.
araba geçip gitsin diye beklerken, tam da köpeğin önünde duruyor.
telefonla konuşmaya devam eden bir adam iniyor arabadan.
elinde bi küçük pet şişe su.
çöpün civarına, etrafa bakıyor,
köpeği ürkütmeden davranıyor.
bir şey bulamayınca arabasının bagajını açıyor.
ben içeri girip sel'e bakıyorum.
kovayı doldurmuş, bir pet şişeye de su doldurmuş, aşağı iniyor.
tam kapıyı kapatıyorum ki kapı çalıyor aşağıdan
bize de su gelmiş 8)
boş damacanayı kapı önüne koyuyorum, sucu geliyor, parasını veriyorum.
tekrar balkona koşuyorum bakmak için.
araba gitmiş, köpek orda.
o adam, yanından geçerken köpeği görüp arabayı durdurup inen o iyi adam,
arabasından bir poşet bulup, onu yere yayıp, elindeki suyu poşetin üstüne dökmüş köpek içsin diye.
çok mutlu oluyorum.
adamı bulup teşekkür etmek istiyorum
iyi insanlar var diye düşünmek
hayvanları umursayan insanlar var etrafta diye düşünmek iyi geliyor
seviniyorum
sel inmiş.
kocaman, su dolu kabı koyuyor köpeğin önüne,
birşeyler söylüyor, çağırıyor biraz uzaklaşmış olan köpeği.
ayrılıyor ordan.
ben balkondan izlemeye devam ediyorum.
sel gidince köpek yaklaşıyor suya.
önce bol bol içiyor
o içtikçe ben rahatlıyorum.
su bol. gece boyu ordan geçen köpek çetesinin tüm elemanlarına yeter.
derken bizimki (sel değil, köpek) 8)
ellerini sokuyor kovaya
patileri..
yarısına kadar suya sokuyor.
çok komik.
serinlemek istiyor herhalde.
suyu biraz dışarı döküyor, kendine doğru.
hani neredeyse yüzüne su çarpacak.
sonra biraz daha içiyor.
sonra...
sonra ağzıyla kovayı kenarından tutup komple boşaltıyor yere.
tamamen.
ve kovayı götürüp ilerdeki çöp yığınına bırakıyor.
atıyor oraya 8)))
sonra da yürüyüp gidiyor.

hahahahahaaah 8))))
öyle komik ki.
öyle anlamsız ki.

sel kapıyı çalıyor, ben gülüyorum.
tüm bunlar sel geri gelene kadar olmuş.
seeeel, su döküldü! diyorum.
nası! diyor.
köpek içti içti, sonra elini kolunu yıkadı
işi bitince de bulaşık yıkadığı suyu boşaltıp, kabı kaldıran kadın gibi
kabı boşalttı, götürüp çöpe attı 8)))

köpeğe bunu neden yaptığını sormak için dayanılmaz bir istek duyuyorum ama imkansız.
çaresiz,
yapılacak tek şeyi yapıp
yeniden su indiriyoruz aşağı.
8)

iyi oldu bu.

2011-07-22T15:17:00.000+03:00

müjdeler olsun nur topu gibi bi ekonomik kriz kapımızdaymış ya hani.
yetkili ağzılardan da "paranızı dikkatli harcayın" uyarısı geldi.
gerçi bu uyarının muhattabı kim ondan emin olamadım.
e bizde para yok ki harcayacak!
"parası olana diyor zaar" dedimse de, içimde bi huzursuzluk oldu yine de.
tam da kitapyurdu sepetim dolmuştu.
alıverecektim seçerek biriktirdiğim kitapları.
durdum.
allahın bildiğini sizden mi saklıycam,
sepetten, korsankitaptezgahlarındabulunabilecekolan kitapları çıkarttım.
ordan (ç)alıcam onları.
biraz utanıyorum evet.
ama o kadar da değil galiba.
aramızda bir hocaefendi olsaydı sorardım lakin:
"hocaefendi. alacağım bazı kitapların orijinalleri yerine korsanlarını almak suretiyle artırdığım para ile kozmetik alsam caiz midir?"

hayır zaten sıcak.
öpsem mi ki bi?
("mi ki bi" ne komik durmadı mı?)

2011-07-15T11:32:00.002+03:00

pff.

not

2011-04-18T13:29:00.004+03:00

bir dönem sona erdi peh! "benim hiç diş dolgum yok daha, 40 yaşıma ağzımda tek dolgu olmadan giricem" hikayesi de son buldu böylece. geçen çarşamda akşamı saat 21.15'de işim çürüdü. valla. önce yoktu bişey. bi anda aa bi baktım sol üst dişimde bi delik. 8( içten mi çürüdü de bi anda dışı mı kırıldı da ne oldu anlamadım ama bir anda, bir anda bi çürüğüm oldu. ağrı sızı falan da yoktu ama... cumartesi mecburen dişçiye gittim. ve mecburen dolgu yaptırdım. bunu da buraya not düşmüş olayım kişisel tarihim bakımından. öbür not: aile terapistliği konusunda yardıma ihtiyacı olan varsa, bana başvursun. kelim, kendime merhemim yok, her yerim sökülse dikecek becerim yok lakin 7/24 evlilik danışmanlığı tecrübem git gide artıyor. hayırlısı! bi de bi not daha: kitap yurdundan kitap almanın en sevdiğim yanı, kargo hareketleri ve dağıtım aracı takibi. benim kitaplar dağıtılmak üzere yola çıkmış, haritadan an be an nerde olduklarını görebiliyorum. kampüs içine girdi dağıtım aracı. 1 saate güvenlik beni arar herhalde saklambaç hanım kargonuz geldi diye. mücevher bekler gibi sabırsızlıkla bekliyorum ki tadına doyum olmuyor. du bi daha bakayım haritaya, araba hangi yola girmiş 8)******************************************************************************* niye alt satıra geçemiyo bu yazdıklarım yaa... böyle deli gibi her şey yanyana..püüüfff....

uyku

2011-04-07T11:44:00.003+03:00

gitgide gençleşiyor olmalıyım başka bir sebebi olmaz herhalde. uyku diyorum. insan yaşlandıkça uyku ihtiyacı azalırmış. benimki gün günden artıyor. bu ay daha da fazla. en az 8 saat uyuyorum ama tekrar yatma saati gelene kadar hiç uykum geçmiyor. her an yatıp uyuyabilecek bir kıvamdayım. azalmak şöyle dursun, mütemadiyen artan bir uyku ihtiyacı. esneme-ki oksijen azlığı falan değil derdim- gözlerin kapanması, halsizlik, sırt ağrısı.... olsa olsa gençleşiyorumdur. altında başka bişey aramaya gerek yok dimi. 8(

arıza

2011-03-04T13:24:00.007+02:00

güneşi özledim

öğlen çıkıp tenha bir yerde, güneş altında bir banka attım kendimi.

üstümdeki pofur kabanı çıkartacak kadar sıcak değil hava ama güneş yüzümü ısıtıyor.

gözlerimi kapatsam ve uyusam istiyorum.

aklımdan cümleler geçsin, onların bir çıktısını alayım. (nasıl? şimdi teknik kısmını düşünmek, ona bir cevap bulup, hayale kaldığım yerden devam etmek dürtüsü var içimde ama yapmıycam. yaptığım her şeyi mantıklı, akıl sınırları içinde, doğru ve kabul edilebilir yapmak çabasından yorgunum. hayallerimi bile kontrol altına almak, önce, nasıl sorusuna cevap verip tüm gerçekçi şartları sağladıktan sonra devam etmekten de bıktım)

kalemle, kağıtla, klavyeyle, tuşla uğraşmıyım, kapalı gözlerimin ardında, siyah zemin üzerinde akıp geçen cümleler somuta dökülsün istiyorum.

aklımdan geçenler bir sürü kağıt olarak yanımda birikirken, bir rüzgar essin, dağılsın kağıtlar. umursamıyım, koşmaya, toplamaya çalışmıyım. dağılsın gitsin istiyorum.

sonra, "pardon" desin biri. isteksizce gözlerimi açayım. karşımda biri sıcacık gülüşü, iri gözleri...

-bu sizin aklınızdan mı uçtu?

-evet, sanırım.

-birileri basmasın, kirletmesin diye aldım yerden. hem özel bir şeye benziyor. kaybolmasın.

azarlıyım onu:

-ama olmaz ki! hepsini dağıtmaya, kendimi sağmaya çalışıyorum ben burda. lütfen uzak bir yere atar mısınız onu.

elindeki kağıdı atmadan otursun yanıma istiyorum. "peki" desin ve yırtıp küçük parçalar haline getirdiği kağıdı atsın ağzına. çiğnesin, yutsun.

-tamam bende kalsın o halde. böylece kimse almaz, bozmaz bunu.

ukala bir bakış atıp kapatayım gözlerimi.

düşünce fonum kırmızımsı, sarımsı, turuncumsu bir renge dönüşmüş. yüzüm sıcak, güneş gözlerimde. uykum da var.

yakındaki bir ağacın üstünde kendinden büyük ses çıkartan bir serçe şakıyor şimdi.

gözümü açıyorum ama göremiyorum.

ben serçeyi duyana kadar serçe gitmiş midir?

ses dalgalarının yayılma hızı... diye geçiyor aklımdan saçma bir şekilde.

aramızda hava var. kuşla ikimiz bir katının içine hapsolmuş olsaydık, daha çabuk duyardım. o da olmadı, ikimizde su içinde olsaydık, yine de havadan hızlı biçimde yayılırdı ses.

kuşla ikimizi bir demir blok içinde yaşatabilmişken, kuş suda nasıl ötecek diye düşünmüyorum.

düşünmediğimi söylediğim şeyi aslında düşünmüş olduğumu fark etmek bile sıkıcı. çözüm üret diyen mantık bölgemi, üstünde "dikkat, hayal taşır!" yazan bir kamyondan boşaltılacak bir ton kum döküp susturmak istiyorum.

etrafım aklımdan geçenlerin döküldüğü kağıtlarla dolu. bozulmuş delirmiş bir faks makinesi gibi çalışıyor. fişten çekiyorum, kağıtlar durmuyor.

yazı resmi:

benmari

2011-03-02T13:04:00.008+02:00

"uzun zamandır hissetmediğim bir duygunun içine çekiliyorum" dedi bana. "kendimi tanıyorum, aşık oluyorum. ama yine imkansız!"

yapmakta olduğum işi hemen bırakıp cevap yazdım mesajına. kız arkadaşların sorunları çok şeyden önce gelir zira.

ona saçmalama ile başlayan ve deli! diye biten maili yolladıktan sonra (nasıl imkansız? adam evli mi, çocuk mu, yaşlı mı, gay mi diye de sordum) düşündüm.

doğru değil demiş bana.

kaç yüz tane doğru var hayatımızda?

hissettiğimiz doğrular

bildiğimiz doğrular

duyduğumuz doğrular

gördüğümüz doğrular

okuduğumuz hatta bize çocukken okunan doğrular

zannettiğimiz doğrular

istediğimiz, istemediğimiz doğrular

sevdiğimiz doğrular....

her kafadan bir ses, kendi kafamızdan bin ses çıkıyor.

hepsini kocaman bir kaba koyup, benmari usulü eritmeye çalışıyoruz. -ruz mu bilmiyorum. -rum diyeyim.

benmari usulü. ateşe direk olarak temas ettirmeden, yakmadan, bozmadan yumuşatmaya çalışıyorum. karışsınlar da güzel, güzel ve kendiliğinden bulunmayan bir şey elde edeyim diye.

ruj'da işe yaradı mesela.

annem söylemişti antalya'ya gittiğimde.

kalan rujları karıştırıp, benmari eritip tekrar boşalan rujun içine dökünce oluyormuş diye.

deneyelim demiştik.

rujsuz sokağa çıkmayan üç kadının, annem-fundam-ben, bitmiş ama nedense atılmamış rujlarının içinde kalanlar kazındı. nispeten uygun ve yakışan renkler tabi. küçük bir cezve içine atıldı. altına büyük bir cezve ve su.

koyduk ocağa, yaktık altını.

aslında gayet güzel olacak gibiydi de, cezve başında duran birinin telefonu çalınca, o şaşkın da cezveyi bırakıp telefona gidince... cezve devrildi. harika bir-birkaç-ruja dönüşecek olan eriyik halıya kısmet oldu.

bu şanssız deneyim o gün orada sonuca ulaşmamış olsa da, ben geçen gün "rujsuz sokağa çıkmayan 1 kadının" bitmiş, biteyazmış ve yine ne sebepleyse atılmamış muhtelif rujlarını, bitmemiş ama rengi sevilmediği için olsa gerek pek kullanılmamış rujlarının bir kısmı ile karıştırarak yeni bir tecrübeye giriştim. yemeğe baharat katarmış gibi bir ince oran, resim yaparmış gibi bir renk çalışması, deney yapıyormuşcasına bir dikkat sonucu eriyik rujlardan 2 adet tam ruj elde etmeyi başardım. ki, kendim yaptım diye söylemiyorum, pek de güzel bir renk oldu ellerime sağlık.

yani,

rujda işe yarayan bu yöntem ne olurdu hayattaki diğer şeylerde de aynı isabetle sonuçlansa.

bir cezvenin içine bildiğim, duyduğum, istediğim, okuduğum, kullandığım ve kullanmadığım ne kadar doğru varsa atıyorum ve eritip, karıştırıp, en harika "doğru" ya ulaşmaya çalışıyorum.

hazır alabileceğim milyon tane ruj-pardon doğru- varken etrafta, hepsine burun kıvırıp kendi doğrumu yapmaya çalışıyorum.

"doğrunuz ne güzel, markası ne?" diyen birine en gururlu halimle "ben yaptım" diyebilmek için.

yazı resmi:

dünden

2011-03-02T10:50:00.003+02:00

takılınca takılıyorum bir şeye.
yok. ne saçma bir cümle bu.
takılınca demek zaten takılıyorum demek, ayyhh..

takılıyorum bazen bir şeye, doğru cümle bu.
nedense volkan konak'ın bir şarkısına takıldım dün akşam üzerinden beri.
Muhtelif kayıtlarını dinledim. hüzünlendim, eğlendim. (hikayesini anlattığı bir kaydı dinledim. sevdiği kadını bir adamla öpüşürken görmüş. "herif de kirli sakallı bir şey böyle" diyor. öpüşüyorlarmış bunun sevdiği kadınla. adam sanki beni öptü, o sakalları ciğerime battı, diyor. sonra eve gitmiş, ağlamış, sonra da şarkı yazmış. "başkası okşanıp sevilmez delirme sevdiğim. yaktın ciğerimi yaktın, yapma sevdiğim" diye)

neyse, dedim ya takıldım bir şekilde. müziği sebebiyle daha ziyade. yunan bir besteci dimitris apostolakis diye. pek volkan konak hastası olduğumu söyleyemem zaten. bu şarkıdan başka bi şarkısını da bilmiyor olabilirim hatta. ama bunu sevdim işte.

eve gittim çıkınca işten.
pilav yedim.
ısıtırken kardiş aradı, uzun uzun konuşunca, pilavın altı yandı. hala konuşmaya-dinlemeye devam ederken pilavı tabağa koydum. kardiş anlatmaya devam ederken yemeğe çalıştım. pirinçler yanıp kıtır kıtır olduğu için yerken çok ses çıkarttı, telefon kulağımdayken yememin pek şık olmayacağını fark ettim zira kardiş bi şeyler anlatıyordu.
konuşma bitene kadar bekledim. plilav soğudu. soğuk ve kıtır kıtır bişey olduğu için pilavdan başka bir şeye benziyordu ama fena değildi, yoğurtla birlikte yedim.

sel arkadaşlarıyla dışardaydı. birinin karısı doğum yapmış. onu kutlamak amaçlı iki kadeh içelim toplantısı. ilk çocukları bu. oğlanmış. yani birkaç ay önce sormuştum, erkek demişti sel. bugün tekrar sormadım. son anda bi değişiklik olmadıysa, değişmediyse çıkarken, oğlu olmuştur. "ne biçim baba bu" dedim. kadın sabah doğurdu, adamın karısının yanında olması gerekmez mi? hiç doğurmadığımdan bilemiyorum tabi. belki de insan yanında kocasını görmek istemeyebiliyordur. sen bi sürü cefa çekmişsin, orda hazıra konan biri böbürleniyor. "yardımcı erkek oyuncu"! sinir bozucu.

yeni sel dışarda içecek olunca benim başım kel mi diye düşündüm. (gerçi zavallı saçlarımın başına gelenler kelliği aratacak durumda neredeyse ama, neyse. trajikomik perma maceram yazmadığım zamana denk geldiği için, detaylar bende saklı kalsın) evet başım kel değildi henüz. ben de kendim için bir organizasyon yapıverdim.
arkadaşlar dostlar mı gerek: siz yanımdasınız gibi varsaydım.
müzik: zaten takıldım mimoza çiçeğine, çevir çevir dinle.
şarap istemedim, kola içine biraz viski katayım, hafif, tatlı.
mumları da yaktım, üstüne biraz da lavanta kokusu. mis gibi.
tv açıktı, sesi kapalı.
volkan konak "çekilmez bir adam oldum, uykusuz, aksi, nalet..." diye konuşurken tuhaf bir şive ile, ekranda "çekilmezaksinalet" bir tipleme vardı, küçük ve zavallı osman'ın babası alikaptan.
öyle bir geçer zaman ki...diyen dizi cümlenin ikinci yarısını nasıl getirecek bilmiyorum. herhalde "öyle bir geçer zaman ki şaşar kalırsın"dan daha anlamlı bir iddiası olmalı.

hafta sonu şu "kalpatışlarımıgörünürkılantişort" ile beraber bol zincirli bir kolye almıştım. resimlerini çekeyim de anneme yollayayım dedim. (bak ne aldım, bak ne yaptım, bak ne giydim konulu mailler seviyoruz) resimleri bilgisayara atarken eski resim dosyalarının içinde buldum kendimi. kaçınılmaz şekilde çerçey resimlerine gittim tabi. resimleri, videoları...
"hadi bee...beni şu dolabın tepesine bi çıkarıversene, bak ben kendim yetişemiyorum, hadi, noolur" diye söylendiği iki video izledim. "kanatlanıp göğe uçma, uçma sevdiğim" derken volkan konak şarkıda, konuşuyordu çerçey videoda.
-dolaba mı çıkıcan çerçey_
-miieee..
gözlerimi silip kalan 2 parmak viskiyi de içtim.

sonra, geleyim de iki satır duygudurum bildirisi yapayım şurda dedim.
ama blogger'a giremedim 8(
anlatacaktım size, kişilik testi yaptım, "barışçı" diye bir şey çıktım diye.
uyumlu, uzlaşmacı, sabırlı, hoşgörülü, inatçı ve çatışmadan kaçınan bir tipmişim.
ancaaaak..
stres altındayken karakterim değişiyormuş. endişeli, karamsar, şüpheci ve kötümser oluyormuş. öyle dedi. hem karamsar, hem kötümser! peh!
"kendini güvende hissettiğinde" diye de bir açıklama var ama.
enerjik, hedef odaklı, kendinden emin ve iddialıymışım o vakit. tadımdan yenmem yani. gel gör ki anahtar kelimem "güven" burada da vuruyor işte beni. baktım kendime, stres altındayken oluşan ne kadar duygu durumu varsa, hepsini yaşıyorum.
"eline sağlık" dedim içimden sel'e.

1. yazı linki: mimoza çiçeği
2. yazı linki: kişilik tipleri testi

fabrika ayarlarına geri dön!

2011-03-01T13:41:00.003+02:00

bi sürü şey için çabalamak zorundayım.
öyle gösterişli hedefler değil bahsettiğim.
pek çok insanın zaten standart olarak sahip olduğu bi sürü şey.
ya da olmadığı, ama olmadığını fark etmediği...

denize düşmüş de su üstünde kalmak için çırpınıyor gibiyim bazen.
neden?
neden ben yüzme öğrenmek zorundayım?
altlarına şişme yatak verilmiş insanlar var, su üstünde keyif yapan.
neden ben çaba sarf etmek zorundayım kafamı yukarda tutabilmek için.

güneşteki patlamalar mıdır, gezegenlerin geri hareketi mi, yıldızım mı, egom mu, iç dünyam mı, ay mı, enerji mi..... ne haltsa! bugün tersim.

yüzmeye çalışmak istemiyorum, beni yılardır uzaktan takip eden bir koruyucu meleğim olmuş olsun, artık kâfi desin, bugün gelsin, sudan çıkartsın, kucağına alsın, dinlendirsin istiyorum.

tek sorum var: "sana güvenebilir miyim?"

yazı resmi:

kadının ellerinde olmak, en iyi ellerde olmak demektir.

2011-02-28T14:17:00.004+02:00

kalp atışlarımı görünür kılan bir tişort var üzerimde.

bakınca anlıyorum yaşadığımı.

şöyleki:

üstü geometrik biçimlerde olacak şekillerde küçük kahverengi payetlerle kaplanmış.

bu kadar payetli bişey hiç almamış, giymemiştim.

dün çarşıpazar gezerken gördüm.

böyle dökümlü tiril tiril spor bişey.

(payet kaplı şeylerin spor olabildiği -ya da öyle sanılabildiği- bir dönemde yaşıyoruz evet)

aldım.

giydim.

öğlen arkadaşla beraber öğle molası kaçışı için bir kafeye geldik.

yiyecek içecek aldık

kitaplarımızı aldık

oturduk.

yeme içme ve laflama faslından sonra kitapları açtık karşılıklı.

okurken, gözüm önümde kıpraşıp duran ışıklara takıldı.

baktım: kalp atışlarımı gösteriyor 8)

kalbim çarptıkça, göğüs bölgemde meydana gelen ve benim normalde fark etmediğim belli belirsiz hareket, tiril tişortun hareket etmesini ve o hareket sayesinde kıpraşıp duran payetlerin de ışık oyunu yapmasını ve yanıp sönen bi sürü pırıltı halinde nabzımı görünür kılmasını sağlıyor.

pek eğlenceliydi.

her kalp vuruşu = yanıp sönen ışıklar...

kendi kendime,

yaşadığımı fark edince

koştum geldim haber vereyim size

yaşıyormuşum diye
8)

başlık ne alaka derseniz: olay sırasında okumakta olduğum "Kadın Krallığı- son anaerkil toplum" adlı bir anı-araştırma kitabında bir adamın söylediği cümle.
hoş değil mi 8)

yazı resmi: bahse konu tişort

zaten

2010-09-13T10:14:00.002+03:00

dev adamlar yenildi,
tatil bitti,
sandıktan da hayırlı bişey çıkmadı!
e annemler de bugün Antalya'ya gidiyor.
hatta artık en fazla 1-2 ay Ankara'da kaldıklarına göre onlarınkine gidiyor denmez, "dönüyor" denir.
yaz bitiyor,
evimden de taşınıyorum,
zaten bir kedim de yok 8(

ööffff.....

evren!

2010-08-31T14:59:00.002+03:00

sana diyorum.
ve hatta "evrenden her istediğini alırsın"cılar, size de duyuruyorum.
işte ayan beyan da yazıyorum, gayet de net:
150 milyar istiyorum ve bir an önce istiyorum.
sipariş mi etmem gerekiyor, ettim işte.
hadi bekliyorum.
harcama konusunda zaten plan program gereksiz.
gideceği yer net.
bak fazlasında da gözüm yok ha!
150'yi ver ama.
secret'tır, kuantum'tur, evren'dir...
artık her ne haltsa.
duy.
yolla.
bekliyorum.
8(

sıkıldım.

2010-08-26T12:17:00.000+03:00

"değişim" istiyorum.
hemen!
8(

ay yok yazmıycam

2010-08-12T11:05:00.001+03:00

sıkıldım sayfada "yapılmamış bir görev gibi" durup beni rahatsız eden "yazarım bi" ifadesinden.
yok yazasım.
yazmıycam.
onu demeye geldim.
oh beee...

evet gitmiştim, evet geldim.

2010-08-02T13:50:00.001+03:00

yazarım bi
8)
not: yazacak da pek mühim bişey var sanki. peeeh!!!

göz-lük

2010-07-23T13:48:00.004+03:00

benim maddelerden biriydi

12 senedir yenilenmeyen gözlüğüm ve çerçevesi yenilecekti hani.

hah işte, onu bi halledeyim bari dedim.

tee zamanından bildiğim kadarıyla da zaten ssk bir miktar karşılıyor bu numaralı cam ve çerçeve ücretini.

e ben de 12 senedir talepkar olmamışım.

bana verecek bi parası vardır dedim.

en ucuzundan bi çerçeve ile cam alayım da, hem yedek olsun, hem de artık yosun bağlayan, kenarında köşesinde canlı organizmalar oluşan tarihi çerçevem değişsin dedim.

doktor reçete yazsın diye 29 lira ödedim.

yazığı reçeteyi gözlükçüye götürdüm.

ve öğrendim!

benim tanesi 150 lira olan gözlük camlarım için toplam 20 lira,

çerçeve alabilmem için de 30 lira civarında bir "destek çıkıyormuş" devletim bana!

şişe dibi camlarım inceltilmiş olunca ikisi 300 lira tutuyor.

mecburen de iki tane almam lazım, bi düşündüm tek cam işime yarar mı diye

pek randuman alacakmışım gibi gelmedi.

göz dediğin de kanaatkar değil ki anacım şunu dönüşümlü kullansınlar, bi biri - bi biri.

%40 inceltilmiş cam bu bahsettiğim.

varsın şişe dibi olsun dedim.

neticede sel kişisi beni her halimle beğenmiyor mu?

şişe diplerini takınca aile saadetim mi bozulacak?

nedir yani!

sordum:

%30 inceltilmiş olursa tanesi 75 liraymış.

eder çift cam 150.

inceltme yüzdesi ile ücret arasındaki ters orantı beni bi umutlandırdı:

len %10 inceltilmiş olsa denk gelir miyiz ki diye düşündüm ama

gözlükçü "bu numaralarda inceltilmemiş bulunmuyor" dedi bana.

sensin kör! diyecektim, nezaket bende kalsın diye sustum.

yani,

en az 150 lira tutacak olan camlarım için devlet bana 20 lira veriyor.

çerçeve için verdiği 30 liraya da sanırım bir gözlükçüden çerçeve bulamıyorum. zira sorduğum yerde en ucuz 100 dediler.

babam "ulusta, yakın gözlükleri 5-10 liraya satıyorlar, alalım onlardan, ona cam taktırırız, çerçeveden kurtulursun" dedi, çok mantıklı geldi.

evet 5-10 liraya pazardan çerçeve alabilirim.

neticede camı tutacak bişey işte, tutsun yeter.

devletin 30 lirası da kendine kalır hem.

de,

miyoplar için cam satan bi pazar bilen var mı yahu!

püüff..

bence normal.

2010-07-14T10:45:00.003+03:00

ne olmuş yani.

çok mu tuhaf.

hem temizlenmiş olsun, hem canlı olsun isteyemez miyiz?

hem tok duralım, hem kilo verelim,

hem kıçımızı kaldırmayalım, hem spor yapmış gibi olalım,

hem çalışmayalım hem zengin olalım,

hem zahmetsiz olsun hem az bulunsun,

hem zeki olsun hem anlamasın,

hem çabuk olsun, hem beklediğimize değsin istemiyor muyuz?

şarkısı bile vardı hani:

"sevgilimden ayrılmadan hergün yeni aşk yaşasam!"

bu durumda

hem canlı olsun, hem temizlenmiş olsun isteyebiliriz.

ben isterim yani.

sizi bilmem.

imza:

yurdumsaklambacı

liste vardı ya...

2010-07-13T16:18:00.003+03:00

hani şunları şunları yapacam diye kendimi gaza getirmek için hazırladığım liste...
hala tamamlanmadı 8(

anladım ben liste ile çözüm yolu buraya kadarmış.
yapılan o 3-5 iş yanıma kar kaldı tabi.
evet belki balkon yine kirli ama, en azından perdeler, "en azından" 1 sene daha çıkmaz yerinden 8)
şimdiki fikrim ecemin bahsettiği gibi bir yapılacaklar kavanozu.
3-5 işi de kavanozdan halletsem ne ala.

listede yazılı olup da üstü karalanan son şey "araba alınacak" maddesi olmuştu.
aradığımız özelliklerdeki ve fiyat aralığındaki bir arabayı karadeniz ereğliden bulup, gidip oradan almıştık.
gitmesi alması sorun değildi de,
ruhsat ve plaka değiştirme işleri beni cinnetin sınırında tuttu.
esas onu not etmeliymişim listeye!
evet çok kolay sinirleniyorum.
yani "kolay" diyorlar.
ama iki gün üstüste izin almam gerekip, sonunda "yarın gene gelin" lafını duyunca
ki bunu duymak için de onlarca adam ile temas halinde, yüz derece sıcaklıktaki, oksijensiz bir alanda saatler harcamış olunca, ayarım bozuluyor benim.
neyse.
ben tekrar gitmeyi kesinlikle reddettiğim için
sel halletti ertesi günkü işi.
plakayı damgalayan polisin müstehzi gülümsemesini saymazsak pek canı sıkılmamış.
(polis de haklı bir yerde. zira plaka tastamam kadın plakası. bir makyaj malzemesi adı 8))
onun "boyundaki" bir "adam"ın o keşmekeşte bulunması ile benim "boyumdaki" bir "kadın"ın o keşmekeşte bulunması arasındaki farkı da kendisine ilettim ki anlayış göstersin.

yani diyeceğim o ki,
liste bayatladı sanırım.
bir dahaki girişimde bir "son kullanma tarihi" eklemem gerektiğini anladım böylece.

düşünceler

2010-07-06T14:36:00.002+03:00

böyle uzun uzun, hani kısayken bile uzun görünen biçimli tırnaklar vardır ya, keşke onlardan olsaydı bende de istedim.
çünkü o zaman "yersem şimdi güdük güdük ne biçim iğrenç durur, oje moje de yakışmaz" diye düşünmeden, rahat rahat kemirebilirdim uzattığım tırnaklarımı 8)
evet, gerekçem biraz tuhaf ama gerçekten sırf bu yüzden istedim biçimli uzun tırnaklarım olmasını
tırnak yemek için 8)
rahatça kemirebileceğim 5 çift tırnak ile,
evde, turuncu kanepenin üzerinde,
yanımdaki sehpada çay kahve ile,
üzerimde de bi şort ve penye,
afedersiniz südyen müdyen de fora vaziyette,
öyle rahaaaaat rahaat oturup kitap okumak istedim.
şu an, şu yukarda tarif ettiğim an ve mekana beni ışınlayabilecek bir teknoloji için mal varlığımı (ki farkındayım pek cüzi bişey, ama çok veren maldan, az veren candan derler) vermeye hazırım.
ve bu sebeple
tabii ki
üüüffffff durumundayım.

adaptasyon başarıyla gerçekleşti!

2010-07-05T14:10:00.004+03:00

çok afedersiniz ama komik bir milletiz.
en azından "komik olabilen" diyeyim.
katılımcısı olamadığımız dünya kupası başlayana kadar çoğumuzun haberinin olmadığı, adını duysak yeni bir cins sokucu böcük sanabileceğimiz vuvuzela zamazingosuna hemencecik ısındık.
böylece, haberlere ve yorumlara bakarsak eğer, milletçe tiksindiğimiz bir şeye ısınmış olduk.
tribünlerimizde ilk vuvuzela kavgası yaşanmış, şükürler olsun.
öncesinde, vuvuzela yüzünden kıçına terlik yiyen epeyce çocuk olmuştur zannımca ama (marketlerde 3-5 parça bilmemne marka bişey alana vuvuzela verildiğine rastladım zira) içine polis karıştıran ilk olay demek ki bu:
beylikbağı spor klübünce organize edilen geleneksel futbol turnuvasında, hisarcıklıspor ile girbay sürücü kursu takımları arasındaki maçın 75. dakikasında, haberde hangi takımın taraftarı olduğu belirtilmeyen iki taraftar vuvuzela öttürmüş. (haber çaldı diyor ama çalmaktan ziyade öttürülen bişey olduğunu düşündüğüm için böyle söylemeyi uygun buldum) sesten rahatsız olan bazı taraftarlar ise (yine hangi takım olduğu yazmıyor. bence aynı takım taraftarları olması da kuvvetle muhtemel) gençleri uyarmış. öttürmeye doyulamadığı söylenen bu illet boru hakikaten pek zevkli bir tezahürat aracı olmalı ki, gençler ısrar edince tartışma çıkmış. tartışmanın büyümesi üzerine diyor haber, ne şekilde büyüdü, o vuvuzela'lar kaç kişinin kafasına indi, kimlerin kulağına inatla öttürüldü, zor kullanılarak ellerinden vuvuzellaları alınan gençlere ve o vuvuzela'lara ne yapıldı bilemiyorum ama sonuçta "tartışmanın büyümesi üzerine" başlayan kavga tribünden sahaya taşmış. garibim futbolcular kavgayı ayırmaya çalıştılarsa da başarılı olamamışlar ve olay polisin biber gazı sıkmasıyla sonuçlanmış.
allah aşkına bi söyleyin ya,
beylikbağısporklübü
hisarcıklıspor
girbaysürücükursutakımı
vuvuzela
polis
bibergazı
tüm bunları aynı haberde okuma eğlenceli değil mi?
8)

şükürler olsun! erdim ben!

2010-06-23T10:43:00.003+03:00

zaman zaman bi tuhaflık, bi değişiklik hissetmedim değil.
ama insan kendine konduramıyor tabi.
ama oldu işte.
erdim!
yani ermişim!

yoksa en uydurmasyon haberimin gerçekleşmesini nasıl açıklayabiliriz, öyle değil mi?
8)
hahay korkun benden.
zira ben bile korktum benden.
anacım bi bakın da söyleyin ama
hani ben şurda yazdım ya ezelle bihtergillerin yolu kesişiyor diye
demedim mi ednan dayıya koşacak diye
buyur bu ne
yaaa..
yaaaa...
dayının karşısına ednan çıkıyor muymuş, çıkmıyor muymuş
demek bana malum olmuş.
gerçi bi nebze burkulmadım değil
madem erecektim, cenabül rabbül alemin bana başka bi işaret yollasaydı da olurdu
ama hikmetinden sual olunmaz, bunu yakıştırmış.
o da olur.

şimdiii..
yeni haberimi yazmadan önce biraz istirahate çekilmek isterim.
malum artık bu saatten sonra yazacaklarıma dikkat etmem lazım.
önerileriniz felan varsa peçeteyle.. ya da ne biliyim artık bu işin raconu neyse o şekilde iletiverin bana.
çekinmeyin.
yazarım,
olur.
8)

yepisyeni ankaralogosu

2010-06-18T13:40:00.003+03:00

malum.

ankaranın yeni logosu görücüye çıktı.

şekil1: yeni ankara logosu

(bu laf bi anda nasıl saçma geldi anlatamam. olmuş bitmiş iş, görücüsü mü kalmış. gördük beğenmedik diyelim şekerimizi alıp kalkıcaz mı? görücüymüş. laf!)
kedi komuşlar.
hem siyahını hem beyazını yapmışlar.
hoş ankara kedisi siyah olmaz ama, olsun varsın.
gözleri de renkli yapmışlar, amenna.
tüyleri uzun mu değil mi artık onu göremiyoruz, logo kafayı temsil eden bi yuvarlaktan ibaret.
kulak-kaş bile koymamışlar.
neyse artık.
koymadıklarına değil de, koyduklarına takıldım biraz.
kedi hayvanına hayran olan, herhangi bi kedinin herhangi bir yerini hiç çekinmeden öpüp mıncıklayacak kadar bu yaratıklara meftun olan biri olarak-e bi de ankaralıyız tabi- itirazımı dile getirmek istedim.
şimdi buradan basın aracılığıyla huzurlarınızda sayın belediye logocularına sesleniyorum:
öhöm...
sayın belediye logocuları;
kedi gözü öyledir evet ama kedi ağzı öyle olmaz kardeşim.
kırmızı dudak çizeydiniz bari, bu ne la!
kedi dediğin şeyin bıyığı vardır.
kadın erkek çoluk çocuk fark etmez, hepsi bıyıklıdır bu mahlukatın.
bak sakallı olsa da onu koymasan anlıyım, hadi belediye resmî yer, sakal olmaz dedin diyeyim.
ama bıyık yahu!
senin belediyenin olmazolasıca başkanında bile var bıyık.
kediden niye kestiniz?
ayıp!
allah bilir bu logo için bi dünya da para almışınızdır.
şimdi iki bıyık çizmeye de para istersiniz siz.
içim elvermez, belediyemin parası cebinde kalsın.
ben kendi elcağızımla düzelttim sizin logoyu.
ekstradan bi de kuyruk koydum, hadi iyisiniz.
para mara da istemiyorum ha.
maksat kedi hakları yenmesin.
hadi öperim
saygılarımla
imza:
saklambaç

şekil 2: bizzat düzenlediğim en yeni ankara logosu

müşkül durumlar

2010-06-17T16:14:00.002+03:00

* aşırı bi uykum var. şu an bilgisayar başında ve dahi işimin başında çalışıyor görüntüsünde olsam da "bir kısmım" uyudu. arkadaşa "ekmek arası nescafe mi yapsam ne yapsam" diye mail attım, güldü. oysaki ekmek arası olmasa bile en azından 2 kaşık yesem mi diye düşünmüştüm. sek!

* aman bu çok moda şimdi diye ne zamandır kaçıp durduğum bi kitabı aldım neden sonra. almaz olaydım. içimi nasıl bir kararttı, ruhumu sıkıştırdı, nefesimi daralttı anlatamam. bi yandan da merak ediyorum. öğlen okudum yetmedi tabi. daha da beter yerde kaldım. şimdi kitap masamın üstünde bana azap veriyor. çaktırmadan kucağıma mı koysam, bluzun altına sokup tuvalete mi götürsem de okusam bilemiyorum.

*kardiş aradı, onunla konuşurken bahçeye çıktım. ağaç altında durdum. üstüme böcük mü yağdı, ağaçtan bit pire sinek mi düştü bilmiyorum ama bi kaşıntı geldi üstüme. saçımı başımı dağıtıp, elimi yüzümü yıkayıp, üstümü başımı soyunmak istiyorum.

*bilgisayarın açılış şifresinin süresi dolmuş, "değiştirmek için son 14 gün"den başladı her açılışta geri saydı garibim. her seferinde "taaam taaam sonra değiştirecin" dedim geçtim. şimdi bugün illa mutlaka değiştirmem gerekiyor. biliyorum çok saçma, salakça ama dert oluyor üstüme. yeni şifre ne koyucam ben yaa.. her gün daha işe gelir gelmez bismillah yazdığım bişey. sevimli pozitif bişey olması lazım kanaatindeyim. sonra olur da biri ben yokken bişeye ihtiyaç duyar da açmak için arayıp şifre soracak olursa da rezil olmadan söyleyebileceğim bişey olması lazım. ay ne yapayım ben şifreyi. üf.

*yazacak başka madde bulamadım. gelmedi aklıma. bu da müşkül durum sayılır mı 8)

bizzat tecrübe ettim ve sonuç!

2010-06-16T14:51:00.002+03:00

şu aşağıdaki mevzu ile ilgili olarak bi deneysel çalışma yapayım dedim.
(evet şu an işim yok ve evet çok sıkılıyorum)
görev şu:
sel aranacak, elden geldiğince çocuksu konuşulacak, tepki ölçülecek.

nasıl konuşacağım ile ilgili önce kendi kendime 3-5 cümle sarfettim.
alıştırma babından.
pek de beceremedim galiba
şimdi açık konuşayım o da bi beceriymiş.
sadece sesini inceltmeye, küçültmeye çalışmakla, r yerine y kullanmakla etkili sonuç alınamıyormuş.
pes etmedim.
artık olduğu kadar olsun dedim, elime telefonu aldım dışarı çıktım.
birinin beni duyamayacağı kadar uzaklaştım sosyal alandan ki ele güne rezil olmayayım.

zıırr..
-efendim?
-kociişş..
-?!!.. efendim canım?
-müsaitmisin? (ilk fire. müsait misin sorusu kafası bişeye basmayan bebek kadınlar için uygun bir soru değil ki.. oysa önceden o telefonu açar açmaz en cıvık sesimle, müsait olup olmadığına bakmaksızın yılışık biçimde "yaapooşuunn?" demeyi hesaplamıştım.)
-müsaitim, söyle?
-eee.... akşam beni çarşıya götürsene? gözlük alıcam. (buyur! oldu mu bu şimdi. birincisi götür dedim, götüy demedim, ikincisi "gözlük alıcam" ne demek, göşlük aaşana bana, göslük âl kayıcığına falan demeliydim)
-tamam gideriz.
-eeee.. (burada çocukça bi tonlamayla bişeyler söylemek için zaman kazanmaya çalışıyorum ama aklıma hiçbişey gelmiyor) gidelim tamam mıııı?

ve sel'in beni hayalkırıklığına uğratan cevabı geliyor?
-sen ağlıyor musun?
!!!!

bana "sen ağlıyor musun" dedi yaa!!
bi mana veremediği salak konuşmama bakıp ağlıyor musun! diye sordu!

pes!
-e yok. yarım nezle oldum da ondan, dedim. sol tarafım nezle.
gerçekten de sürekli olarak hapşuracakmış da hapşuramamış bir hissiyat içindeyim.
sol tarafım nezle, sağ tarafta tık yok.
yapmaya çalıştığım tuhaf konuşma vurgusu, bu yarım nezle halimle de birleşince demek ki hastalıklıyım izlenimi oluşturdu adamda!
-ee tamam o zaman, hadi görüşürüz.
-görüşürüz.

budur yani.
"alışmadık kıçta don durmaz" derler bir laf vardır hani.
durumum aynen bu.
8)

yeden ayamadın kocacik?

2010-06-15T13:15:00.002+03:00

mermerleri döve döve, tokatlaya tokatlaya yıllarca çalışan, elleri fırıncı küreği gibi olan tokatçılar varmış ya Osmanlıda.
bildiniz mi?
hah işte onlar tarafından şöyle kaba etlerine doğru sağlam bir tokadı hak ediyor bunlar.
öyle ki arkadan o tokadı yiyince öne doğru 5 metre uçup, dizüstü kapaklansınlar da, oturup zırıl zırıl ağlasınlar.
gerçi ona da tahammül edilmez ha!
"uf oldu" diye yeri göğü inletir bunlar.
olmaz olasıcalar!

kimler mi?
şeyler işte, "kocasıyla konuşurken çocuk sesi çıkartan, çocuk tonlaması, vurgusu, konuşması-konuşamaması yapan kendi gelişmiş, beyni ruhu gelişememiş gelişemeyesice kadınlar"
allahım sen bunları nasıl yarattın, nelerini eksik kodun (tövbe haşa!) yarebbim?
deli olacam, ay valla tiksiniyorum, tahammülüm yok, zorla değil ya!

len kocan o senin!
sen mi manyaksın adam mı sapık?
çocuklara meyilli de, ele güne ayıp olmasın diye seni mi kakaladılar?
niye yarım cümlelerle, eksik harflerle, hastalıklı bir vurguyla konuşuyorsun?
sevimli mi oluyorsun, şirinlik mi bu, bak ben o kadar masumum ki, kafam daha 3 yaş civarı iması mı?
bilen varsa ne olur bi anlatsın, hatta bunu sevimli bulan varsa bi izah etsin bana ne olur.
onlar mutlu evliliğin formülünü bulmuş da ben mi yaya kalmışım.
dudaklarımı uzatıp salakmış gibi ses çıkartırsam, cümleleri yarım bırakırsam ne kazanırım?
yok mu bilen?
3 tane 5 tane değil bunlar.
cahili var eğitimlisi, güzeli var çirkini,
20'lik olanı var 40'a dayananı, çıtırı var -allah sizi inandırsın- kazulet gibi olanı!
yok mu gören?
ayyhhh...!

sonuçsal durum değerlendirmesi

2010-06-14T14:16:00.002+03:00

bildireyim.
listedeki durum şu:
kıyafetler ve ayakkabılar henüz ayıklanmadı
perdeler yıkandı
bitkiler saksı değiştirmedi
duvar boyanmadı
halı yıkamaya verilmedi
baharat dolabı temizlendi
banyo dolabı çekmecesi temizlendi
cdlik alındı cdler nispeten toparlandı
balkonlardan biri temizlendi.
kışlık kazaklar vakumlu torbaya kaldırıldı
göz doktoruna gidilmedi
bilgisayardaki resim dosyaları düzenlenmedi.
sadece şirket bilgisayarından çerçey resimleri toparlanıp yedeklendi.
hobi malzemeleri olduğu gibi duruyor
kitap rafı alındı, yetersiz de olsa, en azından bi göz şenliği sağlandı.
şekersiz çaya henüz alışılamamış olsa da, şekersiz içmeye devam ediyorum
almayı düşündüğümüz araba da ne mene bi şeyse, doğru dürüst bi ilan çıkmadığından hala alamadık bişey.

eh.. hiç yoktan iyi yani.
ve
bahsettiğim uzun kot elbiseyi de aldım.
giydim de.
hatta az evel bahçeye çıktığımda kız çocuklarından biri "elbiseniz çok güzel" dedi bana 8)
7-8 yaşlarındaki tanımadığım bir kız çocuktan iltifat almak çok eğlenceliymiş.
sevindim.

(bi çeşit okul gezisi herhalde. şirkette şu an özel bir kolej öğrencilerinden olan 100 küsur ilkokul çocuğu dolaşıyor. bahçe masasının üstünde küçük bir dağ oluşturan yüzlerce topkek ve meyve suyu yığını ise an be an azalmakta. heryer cıvılcıvıl. ve neredeyse bunaltıcı 8)
kız çocuklar etrafı süzerken oğlanlar çimenlerin üstünde top oynuyor.
kedi ise sanırım saklandı)
8)

son dakika:
öğretmenleri şimdi "hadi gidiyoruz, hadi yavrum, hadi kızım" diyerek kalabalığı toplama çalışıyor.
kek kaldı mı ki 8)))

Bihter Ziyagil ile Ezel Bayraktar arasındaki büyük sır! yollar kesişiyor!

2010-06-11T15:21:00.007+03:00

geeel, gel.

gel bakalım yabancı okuyucu..

Nooldu, canım benim?

Şaşırdın!

bihter dedin, ezel dedin, sır dedin, kesişme miii dedin, geldin.

anacım allasen ne okuyacağını sanıyordun bi söylesene, kurban olayım?

behlüle hırslanan bihter, eyşana hırslanan ezelle mercimeği fırına verecek de

ednanım da "daaayıııı" diye ramize koşacak mı sanıyordun?

hıı?

yaaa yaaa..

ava giderken avlandın değil mi?

denek oldun bak.

ne deneği mi?

şu:

bir yazının okunmasında başlığın önemi.

test yapıyorum ben şimdi.

bu birincisi.

dur dedim afilli bir başlık atayım da, en magazinel olanından, bakalım okuyucu sayısında değişiklik olacak mı?

e gazetede de okudum ki bugünün bihteri olan dünün kız çocuğu birkaç yılda servet edinmiş ki öyle böyle değil.

bir talep bir talep.

dedim madem talep bunlarda, du bakalım ben bu menşurları başlık yapayım da bizzat gözlemleyeyim reytingdeki değişimi.

hahay, şaşırdın mı?

8))

e ama bura kadar gelmişsin, eli boş göndermeyeyim seni.

bak senin için güssel bi resim yaptım elcağızımla, kısıtlı imkanlarımla.

arkamdaki arkadaşın ekranımda abuk subuk uğraşlar görüp benden tiksinmesini bile göze aldım, evet.

gitmeden önce ona bak bari, pek de yakışmadılar ama idare et.

bu iyiliğimi de unutma.

çıkarken de göz bebeğini okut kapıdaki cihaza.

tanıyım seni bi dahaki gelişinde.

hadi

selametle.

yımırtalar-sezon finali

2010-06-10T16:26:00.003+03:00

ahım tuttu herhal.
benim de pek bişeyim tutmaz ama
tutacağı varmış demek ki.
sahipsiz çıktı o yımırtalar.
geleni-gideni-soranı-üstüne oturanı yok.
bu saatten sonra da ben alıp üstüne oturamayacağıma göre
işleri bitti!
demek hakikaten istenmeyen yumurtaydı bu.
süpriz yumurta 8)
gidip kafe tuvaletinde doğuran kadınlar gibi
uçarken bi anda yumurtlayası geldi kadının-ki kadın dediğim güvercin.
bizim pis balkon dikkatini çekti,
yumurtladı gitti.
öbürü de artık başka bi cins belli ki.
bu sahipsiz yumurtayı gören başka bi gariban kuş da cami avlusu mantığıyla geldi, kendi yumurtasını bıraktı gitti.
başka mantıklı bi açıklama bulamadım ben.
olsa olsa böyle olmuştur.

o kadar söylendim, vay pisliktir, vay şudur budur diye ama
sahipsiz o yavrucaklar da pek dokundu bana şimdi.
çerçöpün üstünde yanyana duran terkedilmiş iki kader ortağı...
yazık yaavv..

görmemişin puanı olmuş....

2010-06-09T15:02:00.003+03:00

şimdi bizim maaşlarımız bankaya yatıyor ya,
şirket anlaştığı bankayı değiştirmiş
o bankaya değil öbürüne yatacak artık dediler.
bu vesileyle de banka, arayıp bulamadığı kredi kartı kakalama avantajını elde etmiş oldu tabi.
dediler ki bize kredi kartı da gelecek o bankadan.
puan da yükleyecekler.
istemeyenler varsa da artık puanı falan kullanıp iptal ettirsin.
kendim şahsen zaten bundan 5 sene önceye kadar kredi kartı sahibi de olmamış, olduktan sonra da tek kartla yetinip, başka bir kart almamış bir insanım.
bi tane kartım var.
dı, yani.
şimdi bu banka değişimi sebebiyle bi tane daha ittirdiler.
iyi dedim.
madem puan yükleyecekler, çorap morap alırım ben onla, sonra da kullanmam.
5 lera mı yüklerler 10 lera mı bilemedim tabi.
olsun, bi çorap parası olur herhal dedimdi.

şimdi giriş bölümü böyle.
neyin giriş bölümü mü?
şeyin işte, ben bi "tüketim çılgını olma, her beğendiğini alma" psikolojisine girmeye niyet ettim de, o neden oldu onu anlatmaya çalışıyorum.
benim bu 5-10 lira canıma minnet diye baktığım puan olayında meğer daha büyük rakamlar söz konusuymuş.
ne bileyim ben, şimdiye kadar bi sürü banka değiştirdik hiç birinde bi kuruş hoşgeldin parası görmediydik.
bu canım ciğerim bankam meğer bizlere bir çorap parası değil, bi-iki üstbaş parası edecek kadar puan yatırmış.

şimdi biz o puanları görünce ağzımız kulaklarımızla fiyonk oldu.
beklemiyoruz ya.
alllaaaaa... havadan para! harcarım ben bunu hemencecik oh oh oh... moduna girdik.
mutluyuz mesuduz.

gelgelelim,
bütün bir hafta sonu çarşıpazar, alışveriş merkezi, cadde sokak dolaştık.
dolaştık...
ben bişey alamadım iyi mi!
ay alamıyorum!
hayır param var harcamaya niyetlendiğim,
gayretim de var
konsantrasyonum da tam
ama olmuyor!
ona bakıyorum: "amaan ne gerek var"
buna bakıyorum "ay eder mi o kadar para!"
berikini elliyorum: "e ben bunu sosyeteden falan alırım ki.."
ötekine gidiyorum: "cık! etmez!"
alamadım.
ala ala sel kişisine bi keten gömlek aldık, o!
ha bi de küçük bi kitap rafı.
8)

gözün tok dedi sel bana.
ama alasım var, dedim.
ama karakterin elvermiyor fuzuli para harcamaya dedi.

neyse işte, puanlar kaçmıyor ya,
beğendiğim bişey çıkar, alırım elbet dedim.
dedim de,
havadan gelen puanları ilk görüp de "alllaaaaa... tüketiiiiimmmm.." diye ani bir şuursuzlaşma yaşama evresi kısa sürüyormuş.
ben de öyle oldu ya da.
misal dün sel'in işinin bitmesini beklerken dolaştığım çarşı-pazar bölgesinde pek de hoşuma giden uup uuuzun bir kot elbise buldum.
cüce bir kimse olduğumdan, bu uzun elbiseyi uzuun topuklu ayakkaplarla giyerek çevre üzerinde ilüzyon yaratırım, selvi gibi görünürüm diyerek de pek hoşlandım.
fiyatını sordum, ucuzcu bi yerdi zaten, e puanlarım da yetiyor.
ama alamadım.
valla alamadım!
zira içimdeki tutumlu saklambaç "len eder mi ki bu elbise bu kadar" diye karşı atak yaptı.
dış saklambaç "ama puaaann.. "diye savunmaya geçecekti ki
iç saklambaç "kızım o da para değil mi, puan muan, bi bak, dolaş, daha ucuzunu bulursan ya" diye susturdu onu.
tartışmayı uzatmadım.
cebimde puanlarla çıktım tükkandan.
sonra sel'le buluşunca, ondan medet umdum.
elbiseyi gösteririm, fiyatı da söylerim
o da "yav, var işte paran, güzelmiş, al hadi" diye ısrar eder dedim ama
sel kişisinin kocalık yapacağı tuttu:
"bu straplez ama!" dedi.
değil.
straplez!
ya işte boyundan bağı var bak.
straplez!

ama vazgeçmedim.
hafta sonu annemle mi çıksam acaba?
alsam mı düz renk bi uzun elbise?
puanım var yaaaa....

pişiririm çocuklarınızı!! Yeter bee!

2010-06-08T11:47:00.002+03:00

evet ağırdan aldım.
ağırdan aldık yani.
sel ağırdan aldı daha doğrusu.
mutfak balkonunu diyorum.
güvercinlerin evini yani.
temizleyemedik pazar günü.
sel temizlerim ben demişti, girişemedik.
zaten yağmurdan-doludan fırsat da olmazdı ama evde de değildik.
akşam gibi bir sabaha uyanıp, akşam yemeği yer gibi ışık açarak kahvaltı ettikten sonra dışarı attık kendimizi.
hava soğuk değil, deli gibi yağmur da var, kaçırmayalım istedik.
hem alıştırverişir, mal-para takası falan da lazım..
balkon kaldı öyle.
kaçmıyordu ya.
yaaaa...
yaaa..
balkon kaçmadı kaçmasına da,
ne ara görüşüp anlaştılarsa
yeni kiracılar damlamış.
kabus gibi yaaaa!!
öbürlerinin yapıp bıraktığı yuvada, bu sabah 2 yumurta vardı.

lan belamısınız olm!!!
ne ara geldin, ne ara çıkarttın o yuvarlakları len!
ne bu!
yumurtalardan biri normal güvercin yumurtası
diğeri bıldırcın yumurtası mıdır nedir, o boyda.
ne biçim, ne çirkin ilişkiler bunlar!
kimden o yumurta!
kimsiniiiz!!!

ay deli olacin.
yo valla bu sefer izin yok.
sel "tamam temizleriz balkonu, o kısma dokunmayalım, gerisini temizleyelim, artık oturacaksa otursun" dedi.
oh ne ala
balkonu arz ettiğimiz gibi, bi de hijyenlerini de sağlayalım!
sebep?
sıçıp batırdıkları balkon, yeni kabahatlere hazır duruma gelsin!
üf beee.

bak, buradan yerel basın aracılığı ile sana sesleniyorum güvercin alemi.
sözüm sana!
kimden peydahladığın belli olmayan o 1.5 yumurtayı kırar yerim, o yuva yerine de sahanı bırakırım ki bir sonraki sefere zahmet olmasın.
yeter ya!
yeter ama!

evsel durumlar

2010-06-04T15:41:00.003+03:00

fena gitmiyorum.
çekmeceler, baharat dolabı ve balkon temizliği tamamdır
balkona masa da aldık.
perdeler de yıkandı, asıldı.
sel perdeleri söküp çıkartırken, sonra da asarken benim rahat rahat tv karşısında oturuyor olmam, işlerin içeriği konusunda biraz şüphe yarattı onda tabi.
bütün işleri listeledim, hepsi bitecek diye dolanıp duran ve
perdeleri sök
perdeleri as
gel çekmeceleri beraber temizleyelim
hadi balkonu yıkamama yardım et
masa almamız lazım
sel şu saksıları değiştir, falan diyip duruyorum.
-tek başına yapacağın bir iş var mı listede? diye sordu haklı olarak.
listeyi tek başıma yaptım ya, daha ne!

mutfak balkonundaki yavru güvercinlerden biri 3 gün önce uçtu.
zaten o diğerinden önce yumurtlanmıştı, ve daha iriydi.
tam manasıyla güvercin olmayı başaramamış, henüz güverCİK kıvamındaki diğer bebe ise bana dert oldu.
zaten annesi her geldiğinde, büyük olan, kadını işgal edip tekeline alıyordu, bu salak civ civ diye boşa geziniyordu ortada.
büyük yavrunun uçmayı başarıp bunun tek başına pislik içindeki balkonda mahsur kaldığını fark ettiğimde telaşa kapıldım: ya annesi artık gelmezse de bu aç bilaç ölüp giderse burada?
ekmek kırıntısı, bulgur mulgur atıp su da koyuyordum balkona ama, öyle sanıyorum yemeyi beceremiyordu.
dedim ya dert oldu bana.
bir yandan da aileye güvenmek istiyorum, çocuklarını bırakmazlar diye.
zaten görüp görülebilecek en aşk dolu çiftti bunların anne babası.
yahu saatlerce pencere önünde öpüşülüp koklaşılır mı!
boynunu didikle, ensesini ayıkla, gagasını gıdıkla.....
pes!

neyse uzatmayayım.
galiba dün bizim güvercik de uçmuş.
yok balkonda.
bakabildiğim kadar baktım, görmedim.
bakabildiğim kadar diyorum zira balkona tam manasıyla çıkabilmek mümkün değil, pislik tahmin edebileceğinizden fazla.
parmak ucuyla bulabildiğim en makul yere basıp, kapı kenarına da tutunup, olabildiğince uzanıp kontrol ettim sağı solu, yok.
bişeylerin altında falan ölüp kalmamıştır di mi?
hayır o çelimsiz haliyle uçmayı başarmış olabilmesine de hayret ediyorum ama
birilerinin bunu kaçırmış olması daha az bir ihtimal olduğundan
uçup gittiğine inanmak istiyorum.

bu sabah kalkar kalkmaz yine baktım.
zira büyük kardeş uçup gittikten sonra bile kahvaltı için geri gelmişti balkona.
onu kardeşinin yanında otururken görünce nasıl sevindim, yalnızlıktan kurtuldu bizim güvercik diye.
kardeşi de takdir ettim.
daha önce "bana bak, senin edepsizliğin, cevvalliğin yüzünden bu ölür giderse, and olsun bulurum seni, vururum ona göre" diye göz dağı vermiştim kendisine.
hatta resmini çekip "aha da artık bi yere kaçaman, resmin var elimde" diye korkutmuştum.
işe yaramış olacak, kardeşinin yanında oturmuşken gördüm sonra işte.
çok sevinmiştim.
ama bu sabah yoklardı.
hiçbiri.
balkonun yanındaki pencerede 3 güvercin gördüm sonra.
anne-baba ve büyük kardeş olabilir ama, bizim ufaklık yoktu.
8(
ay nerde bu hayvan yaa, bi görsem rahatlıycam.
pirinç paketinden çıkan 2 dobirik kurdu özenle bardağa atıp, sonra bu yesin diye balkona bırakmış insanım ben.
sorumluluk hissediyorum tabi bir miktar
8)

kitap dediğin yorulur mu?

2010-05-27T16:22:00.002+03:00

her yerden kitap alabilme potansiyelim var.
bu her yer içinde bilimum havalı kitapçılar,
internette kitapyurdu,
gittigidiyor gibi ikinci el satan yerler,
sahaflar,
ve hatta ayıptır söylemesi korsancılar da var.
zamanında kütüphanelerden almışlığım da olmuştu.
ama tüm bu kitap haşırneşirliği içinde hiç bir kitabın bana yorgunum diye dert yandığını duymadım, şahit olmadım.
dile gelemiyor olmalarının da payı var tabi bunda.
ama işte her neyse, hiç bi zaman yorgunum, vay nefesim kesildi, oram buram ağrıyor demez bu kitap milleti.
gel gelelim,
ikinci el jargonu mudur nedir,
gitti gidiyordan kitap ararken karşıma sürekli bu ifade çıkıyor:
kondisyonu iyi
kondisyonu kötü
yorgun!
hadi kondisyonu anladım
her ne kadar bana gayet fiziksel aktivite gücünü, dayanıklılığı falan çağrıştırsa da
nihayetinde durum manasında kullanılmasını mantıklı buluyorum
ama
yorgun ne kardeşim!!
eski diyince bozuluyor mu bu kitap denen şey.
yaşlı de o vakit.
ihtiyar de.
ne bileyim olgun de, bişey de...
ama yorgun niye diyorsun.
okunmanın kitap üstünde yorucu bir eylem olduğu mu ifade edilmeye çalışıyor?
kaç kişi okuduysa o kadar mı yoruluyor kitap?
sesli okununca daha mı yoruluyor misal?
yatık durduysa iyi de, kitaplıkta dik vaziyette kaldıysa mı takati tükeniyor?
yatakta bıraksan geceden, dinlenme şansı da yok ki bunun.
e yorgun ne o zaman?

yok valla anlamıyorum.
saygıdan mı, sevgiden mi, adetten mi bilmem ama
kitaba "yorgun" diyemiyorum.

not olamayacak kadar alakasız bir diğer konu:
böyle diz boyu, belleri sımsıkı oturan geniş eteklerin altına kabarık jüponlar giymek moda olsun. kat kat kabarık kabarık dursunlar. kırmızı rujlar sürelim, uzun kirpiklerimizi açıp kapatalım istiyorum. moda dünyasına seslenmek istiyorum burdan:
belim kalınlaşıp da, yanlarımda can simidi olmadan
yaşına başına uymuş mu hiç, cık cık cık diye kınanacak hale gelmeden
kırmızı ruj sürebiliyor, yüksek topuklu ayakkabı giyebiliyorken
yani henüz vakit varken
lütfen o modayı geri getirebilir misiniz?
hem düşük bel sayesinde iyice kalınlaşan bellere korse satmak yoluyla yeni bir tüketim ekonomisi de oluşur, bak iyi düşünün!

saksağan kaskı

2010-05-26T16:41:00.003+03:00

olan var mı?
saksağan için olmasa da normal inşaat kaskı da olsa olur.
ama bi kask lazım oldu.
meyve yemek için dışarı çıktık.
saksağan çift yine cakcakcakcak bağırmada.
kediko da yok ortada.
ne oluyor bunlara derken bir bakayım ki ne göreyim
yavru var arabaların orda.
azıcık palazlanmış ama hala uçamayan bi saksağan yavrusu.
bu gürültücü ve beceriksiz çift yavruyu yuvadan mı düşürdüler, kedi peşinde koşarken mukayyet mi olamadılar nedir...
düşmüş bebe.
bi bağırtı bi gürültü.
-ah yazıııık, ay kedo görmesin bunu valla alır intikamını, dedim.
elimdeki içi meyva dolu kağıt bardağı bir arabanın üstüne bıraktım, emin adımlarla yürüdüm saksağanbebeğin yanına.
bebe koca siyah gözleriyle şaşkın şaşkın bakıyor.
ana-baba yukarda allah ne verdiyse bağırıyor.
bir iğde ağacı vardı, bebeği alıp bunun üstüne koyayım dedim
salak şey tutunmayı bilmiyor.
şahane bi dal buldum sandım ama tepetaklak yere yuvarlandı gerzek saksi.
ebeveynler isyanda.
laf anlatmaya çalıştım:
-ya valla bişey yapacak değilim, lütfen, yardım etmeye çalışıyorum
anlamamış olacak ki, ötüş şekli daha endişe verici hale geldi.
arkadaşım seslendi:
-çete oldular, 4 kişiler. toplanıyorlar.
korktum.
yalan değil, valla korktum.
saksağanlardan biri dibimdeki lambanın üstüne konup, yuvarlak muhafazasına gagasını vurmaya başladı.
bunu az sonra bana yapmayı düşündüğü şeyin provası olarak gördüm.
saksağan yavrusunu olası bir tehlikeden korumak uğruma, bıngıldağımı saksağana deldirmek istemedim.
elimi başıma koydum, çaresiz gözlerle yavruya baktım.
salak şey öyle duruyordu düştüğü yerde, otların arasında.
çaresiz kaldım, uzaklaştım.

1.5 saat kadar sonra çıkma vaktim geliyor.
sel beni almaya geldiğinde, yavru hala oradaysa, yeni bir kurtarma girişimi tertip etmeyi düşünüyorum.
belki o tutunabileceği daha uygun bir yere koymayı başarır yavruyu.
oldu oldu,
olmadı yok yere saksağan kinine maruz kalıp, düşmanlık kazandık demektir.
kediye yaptıklarını gördük.
intikam duyguları kabarırsa bunlar beni burada barındırmaz valla.
gel gör ki, yavrucak pek şirin
cahil ana babası yüzünden telef olmasına gönlüm razı gelmiyor
8)

dün

2010-05-26T11:03:00.003+03:00

o kadar net bi başlık attım ki
bi an sanki dün çok önemli bişey olmuş da onu yazacakmışım gibi hissettim.
yok ayol, yok! (ayol? bunu da yazarken hoşuma gidiyor, konuşurken bi kez kullanmışlığım yok ya olsun. yazı dilinde olsun, varlığını sürdürsün. güzel bence. teklifsiz. insan kendini hüseyin rahmi gürpınarın bi roman kişisi gibi hissediyor)

ben henüz bi araba almayı başaramadığımdan kreş çıkışı ebeveynini bekleyen çocuk modundayım ya, sel gelsin beni alsın diye...
dün de öyle oldu.
sel geldi beni aldı.
ama daha işi bitmemiş, bi yere gitmesi gerekiyormuş.
ben de onunla gittim mecburen
zaten birini görecekti o kadar
uzun sürecek bişey değil.
arabada oturur kitap okurum dedim.

eve dönmeden önce dışarda bişeyler yiyelim dedik.
ben dedim daha doğrusu.
gidince yemekle uğraşmak istemedim.
hem de mayıstayız ya, havalar limonata, günler de uzun ya
seviyorum dışarda olmayı.

gittik bişeyler yedik.
azıcık dolaştık, tükkan falan bakındık.
kendime bi kot aldım 10 liraya.
zaten açık renk bişey istiyordum, baktım bu tam istediğim gibi bişey.
bedeni bana göre.
fiyatı bana göre.
almayıp ne yapacaktım 8)

sonra eve döndük.
dünkü liste aklımda.
başlamak konusunda da azimliyim.
sel'e dedim ki:
eve gidelim sen perdeleri indir, yıkıycam ben.
8)
e hem listeye başlamak hem de yorulmamak adına en uygun iş oydu.
üstünü başını soyun dökün, makyajını çıkar, yüzünü yıka falan derken ben..
baktım sel insanı geçmiş tv karşına kanal geziyor.
-e seeeel?
-efendim?
-ya perdeler yıkanacaktıııııı.. ay geç mi oldu, yarın mı yapsak yaa.. hı?
-farkındaysan hiç girişmedim zaten ben o işe.
-üf. tamam o zaman, öyliyse çekmece toparlıycaz. mecbur başlıycam listeye, kaçış yok.

gidip bi boş torba aldım geldim,
açtık çekmeceyi.
allah sizi inandırsın 2006 yılına ait derlenip toplanmış, ataçla tutturulmuş fiş öbekleri bile bulduk.
vakti zamanında vergi iadesi için mi derleyip toplamıştık neydi.
artık bunlar fazla mıydı, az mıydı bilmem, öyle kalmışlar.
karadeniz fıkraları cd'si 8)
gazete promosyonu orhangencebay ideal aşk cd'si
deryabaykal çarşaftandöpyesyap vs. dergisi
süresi dolmuş sağlık sigorta poliçeleri
bitik piller
milyon tane çakmak, aksi gibi hepsi de çalışıyor.
falan filan işte.
atgitsinlerle hadibudursunları ayırdık
ayaklarım uyuştuğu için bu derleme toplama işine son verdik.
ama hiç yoktan iyiydi tabi 8)

sonra tv'yi kapattık, kitap okuduk.
şimdi atıştırmak için meyve mi , cips mi tercih edersin konulu bir tartışma yaptık.
ben elbette cips dedim, 10 kilo alsa "zayıf" denecek sel bünyesi "elbette meyve" dedi.
bi de cipsi meyveye tercih edebilecek insan olduğunu kabul etmekte zorlandı.
kızdım.

o istemediği için, ben de istememe rağmen kendimi tuttuğum için cips yemedik.
meyveler de buzdolabından yeni çıktığından soğuktu, onu da pek yemedik
8)

"11.5 muuuu, ay kalk, ben yatıcam, geç olmuş" dedim.
ev soğuktu diye üstüme kalın sivetşört giydim, bi de hırka giysem mi sorusuna olumlu yanıt ve destek alamadığımdan öyle yattım.

sabah 6 civarı gözümü açtım, baktım yan taraf boş.
evli olduğumu hatırladım ama seslenemeyecek kadar uykum vardı, uyudum.
sonra bi takırtı tukurtu oldu
tekrar açtım gözümü.
yan taraf yine boş.
-seeeeeelllll....
-efendim?
-nerdesin, ne yapıyorsun ya bu saatte? saat kaç?
-6.5 canım.
-napıyorsun?
-mavi gömlek ütüleyeceğim kendime?
-var salonda, ütüledim ben dün (yaaaa.. dün o soyun dökün faslı arasında "beyime" bir de gömlek ütülemiş hamarat bir insanım kendim. fekat önünde çamaşır askılığı olan dolabı açıp askı çıkartmak zor geldiğinden gömleği salonda sandalye arkasına asmıştım)
baktım sel insanı giyiniyor.
-niye erkenden kalktın yaa
-ekmek almaya gidiyom fırına?
-sebep?
-ekmek yok!
-e daha erken, bayram ekmek dağıtmamıştır, yaz kapıya getirsin.
-yok o bakkaldan alıyo, ben fırından alıcam. hadi kalk erken kahvaltı edelim.

valla açıkçası o saatte kalkmak hiç konforlu gelmedi bana o sıra ama, fırın ve taze ekmek sözcükleri bir anda midemde bi hareketlenme oluşturduğundan, uykum da kaçar gibi oldu.
iyi tamam hadi git gel sen, ben de kalkarım.

kahvaltıya oturduğumuz saat normalde yataktan kalktığımız saatten önceydi 8)
o derece!
ama valla iyi oluyormuş böyle.
daha evden çıkmamıza epey vakit varken iş bitmişti.
bunu değerlendirdim:
-seeeeell... ya şu perdeleri bi indirsen diyorum? atsak makineye, kursak, yıkansa, gelince assak ha? hem gece gece perdesiz kalmayız böyle, ev ayna gibi.....

ay işte böyle.
perdeler makinede.
sel işte, ben işteyim.
listem kenara atılmadı, uygulamada.
(şunu da söyliyim de gurur duyun bennen 8) işe gelince, resim dosyamı elden geçirdim ve çerçeyin tüm resimlerini, videolarını bir yeni klasöre toparladım. bunu cd'ye yazıp, güzelce etiketleyip kaldıracağım. sonra da evdekileri aynı biçimde...)
kahvaltıyı erken yaptığımızdan karnım aç.
geçen gece bi kısım arkadaşlar şirkette sabahlarken benim bilimum gıdalarımı tüketmiş olduklarından da şu an atıştıracak bişeyim yok masamda, ne galeta, ne leblebi, ne bişey.hepsini yemişler yahu çekirge gibi...8)
allahtan saat 12'ye geliyor.
hem bu arada yazı da çıktı bak.
hahay 8)
çok becerikliyim çoookk..
öpiym de tam olsun.

prokrastineyşın illetinden kurtulma adımları listesi

2010-05-25T13:55:00.004+03:00

ataletim "yapılacaklar listemizi bloglara ekliyelim demiyorum" demiş ama,
bilen bilir, denilenden ziyade denilmeyeni yapmaya yatkın bi insanım zaten.
yine bi kendine sinir olma, gıcık olma,
işleri aklından geçirip üfleme,
herşeye üşenip söylenme
yapmayıp dertlenme halindeyim.
geçen zamana geçtiği için
geçmeyen zamana geçmediği için sinir oluyorum.
bi dayaklık haldeyim ki, sormayın gitsin.

erteleye erteleye
bekleye bekleye
sallaya sallaya yaşıyorum.
utanmadan da geçen zamana şaşıyorum.
yazıklar olsun.

gidip aynaya baktım,
tüü yazık sana dedim kendime
kendim de o kadar mahcup oldu ki, cevap veremedi.
geldim yerime oturdum kararlı bir tavırla, kaşlarım kalkık.
bi kağıt aldım ikiye böldüm,
başlık attım kırmızı kalemle.
ve tam 18 maddeyi bir çırpıda döktüm kağıda.
her bir maddenin üstünü çizmedikçe rahat yok bana.
buyrun burdan da yayınlıyorum.
size de söz, her hafta durum hakkında haberdar edeceğim sizi ve bu vesileyle de esas kendimi.

kılını kıpırdatmayan,
söylenmeye devam eden
ama kıçını da kaldırmayan saklambacı...
böcekler kovalasın!
(bak, o kadar da büyük yemin ettim ki dönüşüm yok)

işte listem:
* giysi dolabı boşaltılıp giyilmeyenler ayrılacak
* ayakkabılar için de aynı ayıklama yapılacak
* perdeler yıkanacak
* saksısına büyük gelen salon bitkileri yeni büyük saksılara taşınacak
* su borusu patlayıp da tamir edildiğinden beri önüne ayakkabılık çekilmek suretiyle kamufle edilmiş olan antre duvarı boyanacak
* mutfak halısı yıkamaya verilecek
* baharat dolabı temizlenip boşaltılacak
* ütü odasındaki çekmece elden geçecek, fuzuli şeyler atılacak
* aynı şey banyo dolabındaki çekmece için de yapılacak
* cd'lik alınıp cd'ler düzenlenecek
* balkon temizlenecek, çiçekler alınıp süslenecek
* yazın giyilmeyecek kazaklar ile kışın giyilmeyecek giysiler yer değiştirecek
* göz doktoruna gidilip yeni bir gözlük alınacak
* evdeki ve iş yerindeki bilgisayardaki resim dosyaları düzenlenecek, özellikle çerçey için özel bir klasör oluşturulup, yedeklenecek
* hobi malzemeleri düzenlenecek
* yeni bir kitaplık alınacak veya yapılacak
* şekersiz çaya alışılacak
*araba bulunup alınacak

hadi bakalım
başlıyorum.
8)

geri geldiler!!

2010-05-21T17:44:00.002+03:00

kediko'nun belalıları
saksağanlar
yine taarruzdalar
8)
hatırlarsanız geçen sene bahsetmiştim bu olaydan
bizim kedi artık ne hata ettiyse 2 saksağanı kendine düşman etmiş, peşindeler bunun demiştim.
yaklaşık 1 hafta 10 gün sürdü sanıyorum
kedi canından bezdi
psikolojisi bozuldu
allah var "bu bi halt etti belli, yoksa saksağanlar niye saldırsın bu kadar inatla" diyordum.
ama şimdi....

dönüp yazıya baktım, daha doğrusu tarihe.
yine 3 aşağı 5 yukarı aynı tarihler.
hatta miladi değil de hicri takvimi esas alırsak neredeyse tas tamam aynı tarih!
aynı tarih!
bu kedi geçen senenin takvimine not düşüp de "bu tarihte saksağanlara saldır" yazmadıysa eğer,
garibimin bi suçu yok belki de.
belki geçen sene de yoktu
ay belki saksağanlar psikopat! 8)

dünden beri farkındayım
zaten farkında olunmayacak gibi de değil
mütemadiyen cakcakcakcakkkkkkk diye bi bağırtı dışarda
iki saksağan kediyi tepeleme derdinde
bu yavrum, hanımefendi kızım da ne olduğunu anlayamadığından olacak, şaşkın.
insanlardan medet umup ayağına bacağına sürünüyor milletin.
kimse yoksa bi kenarda durayım diyor ama rahat vermiyorlar.
arabaların altına kaçmaya çalışıyor, yine peşindeler.
8)
çıktım dışarı, bunu okşadım sevdim
şikayet etti bi de zavallım, miiiy miiiyy diye kısık sesle söylendi.
gel kızım, gel yavrum, ah kıyamam dedim.
saksağanı kovaladım (ki onlara da bayılırım esasında.)
azıcık moral verdim içeri girdim
girmemle birlik kabus gibi çöktüler yine üstüne.
en son bunu kaçarken gördüm 8)

miladi takvime göre mayıs sonu
hicri takvime göre cemaziyelahir başı
saksağanlar için hassas bi dönem mi acaba?
8)

kim onlar?

2010-05-20T15:20:00.002+03:00

az evvel istatiklere baktım da....
günlerce, neredeyse 1 ay boyunca hiç bişey yazmadığım süre içersinde bile en az 3 kişi her gün istikrarla sayfaya girmiş.
en az 3
8)
bir gün girdin bişey yok, 3 gün 5 gün...
1 hafta 2 hafta 3 hafta
ama yılmamışlar
eeehh yazmıyor ki bu da bişey dememişler
ısrarla her gün gelip bakmaya devam eden o 3 kişiyi bi merak ettim.
ah canlarım benim.
adresinizi falan verin de bari mail falan atayım 8)
ne bileyim mesaj yollarım,
olmadı çaldırıp kapatayım bişey yapayım.
kötü hissettim kendimi böyle.
kimsiniz?
bari bi öpiym.

başlık koymaya üşendim.

2010-05-20T13:57:00.005+03:00

camları zangırdatan bir gök gürültüsü,

ardından, o gürültüye değmeyen 3-5 damla yağmur,

şimdi güneş.

hava böyle.

soğuk mu sıcak mı bilemiyorum.

üşendim öğlen yemeğe çıkmadım.

bi sandviç yedim oturduğum yerde

bi de sahibinden araba bakındım.

kardişi aradım 3-5 kere.

şuna ne diyorsun, şu iyi mi, bu nasıl, bunlar kötü mü.....

anlamıyorum zaten bişeyden.

onun kasası değişti diyor.

eeee?

e'si eski kasa alırsan sonra satmakta zorlanırsın.

hıı..

e fiyat iyiyse kasa eski

kasa yeniyse km fazla

km azsa kazası var

kazası yoksa yılı eski

aayyhhhhh...

eldeki para belli zaten.

sel dün ekmekle beraber umut da almış gelmiş

uzattı torbayı

ekmek aldım, gazoz aldım, gofret aldım, umut aldım.

ekmek, gazoz, gofret işe yaradı da

baktım bugün, aldığı umut yalanmış.

hiçbişey tutmamış.

velhasıl osu da olan, busu da olan, orası da böyle, burası da şöyle bi araba aramaya arıyoruz da

para belli.

dün evde kendi kendime iş, yemek ve keyif yaptım ya,

bugün pazar zannediyorum.

çünkü dün cumartesiydi zannımca.

dolayısıyla bugün pazar olmalıydı.

gerçi bugün pazar olsa yarın pazartesi olacaktı.

bu durumda bugünün perşembe olması pazar olmasından evladır, evet.

evlendirme programları seyrettim.

bence çok eğlenceli.

bekar olsam katılmazdım ama

evliyken bekar rolü yapıp katılma şansım olsa, dakika durmam.

bence çok zevkli olur.

-evi olsuun, emeklisi olsuun, bakımlııı, yaşını göstermeyeeen, 26 ile 55 yaş arasııı, biretpite benzesin 8)

sel'in bekar ablaları katsak mı diye düşündüm.

allah var talipleri çıkar.

güzel olabilecek kadınlar.

kaldı ki, kimlere kimlere talip çıkıyor, şaşıyor insan (tövbe yarabbim)

ama bi çay içtikten sonra ayrılırlar bence damat adaylarından.

çünkü büyük olan adamı tersler bir anda.

küçükle görüşen de hayatından bezer, gider evine kapanır.

program 2 damat adayından olur.

akşam olsun çıkalım eve gidelim bihtergili seyredelim istiyorum.

o değil de, sel çıkışta beni vaktiyle alsa keşke, hava yürümeye imkan verecek gibi değil.

zaten ayağımda çok yüksek topuklu pembe ayakkabılar var.

yağmasa da yürüyemem.

mahrumiyet bölgesinde çalıştığımdan da tolu taşımayla gitme şansım yok ki.

toplu taşımaya ulaşmak için en az 30 dakika yürümem gerek.

olsun.

şikayetim yok burda çalışmaktan.

masamın az önceki hali buyken nasıl şikayetim olsun ki 8)

not: benim makinanın tarihi niye kafasına göre takılıyor yahu!

not2: sabah arabaya binerken yolda ölü bi fare gördüm. araba ezmiş! hayır zaten sokak öyle sürat denemesi yapmaya müsait bir sokak değil, e fare desen hızlı olmasıyla bilinen bi hayvan.

araba, karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir fareyi nasıl ezer ki!

-aaa farecik ölmüş, dedim.

yoldan geçen bi adam bi bana bi ezik fareye bi daha bana baktı

sel de "farecik dediğin eşek kadar lağım faresi" dedi.

olsun. araba altında kalması gerekmezdi!

not3: yağmur şu anda az önceki gök gürültülerini fazlasıyla hak edecek şiddette yağıyor. ay ne güzel!

not4: haftaya annemler geliyoorrr.. 8) bu cumartesi değil, bir dahaki cumartesi kahvaltıya çağırabilirim, çok özledim.

not5: sel için zor 3 gün var önümüzde. bi hayır duası etseniz ne güzel olmaz mı 8)

işte bişeyler...

2010-05-11T17:06:00.002+03:00

yazma yazma
sonra da ay ne yazsam ki boş boş bak ekrana.

kafam çorba oldu.
işim vardı
yani aslında sabahtan beri habire ders çalışıyorum da denebilir.
işim bu zira.
fiziktir, kimyadır, matematiktir....
sor bana şimdi trigonometrik fonksiyonları birbiri cinsinden bulmayı
ya da,
omurgalıların genel özelliklerini sıralayayım size.
omurgasızları da biliyorum ama onu istemeyin
ıyh
sevmem omurgasızları hiç. tiksinirim.
sünger hayvanı var bi, o hadi neyse.
biyolojiyle işim olmaz derseniz
çözeltilerle ilgili problem çözelim, kimyasal türler arasındaki etkileşimleri inceleyelim....
yaaa..
sabah akşam ders çalışıyorum bi nevi.
negzel dimi 8)

dışardaki kavak ağaçları iyice terbiyesizleşti.
durdukları yerde öbek öbek pamuk üretip heryere saçıyorlar.
çimenlerin üstüne bakınca insanın elektirik süpürgesini çıkartıp temizleyesi geliyor, o derece.
oraya buraya pamuk saçtıkları yetmiyor gibi bi de tükürüyor bu ağaçlar!
valla billa.
insana tükürdüğü bişey değil, altında park edili arabalara da tükürüyor. (mala geleceğine cana gelsin yaklaşımı!)
ama bana ne, zaten arabam yok.

ankara yaz oldu ben yazmayalı.
birden bire.
hatta öyle birden bire ki
burnu kapalı baharlık ayakkabı arıyordum
e burnu açıkları daha giyemem, mevsimi gelmedi diye diye
bir anda geldi o mevsim.
beni bir sabah burnu, sağı solu, arkası açık ayakkabıyla gören sel "hayırdır" dedi.
giyiliyor artık dedim.
iki günde neyin değiştiğini anlamadı tabi, sordu:
"siz kadınlar bir merkezden fetva falan mı alıyorsunuz, onay mı çıkıyor?"
öyle bişey aslında.
açılış yapmak için bir gün önce Esra ile konuştuk çünkü "yarın açık ayakkabı giyelim" diye
nitekim şirketteki kadın nüfusu aynı şeye odaklıydı "aha! mevsim açılmış, yarın ben de giyeyim"
bu işler böyle galiba.
ve fakat ben hala burnu kapalı ayakkabı arıyorum o ayrı.

evde yemek yok.
biri kilo almaya, biri de almamaya çalışan iki insan aynı evde yaşayınca iki tarafın da memnun olması kolay değil.
akşam ne yesek sorusuna sel:
"kızartma yapalım, patatese girelim" diye coşkuyla fikir beyan ederken
"ama kalori" diye mızıldamak olmuyor.
adam yediğini bi şekilde ne yapıp edip yok ediyor içerde ama benim butlarım biraz tutucu 8)
yine de bağrıma taş basıp ona her türlü abur cuburu, pastayı, tatlıyı teklif ediyorum, özellikle de dışardaysak:
-seeel, sufle istermisin?
-yok canım, ne söyleyeceğimi biliyorum ben!
-gıcık!

zıplamanın ilk okul çocuklarına iyi geldiğini okudum bir yerde.
akşamları zıplıyorum.
valla.
(ilkokul çocuğu olmadığımın farkındayım, evet.)
durduğum yerde salak salak zıplıyor olmama ve bunu bir sağlıklı yaşam, bir kilo kontrolü, bir spor aktivitesi olarak değerlendiriyor olmama biraz gülüyor sel ama allahı var, destekliyor yine de.

e hadi artık ben gidiyorum.
arayı bu kadar açmayalım allasen, özlüyo insan 8)
hadi öpiy.

farkındalık ve şükür - TRT denetimleri

2010-04-15T14:46:00.000+03:00

bazı şeylerin, kurumların, yasakların falan misal, faydası zamanında anlaşılmıyor.
ancak üstünden belli bir süre geçtikten sonra fark ediyor insanevladı.
çocuğa sütü içirir içirmez uzuyor mu boyu?
yoo değil mi, uzamıyor.
ama bakıyorsun selvi boylu bir insana "ben çocukken çok süt içmişim" diyor.
yaaa...
gerçi içse de uzamayabilir.
bebekliğimde biberonu 2 parmak eksik görmeye tahammül edemeyen, "aazınaa kadaaay..." diye pis pis ağlayan bi bebekmişim. süt meraklısı.
e ne oldu!
ya da şöyle mi sormalıyım?
bi de onları içmesem ne olacaktı?
8)
neyse mevzu o değil.
ne diyordum.
bazı yasakların da faydası üzerinden zaman geçince anlaşılıyor.
buyrun en kesin örnek.
TRT denetimleri.

kına saçlı sakin sanatçı lemansam'ın "dün gece hiç tanımadığım bir erkeğe sırf sana benziyor diye merhaba dedim" diyen şarkısı bu ahlaksız sözleri nedeniyle yasaklanmış mesela TRT tarafından.
kadınımızın ahlakını bozuyor diye. bu ne terbiyesizlik, türk kadını bu kadar iffetsiz mi kardeşim! diye köpürmüştür yetkililer herhalde. tanımadığın adama git merhaba de, sonra gör örekeyi.
sonuç:
tanımadığı erkeği bırak, kocasına bile merhaba diyemeyen bir kısım ile, tv programlarında merhabayı bırak her bişeyi diyebilen bir kısım sosyal çorba.

ya barışmanço'ya ne demeli. başka hayvanat kalmamış gibi arkadaşım eşek diye şarkı yapılır mı yahu! denetim masası imdadımıza yetişmek için gayret sarfetmiş etmesine ama "kuzu daha sevimli, arkadaşım kuzu olsun" önerisi kabul görmemiş rahmetli tarafından.
sonuç mu:
ne yazık ki eşeği "daha sevimli" bulan sapık delikanlı sayısı kuzuya musallat olandan fazla.

bu rahmetlinin vukuatı bir değil üstelik. "lambaya püf de" erotik unsur içerdiği için yasaklanmış. e haklılar. yasaklanmasaydı kimbilir ne mene bir toplum olurduk. aynı şekilde özdemirerdoğan. elinizi vicdanınıza koyun da söyleyin, çocuğunuza dinletir misiniz şu şarkıyı "ikinci bahar yaşıyor ömrüm, gel benim yarim oluver şimdi". şükür ki vaktiyle TRT yasaklamış. ikinciyi bırak ömrü boyunca bahar görmemiş insanımız yârini izdivaç programlarından arıyor şimdilerde.

minikserçemiz de masum değilmiş meğer. TRT'den onay alamadığı kadar var aslında. ne demek "gel gel sarışınım"! nereye geliyor belli değil, ne amaçla çağrılıyor belli değil. yasaklanacak tabi. maazallah bi yasaklanmasaydı vaktinde.... düşünmek bile istemiyorum.

hadi bazısı açık açık ahlaka mugayyir. şu yukarda bahsettiklerimiz gibi. ama bir de gizli sakıncalılar var. şükürler olsun onları da kaçırmamış, anında yasaklamış yüce TRT. bakın misal ilk anda kulağa hoş gelen, insanın aman ne güzel temenniler bunlar diyesi gelen şu şarkı: "hayat bayram olsa, insanlar el ele tutuşsa..." ne var bunda mı dediniz? lütfen ama. TRT derhal ard niyeti sezmiş ve onay vermemiş tabi ." komünist propagandası var bunda!" yaaa.. sen çaktırmadan komünizm propagandası yapmaya çalışabilirsin ama neyseki buzağıyı öküzün altında dahi olsa eliyle koymuş gibi bulan TRTmiz var.

şimdi bir an için bi düşünün ya bu çirkin çirkin şarkılar yasaklanmasaydı vaktiyle.
ne olurduk?
eser kalır mıydı toplumumuzun şu nezih halinden?
lütfen kıymet bilelim.
kıymet görelim.

alakasız not: kıymet diyince kıyma ve et kelimelerini birleştirmişsiniz gibi geliyor mu size de?
alakalı not: öyle ya da böyle bi şekilde korunmaya çalışılan bir toplum nasıl bu hale gelebilmiş acaba?

ağaçkakan

2010-04-12T10:19:00.002+03:00

bahçede, çimenlerin üstünde gayet rahat tavırlar içersinde çimleri didikleyen bi ağaçkakan gördüm şimdi.
öyle de şirin bi şey ki.
buralarda olduğunu hiç bilmiyordum.
sevindim 8)

tamam güzel kardeşim.

2010-04-08T10:59:00.003+03:00

buyrun çözün:

rasgele bir zamanda tutulan kronometreye göre
a kişisi 85 saniyede 15 kez "tamammı" derken,
ve b kişisinin de "tamammı" sayacı, a kişisinin 1/2 oranında sabitlenirken
toplam konuşma süresi > 1 saat ise
aynı ortamda çalışmaya çalışan biçare bir saklambaç kişisinin
"tamammı" haddi ne zaman dolar ve dahi taşar?

not: kişiler ve olaylar gerçektir. 8)

edit: konuşmanın devamında -ki halen devam ediyor- a kişisinin toplantıda 1.5 kilo verdiğini de itiraf etmesi aydınlatıcı oldu.

bacaklarım ucuz!

2010-04-07T17:12:00.005+03:00

kayıtlara geçsin lütfen.
çok güldük çünkü.
saat 17:00 civarı
işten güçten bunalmış bir grup olarak
sandalye üstünde bağdaş kurmuş biçimde oturmanın rahatlığı keşfedilmiş.
derken kızlardan biri
aslında lotus oturuşuyla oturabilmenin lazım geldiğini ama öyle oturulmadığını söyledi.
sordu:
öyle oturabilen birini gördünüz mü?
e gördüüm.
ben bizzat oturabiliyorum. 8)
sonra ispat etme gereği duymuş olmalıyım ki
sandalye üstünde kocca topuklu botlarımla düğüm oldum.
buyrun:

arkadaş şaşkın.

kendi de denemek istedi

pek olmadı.

açıkladı:

çünkü herhalde senin bacakların ucuz!

hahahahaaayy..

galiba uzun demek niyetindeymiş.

gülmekten kaymış durumda olduğumuz için devam edemedik.

esasında "böyle düğümlediğine göre kırılmasından korkmuyorsun, hani ucuz ya, olmadı yenisi alırsın" şeklinde de anlaşılabilir.

sonuç:

makyajım aktı, maskaram dağıldı, ter bastı, zaten güç bela iş yapıyordum hiç çalışasım kalmadı.

bir sefer daha düğümledim kendimi

kızlardan diğeri dilini ters çevirdi

dirseğimizi yalamaya ramak kalmıştı ki,

odadaki erkek arkadaş olacaklardan korkup dışarı çıktı.

galiba burda oksijen bitti.
biz de çıksak iyi olacak
du bi bacaklarımı çözeyim de oksijen alıp geleyim.
8)

bize katılır mısınız?

2010-04-01T12:01:00.008+03:00

ikiletmedi katıldı zira.
böylece 5 kişi olduk masada.
ama dur baştan anlatayım dimi 8)

dün akşam kızlarla buluşucaz.
iki kız arkadaşım.
işten çıktım eve geldim önce, üstümü başımı değiştim, sel geldi sonra aldı beni götürdü buluşacağımız yere, ikaz etmeden de duramadı:
-bak orası içkili bir yer, asılan falan olmasın? kızkıza buluşuyorsunuz öyle mi?
-yok! 3 tane de yakışıklı bulmuşlar getirecekler beraberlerinde!
-döverim
-e hi 8)

girdim içeri, garson beni görür görmez, "arkadaşlarınız arka tarafta" dedi.
maaşallah pek anlayışlı bir garson!
kızlar gelmiş, biralar patatesler söylenmiş.
oturdum.
tam mevzunun başına yetişmişim.
-eee?
-işte e'si ben kızlarla buluşucam istersen sen de uğra dedim
-inanmıyorum, buraya mı gelecek!
-gelecek gibi!

adam milli atletmiş.
bi yüzbaşı.
kızlardan birinin net'te tanıştığı bir çocuk.
valla resimlere falan bakarsan da fena bi tip değil hani.
kıca saç(e haliyle, zira belirttiğim gibi asker!), renkli göz falan.
bi süredir yazışma muhabbet derken tanışsak noktasına gelmişler.
bizimki ben tek başıma görüşmek istemem demiş, "kızlarla buluşucaz, istersen gel"
çocuk kaçırır mı fırsatı, kabul etmiş.
şimdi çocuğu ilk kez görücez ya,
hadi bizi geçtim, bizimki de ilk kez görecek ya...
bi şifreli cümle belirleyelim dedik
sen çocuktan hoşlanmazsan bişey söyle, ona göre hareket edelim.
ama biraz salağız
daha şifreli cümle belirleme çabasında dağıldık gülmekten.
-sıcak oldu desen?
-e ya gerçekten sıcak olursa, sen çocuğu beğenmiş olsan da ter bassa?
-yok bu fikir olmadı!
-sen çocuğu beğenmediysen ikimiz sigaraya çıkalım de?
-e ben pek içmiyorum.
-ee o zaman sen çocuğu beğendiysen çocuk sigaraya çıksın?
-ben çocuğu beğenirsem sen çocukla dışarı çık!
-çocuk beni beğenirse senle çıksın!
-çocuk sigara çıkarsa biz birbirimizi beğenelim.....
şeklinde şuursuz bi beyin fırtınası sonucu şifreli cümle öznesinin arkadaşın kızı olmasına karar verdik.
-tamam ben beğenmezsem kız uyudu mu ki diyim, kalkıp arayınca da yok uyumamış, beni istiyormuş falan diye bahane eder kalkarız! artık başka yerde devam ederiz ne yapalım.
-tamam şahane bence
-anlaştık!
şimdi şöyle:
kızlardan birinin 6 yaşındaki kızına, kızlardan diğerinin (kaç yaşında olduğunu bilemediğim) anneannesi bakacak bu gece için. zira evleri karşılıklı. anneanne yaprakdökümünü arkadaşın evinde izlemek suretiyle bizim ufaklığa göz kulak olacak ki, biz kıza kıza takılalım. 8))

velhasıl anahtar cümleyi belirledik, rahatız.
gülelim, eğlenelim falan derken telefon çaldı.
malum şahıs gelmiş!
nerdesiniz, içerde mi, dışarda mı derken
arkadaş "dışarıya içerden mi giriliyo" cümlesiyle ilk artısını kapmıştı 8)
yalnız lütfen dikkat edelim dışarıya içerden mi çıkılıyor değil, dışarıya içerden mi giriliyor?
gerek yok dedik,
gerçi biz içerde otururken, sonra dışardaki bir masaya geçmiştik ama çocuğun bizle aynı güzergahı takip etmesine gerek yok 8) içeri girmeden de bize ulaşabilir.

geldi.
merhaba
merhaba
memnun oldum
bende
vs.

oturdu.
arkadaşın karşısına
benim çapraz karşıma.
heyecanlı yavrum.
ama nasıl olmasın!
tam anlamıyla deplasmanda
ilk kez çıktığı bir sahada
karşında sürekli gülen ve yıllardır tanışan 3 kız.
-hani şöyleydi ya...
-puhahhaaaaa
-hatırlıyor musun....
-hahahhaaaa..
yavrum bi pıstı bana kalırsa.
muhtemeldir ki içinden "ben yüzbaşıyım, askerim ben, yakışıklıyım, gözüm de mavi" falan diye tekrarladı önce
ama bizim kız çok hoş.
ama bizimki çok rahat
ve ama bizimki deli
yani yemedi.
hele "ben yemekteyiz'e katıldığımda..." yı da duyunca zaten yiyemedi 8)
(yemekteyiz'e katıldı bi deli arkadaşım demiştim bi yazıda bi zaman. o deli bu deli!)

biz eğlenip gülerken, buncağızım da kendince sohbete iştirak edip, gerek işinden, gerek bi anısından, gerek annesinden falan bahsederken....
kızlardan biri tuvalete kalktı.
hangisi mi?
bununki işte.
yani bu onunki aslında da
onunki olmaya çalışan bununki işte.
amaaaan her neyse
yanımdaki sandalye boşaldı yani.
böylece yanımdaki masayı fark ettim.
masayı ve orada tek başına oturup kahve içmekte olan tebessümlü kibar ve yalnız adamı.
adamceğiz bir masada öyle tek başına oturmuş kahvesini içerken
ve tabi mecburen
bizim sohbete kulak misafiriydi anlaşılan.
kibar bi surat, hafif bi gülümseme, kaçamak bakışlar.
şahane bi üçleme 8)

ben bu adamcağızı yan sandalyem boşalınca fark ettim fark etmeye ama
kızlardan karşımda oturanla epey bi göz göze gelmişler meğer.
e bizimki de vicdanlı insan
tebessümlü bu yalnız çocuğun kahve ile arkadaşlığına acımış olacak
üç beş sefer de göz göze gelip karşılıklı sırıtışınca.....
-bize katılmak ister misiniz? diye sordu.
şimdi ben bi afalladım önce tabi.
çocuk benden beter afalladı sanki ama hızlı düşünüp çabuk karar vererek değerlendirdi teklifi:
-ee... şeeyy, yani rahatsız etmezsemm, tabi memnun olurum.
geldi oturdu!
-ahmet ben.
8)
allah sizi inandırsın o an içimden:
"hah saklambaç, dedim. bi üçüncü adam daha girsin muhabbete de gör sen "heee 3 adam bulmuşlar getirecek kızlar" diye sel'le dalga geçmeyi!"

ahmet bize katılınca,
bizim kıza meftun olan yüzbaşı zaten katılıp kalınca
bizimki de tuvaletten dönüp masada tanımadığı bi adamı daha sırıtırken bulunca
şahane bi grup olduk ki anlatılmaz yaşanır.

ahmet doktormuş
kardiyolog.
bilemiyoruz artık neden tek başına geldi, neden öyle annesini kaybetmiş çocuk gibi mahsun oturdu kaldı akşamın bi saati orada ama,
içyüzünü araştırmadık tabi.
e çünkü zaten yalancıydı.
zira yaşımıza inanmadı
8)

-evet bi kızım var 6.5 yaşında
-!!!!!! kızınız mı var?
- 35 yaşındayım ben
-...............ama hiiiç göstermiyorsunuz!
-onun için 35 dedikten sonra durup bekliyorum, bu tepkiyi almak hoşuma gidiyor haha..
-siz? (bana bu soru)
-36! (tamam henüz 36 değil ama bir arttırmak istedim)
-!!!!!!!!!!!!!!
-hahahhaaaa..
-gerçekten mi?
-gerçekten!
-yemin ederim en fazla 25 falan derim ben size
-ay çok mersi. bu tepkiyi almak için duraklıyoruz yaşı söyledikten hemen sonra.

bizim gülüşmelerimiz yüzbaşıda "len daha tavlayamadığımız kızı yan masadan gelip yerleşen şu herife mi kaptıracam endişesine mi sebep oldu neyse, o da doktora sordu yaşını.
-siz?
-28!
-............................
(hahahhaaaa. buradaki sessizlik de bizdendi. zira bizim aksimize çocukceğiz yaşını gaayet belli ediyordu yavrum, hatta saçları olsa onlar da belli ederdi 8))

*******
gel zaman git zamannn...
ay ne diyordum yaaa....
o kadar ara verdim ki şu yazıya,
derli toplu bir hale sokma şansım yok zannımca.
bi yandan iş yapıcam bi yandan yazıcam derken hepten kaybetmeden toparlıyım mı ben?
**************
işte konuştuk, gülüştük falan filan
zaten daha çok biz konuştuk
biz gülüştük
garson gelip kasayı kapatıcaz hesabı alabilir miyiz deyince,
tabi dedik.
e zaten başka ne diyecektik.
garson hesabı getirmeye giderken ben de yapmam gerekeni yaptım tabi
sel'i aradım
-seeel.. kalkıcaz biraz sonra, gelebilir misin?
garson hesabı ve pos makinesi getirip götürdükten hemen sonra sel aradı.
jet hızıyla mı geldi naaptıysa..
gelmiş.
zaten yola yakın, dışarda oturduğumuz için telefonu açmadan gördüm kendisini.
o da görmüş olacak (ne ya olacak!)
arabayı park edip geldi yanımıza.
şimdi burda bi parantez açıp sel beni bırakırkenki konuşmayı hatırlatıyorum:
-kızkıza öyle mi?
-yok 3 adam bulmuşlar, onları da getirecekler!
gelelim manzaraya:
masada sel'in daha önce hiç görmediği (zira bizim de daha önce hiç görmediğimiz) 2 erkek var.
kapatalım parantezi.
sel kızları öptükten sonra bana fısıldadı:
-seninki gitti mi??!!

allahtan sel akıllı bi insan kendisi.
biz arkadaşları ismen tanıttık ama
o az sonra anlamış tiplerin devşirme olduğunu.
8)

neyse efendim, uzatmıyım.
kalkıyoruz ya.
sel bırakacak tabi kızları.
gel gelelim yüzbaşıyı olduğu kadar bizim kardiyovasküler arkadaşı da üzdü bu sonuç:
-ben bırakabilirim
-ben de bırakabilirim
-yani ben bırakırım
-ben bırakayım
-ben bırakayım mı
-ben de bırakayım mı
-bırakırım yani
-bırakırdım..

hahahahaaaaa
8)))
sonuç itibariyle biz onları "bıraktık" kafenin kapısı önünde
iyi akşamlar , memnun olduk diyerek ayrıldık.
artık bu ikisi bizden sonra içmeye gitmiş midir diyordum ama
yüzbaşının bizim kızdan gelen "birbirimize uygun değiliz" mesajının üzerine giriştiği
"ya noooolur ama yaa, nütfeeen, ama noolur, ama bi şans daha" yakarışlarını öğrenince
ikisinin de birbirlerini bırakıp gittiği belli oldu.

özetle:
kızlardan birinin kocasının gelip, hepsini toparlayıp götürmesi tahmin ediyorum arzu edilen son değildi çocuklar için ama... akşam biz çok eğlendik!
8)

nü/nude/nudité/Nackte

2010-03-23T16:06:00.006+02:00

ailemin sanatsal hatunları kısçe'nin yatak odasına tablo yapacakmış.
NÜyet etmişler, model arayışına girmişler.
anneme bakarsan canlı model bulmuşlar ama,
artık modeli mi ikna edemediler nedir,
en iyisi hazır "yapılmışı var" şeklindeki nü tablolardan yararlanalım diye karar vermişler.
fundamla ikisinin bulduğu nü'leri bana mail attı annem.
bi bak fikir ver de, olabilir olanları kısçe'ye mail atalım, hangisini beğenirse onu yapalım deyü.
iyi hoş bakayım da,
malumunuz iş yerindeyim.
ve malumunuz olmayabilir ama, ekranım halka arz durumda.
tam arkamda ve ekranımdaki her ayrıntıya hakim olabilecek mesafede ise bir erkek arkadaşımız oturmakta 8)
neyse ne yapalım.
neticede her şey sanat için değil mi?
açtım ben bu nü'leri
bi güzel inceledim.
akabinde yorumlarımı da bildirdim.
fekat içlerinde hoşuma gidenler olsa bile
ne bileyim şöyle bir çarpılmaktıır, bir ağzımın suyunun akmasıdııır, bir tekrar tekrar bakma isteğidir gibi etkileri olmadı.
dedim ben bizzat kendim de arıyayım.
efendim,
ben açtım gugıl aplanın görsel kütüphanesini.
yazdım muhtelif dillerden cıbıl ifadesi kelimeleri. (cıbıl mı! bak böyle aramadım ha. dur bi de ona bakayım)
oldu mu sana ekranım bir şenlik!
8)
fakat allah var (kendime not: anadan üryan insan resimlerini inceledikten sonra bunu hatırlamam iyi oldu) çoğunluğu şahane tablolar olmakla birlikte, yine çoğunluğu kadın ficudu.
birden kafama dank etti.
"anam! ekranda +18 resimler gören patron elinde oklavayla geldi de beni mi kovacak" diye düşündüm bi an tabi ama...
yok o değilmiş kafama dank eden.
şuymuş:
madem resim kardişle kısçenin evine yapılacak
ve madem kardiş dediğimiz anında gıcıklaşabilme yeteneği olan ukala şahıstan ziyade kısçenin göz zevki esas alınacak
o vakit neden ve niyçün kadın ficudu arıyoruz?
niyçün edeleli bir erkek insanı ile gözlerimizi şenlendirmiyoruz?
kendi kendime pek takdir ettiğim bu fikri hemen görsel olarak da destekleyerek anneme ve fundama mail attım.
bununla da yetinmedim tabi,
koştum geldim sizle de paylaşayım dedim.
söyleyin allasen bu tablo yatak odasında güzel olmamı?

eğer kardiş ve kısçe beğenmezse (ki zaten kardiş istemezse garibim kısçem de istemeyecektir) ben bizzat alıcı olucam. (not: anneme söyle; bacak boyu biraz daha uzun olsun. amin)

yatak odama da asarım,

misler gibi de bakarım.

hem belki 10 yıldır kilo alamayan, edele medele yapamayan sel insanı iştaha gelir de

şu bedbaht saklambacınızın dilinden kurtulur.

not: arkamda oturan arkadaş bir süre yukardaki kimliği belirsiz şahsın arka kısımlarını izledikten sonra, kalkıp gitti masasından.

yaaa.. yaaaa.... cıbıl hatunlara bakarken iyiydi di mii..

oh sefam olsun!

öperim çekinmeden (yukardaki şahsı değil yaauuvv.. sizi )

istenmeyen fikirler

2010-03-18T14:35:00.004+02:00

ün=ses
ünlemek diye kullanılıyor misal.
harflerde de kullanım bu şekil.
ünlü harf=sesli harf.
kendi başına ses çıkartabilen yani.
ünsüz=sessiz.
tek başına biçare,
ıkınıp, sıkılıp durur, dikkate alınması için ünlü bi tanıdığı olması lazım yanında yöresinde.
şimdi o zaman
ünlü kişiler var ya,
bunların sesi fazla çıkıyor diye mi ünlü deniyor bunlara?
100 ünsüz insanın ses çıkartabilme gücü yeri geliyor 1 ünlü kadar olamıyor.
buna sebep mi meşhurlara "ünlü" diyoruz?
hı?

sonracığıma,
ünlü harf diyince,
burada gayet israfi bir kural olduğunu fark ettim.
bu ü, ö gibi harflerin üstünde neden 2 tane nokta var?
ünsüz olanları zaten noktasız.
yani bunların tek noktalı bi ara tipi yok.
az ünlü diye.
o zaman neden iki tane nokta ziyan ediyoruz ki?
ben çoğu zaman elle yazarken mesela, tek nokta koyup geçiştiriyorum.
valla yeterli performansı da alıyorum, ne yalan söyliyim hiç mağdur olmadım.
o zaman neden fazladan 1 nokta daha kullanıyoruz?
bence:
bu iki nokta isteyen ü ve ö harflerinin üst noktalarının bire indirilmesi yönünde bir imza kampanyası başlasa, ne bileyim ilgili kuruluşa dilekçe falan verilse...
hem bir nokta daha koymak ile geçen süre yanımıza kar kalır, yani zaman tasarrufu...
hem o kullanılmayan, arttırılan diğer noktalar başka ünsüz harflerin üstünde değerlendirilebilir, daha çok ses çıkartan bir alfabemiz olur.
hadi olmadı diyelim, bunlar bir araya getirilip, bir yerde biriktirilip birleştirilerek daha faideli yerlerde kullanıma sunulabilir gibi geliyor bana.
buradan hareketle şunu ifade etmek istiyorum ki, bu ün mevzusu madem iki noktaya bakıyor, hepimiz tepemize iki nokta koysak ünlü olur muyuz?
ben bunu bi deniycem, evet evet..

şekil 1: ünlü saklambaç

fikrime takılan diğer mevzu ise örgü yelekli yaz teyzeleri ve aynısın kış versiyonu olan hırkalı teyzeler.
bu teyzeler uzun, desenli, bol etekler ve üstüne kalça altına kadar uzanan düz renk-genelde bej, siyah ve kahve olabilir- yelek ve/veya hırka ile yaşamlarını sürdürüyorlar.
ayaklarda ise kalın çorap ve burnu açık terlik.
kombinasyona takılmış değilim de, takıldığım şu:
teyzeler sabit-mevsim değişken.
yazın biz tişortla bunalırken bak teyzeye üstünde bu yelek muhakkak var.
gel kışa!
biz araba içinde paltoyla büzüşmüş titrerken, teyze aynen, yelek yerine hırka farkıyla, altında desenli uzun etek, ayakta çorap, terlik, rahat rahat karşıdan karşıya geçiyor.
nasıl oluyor?
mevsim değişiyor da teyzeler nasıl aynı kalıyor?
yazın o yelekle terlemiyorsun amenna,
kışın o hırka sana nasıl yetiyor?
enteresante!
neyse.
son olarak da çil hakkındaki fikirlerimi paylaşıp gideyim.
neden çil'im yok yaa...
annemde var.
neden onda var bende yok, bu adına ne dense bilinememiş de çil denmiş o şeylerden?
neden çil denmiş o da ayrı.
çil eski türkçe çihil'den geliyor.
o da kırk ya da çok/ziyade/fazla falan demekmiş.
çil çil altın derken de bu anlamda kullanılıyor hani, bir sürü, dolu dolu altın!!
çilli kişinin sıfatında bu lekelerden pek fazla bulunduğundan olsa gerek adına çil demişler herhalde.
başkaca bi isim bulmaya kasmamışlar.
belki de yavrusunun suratında bunlardan gören bir anne kadın saymak istedi. olur a hekime gidip "evladımın suratında bilmemkaç tane nokta var canım cicim doktor, bana bi çare" diyecekti.
1,2,3,4,5,6,7,8,9... derken 38,39,40 noktasında kocası olacak hesapsız adam karıştı araya.
kadınceğiz de unuttu ne saydığını.
çihil dedi kaldı.
olamaz mı?
yoo olabilir bence gayet mantıklı.
yaz kış üşümeyen, terlemeyen, hırkalı termodinamik teyzelere inanıyorsunuz da
buna mı inanmayacaksınız!

hadi öpiym.
8)

dialoglar

2010-03-12T13:58:00.004+02:00

dialoglar işte.
günden notlar.

1.
sel: türkiye ile imf arasında köprüler atılmış. ayrılmışlar.
ben: boşandılar yani. çocuklar kimde kalmış?
sel: çocukları bilmiyorum ama borç bizde kalmış!
ben: hahahahaaa 8))) (hayır niye gülüyorsam! bi sinirim bozuldu, içim acıdı zaar)

2.
sel(beni eleştiriyor):vıdıvıdıvıdı, şöyle de böyle de....
ben(hiç altta kalmam): e tabi! ya ne olacağıdı!
sel: bak çirkin tavırlar bunlar, çok ayıp ama. hemen bi ukalalık falan...
ben: evet ukalayım!
sel: cık cık cık. bu işte. ukalasın evet, hoş değil ama.
ben: yoo gayet hoş. ukalayım. ukalaysam ne olmuş!
sel: ne olmuşu var mı, bak boyun kısa kalmış.
ben: !!!!!
sel (paniklemiş): yaa kızdın mı?
ben(sinirim bozuldu tavrından, "bi halt mı ettim endişesi taşıyan ses tonundan): hahhahhaaa 8))
sel(rahatlamış): gör işte halimi, hem laf ediyorum, hem it gibi tırsıyorum senden.
ben: manyak!
sel: sensin!

3.
ben: ya neden yağşuklu insanlar almıyor şirkete insan kaynakları!
kızlar: EVET YAAA..
konuşmanın bundan sonrası yakışıklı erkek kavramı üzerine coşar. son tespit: çevremizde gönlümüze göre yakışıklı adam yok.

4.
kızlarla öğlen yemeği dönüşü
-ya hiç yağşuklu adam görmedik yaaa...
-hiç valla, bu ne canım.
(o esnada para çekmek üzere arabadan inip bankamatiğe yönelen gözlüklü bi erkek insanı görüş alanımıza girer)
- du bakiym, şu nasıl?
-bakiym... eeehhhh.. yaaani...koyunun olmadığı yerde keçiye abdurrahman çelebi derler.
-tamam o zaman, çelebi bu.
-buna da şükür.
-hamdolsun.

5.
anneme bng maili:
ben: Eveeeet... günaydın. Bugünkü bng köşemizde spor ve şık karışımı bir kombinasyon var.
Jarse siyah elbise ve kot gömlek. Buyrun bakın yorumlayın
annem: çok güssel. çuval bile giysen havasını veriyosun zaati. hadi hadi şımarma. kime çektiysen (:
(işaretim doğru olmuş mu?)
ben: işaret doğru sayılır ama noktaları önce, parantezi sonra yapacan : )

5.
telefon: dirilidirilong
ben: aloooo
sel: bu bir bant kaydıdır, kardişin arabayı satmış, kocanın arabasıyla gidiyorsun akşam antalya'ya.
ben: neeeeeeaaa! satmış mı? e senin arabayla nasıl gidicez. af buyur leeeşşşş gibi. binmeden önce burnunu tıkamak gerekiyor.
sel: ya yıkatıp temizletecez herhalde allaallaaa.. hem bu bir bant kaydıdır dedik, konuşturmasana bantı..
ben: iyi tamam.

6.
ben: sel, bu elbise bu kot gömlekle olmuş mu!
sel: e ama yaaa.. çok ofsayt bu!
ben: ne ofsayt be! nesi ofsayt? kısa değil bişey değil.
sel: hem kısaa, hem kumaşı kaygaaan..
ben: yok daha neler. millet neler giyiyor bizim orda.
sel: ofsaayytt..! sen sizin oraya göre giyiniyorsun.
ben: e çünkü bizim oraya gidiyorum!!! nereye göre giyinicem başka?
sel: iyi tamam.

7.
cumartesi-pazar kahvaltısını annemlerle yapmak üzere 1.5 günlüğüne antalyaya gidiyoruz biz bu akşam kardiş-kısçe-ben ve koca. heheyyy.. 8)

ne biçim yazı oldu bu be!

olur olmaz "be" denmez. alıştırma ağzını.

10.
öpmem mi sandınız! yanıldınız 8)

kadunlar!!!

2010-03-08T17:44:00.002+02:00

canım ciğerim nisa taifesi!
gününüz kutlu olsun mutlu olsun falan diyene kadar gün bitti, iyi mi!
hayır madem kadınlar günü, niye kadın çalışanlar tatil yapmıyor!
onu da geçtim bari yarım gün olaydı.
onu da geçtim bari çok iş olmayaydı.
üf.
bari bi öpiym cümleten kız!
8)
not: erkek okuyucu! kusura bakma canım, bugün sana bi lafım yok.
hadi... selametle.

tarihte bugün.

2010-03-04T15:55:00.004+02:00

tarihte derken geçmiş manasında değil.
takvim manasında.
bugün yani.
tarihe not düşeyim deyü.

*40 lira kazandım.
söke söke aldım paramı, yar etmedim karantibankasına. 2 ay kadar önce tüketici hakem heyetine şikayet etmiştim bunları. kart ücreti diye 40 lira kesmişler benden hakem amca, ü hüü, kolay mı kazanıyom ben o parayı diye.
allah razı olsun onlar da sırtımı sıvazlayıp tamam kızım, tamam evladım demişlerdi.
iki gün önce de mektubumu yollamışlar 8) kızım evladım, biz inceledik baktık, yerden göğe kadar haklısın, adi banka hemen verecek paranı geri diye.
"yaaaa.. naabeeerr." diye gittim bankaya öğlen. bir hafta içinde kartınıza iade edicez saklambaç hanım, affedin, büyüklük sizde kalsın dediler.
tamam dedim.

*yılın ilk bahar ağacını gördüm 8)
valla. öğlen bilkentten dönerken, yolun sağ kenarında beyaz çiçekli bi ağaç gördüm. nasıl güzeldi, nasıl mutlu etti beni. sesli sesli güldüm. içim açıldı.

*haydan gelen huya gitti.
40 lirayı bankadan kurtardım, ayakkabıya yatırdım. internetten alışveriş imkanı kadınlar için bir tuzak, bunu bilir bunu söylerim. oda arkadaşım markafoni indirimlerine bakıyordu beni çağırdı, "saklambaç, bak bu sana yakışır" diye. bi gideyim bakayım ne göreyim. şirin mi şirin, kot kumaştan, dolgu topuklu bi ayakkabıcık. hemi de 30 leraya düşmüş. ben almıyım da kimler alsın 8)

*pilim bitti.
dün işten çıkıp eve gidip ayaklarımı uzatıp yüzüme de maskemi sürüp elime örgümü alıp canım ailem seyretmek üzere kendimi şartlamışken, kardişin gazıyla bizzat "canım ailem" durumu yaşadık. neymiş efendim akşam rakı-balık çekmiş canları. kaçışımız yokmuş.
aldılar geldiler malzemeyi
pişirdik mişirdik diyene kadar saat oldu 21:30
bi göz tv'de, bi kulak sohbette falan derkeeen..
saat oldu 01:00
"aa yeter uykum geldi benim, hadi kalkın gidin yaaa" diye zorla yolladım evlerine çenesi düşmüş kardişi.
e sonra sofra topla, kendini topla falan derken, zaten kafam bi hoş olmuş, ne zaman yattım bilmiyorum.
sabah kalkıp işe gelmek hiç canım istemedi allah sizi inandırsın.
şu saat itibariyle pilim de bitti zaten.
kendimi eve atasım,
bihtergilleri seyredip devrilip yatasım var.
(gil diyince... bunların soyadı ziyagil miydi? ziya kim? ednan'ın dedesi mi?)

*sosyeteyim, deva bulmam!
dün iş çıkışı yakındaki sosyete pazarına uğradım Sel'i de sürükleyip.
tezgahlar toplanıyordu ama yine de eli boş dönmedim şükür.
"kaça gömlekler" soruma "25 lira, ama orjinal bunlar" diyen tezgaha "peh! orjinal takıntım olsa sosyete pazarına niye geleyim. pahalı!" diye burun kıvırıp uzaklaşsam da "hepsi 5 lera" diyen tezgahtan anında bir lacivert ceket kaptım neyse ki. uygun pantulum vardı zaten 10 sene önceden, e içine giyecek bi askılıyı da geçen yaz tas tamam 1 lira verip almıştım. üstüne de yeni kısa ceketim ile kombini tamamladım. günlük B.N.G mailimi gönül rahatlığı ile anneme attım 8)
(B.N.G. --> BugünNeGiydim. bu yeni başlattığım uygulama çerçevesinde anneme her gün resimli bildirim yapıyorum. özleştik de biraz.)

*2 saat geçsin de çıkıp gideyim noooluurr..
6 sene önce başlayıp, 2 sene önce biten bi proje hortlayıp hortlayıp kendini hatırlatıyor bi maille, bi müşteri bildirimiyle, bi güncelleme isteğiyle, bi bişeyle..aaaa.. yürü git!!!

*öperim
öperim işte.

bakım-onarım faaliyetlerim

2010-03-01T14:53:00.004+02:00

boşa dememişler ana gibi yar olmaz diye.
her ne kadar koca kişisi tarafından bana yöneltilen iltifatkarhane laflar devam ediyor olsa da, kişi kendini bilmek gibi irfan olmaz düsturunu kendine şiar edinmiş (neyy.. yav nasıl çıkıyor bu laflar bir anda içimden.. töbee) bir insan olarak, kocadan çok annemin laflarına itimat ettim.
bakım onarım faaliyetlerine girdim.
dedim ya kozmetik sektörü benden karın doyuramaz artık diye, kendimi doğal sebze meyve yöntemlerine adadım diye... ataletim de yaz bakayım nedir onlar diyincee....
yazmak farz oldu.
buyrun efem, bir adet saklambaç deneği tarafından bizzat denenen yöntemler:
bir:
yoğurt + karbonat
diyokine, yoğurdun içine az biraz karbonat atılır, yüze göze bulanır. (yok yalan olmasın, göz çevresine sürülmüyordu)
denedim.
açtım dolabı çıkarttım yoğurdu, çay kaşığıyla karbonat da karıştırdım içine.
böyle fısır fısır bi sesler.
yoğurt kabardı, göz göz oldu valla
bi de bi çiğ kurabiyemsi ama ekşimsi de tatlımsı gibi bi koku.
iştahın mı açılsın, miden mi bulansın bilemiyorsun, öyle.
daldım parmakla sürdüm bunu yüzüme.
oyyy.. anam suratım yandı ya biraz!!!
az bi durdum daha duramadım, yıkadım yüzümü.
ama olsun o bile bi canlandırmış valla.
yanaklarıma kan gelmiş 8)
bir dahaki sefere karbonatı daha az koydum.
süper oldu.
20 dakika durulabiliyi.
yıkıyorsun yüzünü, mis.
sevdim.
iki:
domates + un
efendim, domates alınır, ortadan ikiye kesilir, gerek rende, gerekse el yardımıyla mıncırılıp suyu çıkartılır.
içine de bu sıvıyı krem kıvamına getirmeye yetecek kadar un ilave edilir.
domatesli ekmek yapıyormuş hissiyatına kapılınır.
bu hissiyattan uzaklaşmak için hemen banyoya gidilir.
malzeme surata itinayla sürülür.
yoğurt maskesine nazaran daha ten rengine yakın bir sonuç elde edilmiş olduğundan koca üzerindeki korkutma etkisinin daha düşük olduğu da gözlemlenir.
20 dakika falan beklenir, ay yeter diyip güsselce yıkanır, temizlenir.
bak canım okuyucu, vallaha bu da güzel oldu ha.
un sanırsam etkisiz eleman ama domates cilde çok iyiymiş diyolla.
üç:
bak açık konuşayım bunu daha yapmadım.
ama pirüpak bebek gibi bir cilt vaad ediyor.
yapıcam bunu da.
burada da ana malzememiz turp. kırmızı turp.
efendim, bir adet turp rendelenip, bir bardak süt içinde kaynatılıyormuş.
bunu 1 gece dolapta beklettikten sonra mucize iksirimiz hazır oluyormuş.
21 gün boyunca her gün yaparsak daaaa.....
aynalara inanamıyormuşuz 8)
dedim ya daha yapmadım ama niyetliyim.
sütüm de var turpumda.
dört:
bak bunu çok seveceksiniz, kolaycacık bişey.
bir adet maden suyunun içine sık yarım limon. daha az sıksan da olur.
sonra içme bunu.
içeceksen cimrilik etme bi soda daha aç onu iç.
bunu da buz torbalarına boşalt.
at buzluğa.
artık gece yatarken olsuuun, sabah kalkınca olsuun, çıkart buzluktan bi küp, dolaştır suratında bitene kadar.
cildi canlandırıyormuuş, gözenekleri küçültüyormuuş, kan dolaşımı artıyormuuuş (e haliyle. ziraa surat donuyor! sonra ısıtacam o bölgeyi diye ne ka kan varsa yolluyordur ficut.)
attım ben buzluğa kalıpları.
her akşam sürüyorum valla.
henüz bi numara yok ama , kötüye giden bi durumum da olmadı.
beş:
hamur işi maskesi.
adı öyle mi bilmiyorum da içinde maya var diye ben öyle dedim.
bu formülümüz de pak maya ile yapılıyor.
bu yaş mayalardan bir kaşık kadar alıp ılık su ile krem kıvamına getiriyorsun.
sonra "hahaaay.. göz çevresi kremine para mı veririm ben" diyip göz kenarlarına sürüyorsun.
kırışıkmış, morlukmuş, kaz ayağı, ördek bacağı... hepsine iyi geliyormuş.
ben bi denedim, bişey olmadı.
bi sefer denemeyle 20'li yaşlara dönmedim tabi ama, sanki iyi olmuş gibi hissediyor insan.
bilemiycem psikolojik de olabilir 8)
maya ve su fazla basit geliyorsa geliştirilmiş formüllü yeni maskemiz de var.
1 paket pak maya
1 yumurta akı
1 çay kaşığı limon suyu
1 çay kaşığı bal
bunları güsselce karıştırıp yüzüne sürüyormuşsun, 20 dakika sonra da yıkıyormuşsun.
gözenekler küçülüp, cildin yağlardan arınıp, sıfatına renk geliyormuş.
kendim şahsen maya kullanmamı gerektirecek bi gıda üretiminde olmadığımdan, evde maya falan yoktu. alırsam bunu da deniycem.

işte böyle sevgili beni severler.
cümle tarifleri deneyip, uygulayıp şahane bi insan olucam allahın izniyle.
zaten 2-3 sene evvel geçtiğim karanlık taraftan sıkılıp, siyah saçtan bunalıp, saçlarımı yeniden kızıla boyadım.
kafama renk geldi.
suratı da halledersem, değmeyin keyfime.

böylelikle huzurlarınızdan ayrılırken bu çok bilmiş yazımı bir foto ile renklendirmek de yaraşır diyerek sizlere bir de resim ekliyorum ispat mahiyetinde.
o dediğim şeyleri valla yapıyorum anacım. aha da bakın!

not: gördüğünüz gibi sadece kozmetik sektörüne değil, kuaför dünyasına da benden ekmek yok. saçlarımı da kendi elcağızımla boyadım. zifir siyah saçlarımın 2 aşamalı boya badana faaliyetleri sonucu bugünkü hali de şu şekilde.

(kafamda birden fazla renk olduğunun farkındayım. siyahı ancak bu kadar değiştirebildim, uçlar ancak kızılımsı kahveye kadar gevşedi, orda çakıldı kaldı. buna mukabil saç diplerim alev alev allah muhafaza)

sevgiler, saygılar efendim.

noktalama*

2010-02-24T11:57:00.003+02:00

*bir bütün halinde anlam ifade etmeyecek, birlik ve beraberlikten yoksun bahislerin nokta nokta maddeler halinde sıralanmasından teşekkül yazı.

. karadenize gidesim var. doğusuna. hani Artvin'e falan. buna mukabil tek yapabildiğim "bari yağmur yağsa da ağaçlık bi yere baksam" diye temenni etmek.

. bikaç sebeple anneme resim yollamıştım. işte "bak yeni kazak aldım, nasıl" falan gibi sebeplerle. annem "senin yüzüne noooolmuuşş!!!" ana fikirli yorumlar yaptı. cildim mi kötüymüş, krem mi kötüymüş, yorgunmuymuşum, yaşlanmışmıymışım gibi. bu vesileyle kendimi doğal yollu bakım onarım tekniklerine adadım. kozmetik sektörüne para kazandırmaya son! (he, kozmetik sektörü de sayemde dönüyordu!) yoğurttu, baldı, karbonattı, pirinçti, elmaydı, yumurtaydı, şuydu buydu.... umudum bunlar artık. 8) hem allaha şükür her tür derde çare varmış, baktım buldum. porselen gibi bir cilt istiyorsan başka tarif, mermer gibi bir cilt istiyorsan başka tarif. 8)

. şirketin geneli açık ofis. lakin benim bulunduğum yer camekanla kapatılmış bir oda. kapı genelde açık durur fakat kimi zaman toplantı vs sebeplerle dışardan insanlar geliyor, ve kapı kapanıyor. hah işte o zaman resmen oksijen karaborsası oluyor. 3 gıdım oksijen ilk çekenin ciğerinde kalıyor.
yapmayın yavrum, yapmayın evladım!!! vallaha kapıya "oksijeninizle gelin, bizimki kendimize kadar" diye yazı asıcam yaa...

. dışarda kapının önüne kedi maması döküyoruz sürekli, kız için. gözlem ve takiplerim neticesinde mamayı kızdan çok saksağanların yediğine şahit oldum. saksağanlarda kedi maması zehirlenmesi diye bi durum olduğunu duyan bilen varsa söylesin. yedikleri miktar öyle böyle değil.

. sel hasta. mikrobik bişey sanırım. mide-bağırsak-ateş vs. garibimin ne dinlenecek zamanı ne doktora gidecek imkanı olduğundan da geçmedi. gece yattıktan sabah kalkana kadar 4 kez üstbaş değişilir mi ya, terden sırılsıklam oluyor. bi seferinde komple nevresimi değiştirdik ki, alttaki alez bile ıslanmıştı.

. öküz gibi bi bünyeye sahibim ben kesin. (maaşallah!) etraf mikroptan kırılsa bende tık yok.

. plastik malzeme sıcakla birleşince bünyeye zararlı oluyor diye mutfakta mika bardakların yanısıra kağıt bardaklar da olması mantıklı. bana uyar. zira ben kendi cam kupamdan içiyorum çayı. lakin, çay karıştırıcının tahta olanına itirazım var. ay iğrenç bişey o yaaa. olmuyor ki. tamam belki plastik çubuk gibi zararlı bişeyler bırakmıyor olabilir çaya kahveye ama, anacım resmen iğğğrenç bi tahta lezzeti bırakıyor ki, o çubukla karıştırdığın çayı ağız tadıyla içmen mümkün değil. isviçreli bilimadamlarına sesleniyorum: bilmemkaçbin insan üzerinde yaptığınız abuk subuk araştırmalardan başınızı kaldırın da aldığınız maaşı hak edin! çayı karıştırıp atacak ama bu esnada çaya kanserojen ya da tat bırakmayacak bişey bulun!

. zaytung.com sen beni güldürdün ya, allah da seni güldürsün.

. öğlenleri Şems-i Tebrizî'nin Makâlât'ını okuyorum. gece yatarken çitlemelik barbara cartland, arada ayn rand, tv karşısında selçuk erdem komik kitap, bir iki doz murathan mungan eskileri....

. ünsüme not: v for vendetta'yı izlerken geçen akşam tv'de seni arıyasım geldi ama geç oldu diye aramadım.

. saçlarımı platin sarı yapasım var. ama buna dayanacak ne saçım var ne bütçem! eee?

. dışarda yağmur yağıyor. madem çamlıhemşin'de değilim, bari bahçeye çıkayım.

. öpiym.

bugün bunu öğrendim/bir ibret hikayesi

2010-02-17T13:03:00.011+02:00

* Erişteli yeşil mercimek çorbası köpük bardaktan içilmiyormuş!

her zaman gittiğim yer, her zaman yaptığım şey.
günün çorbasını büyük köpük bardağa koydurup, (ki böyle bir uygulama var zaten, ben rica minnet yaptırıyor değilim) bardağımı alıp rahatça kitap okuyabileceğim bir yere gitmek. huzurlu bir öğlen molası.
dün, önceki gün, geçen hafta... hep yaptığım şeyi bugün de yaptım. değişen ne: çorba cinsi!
mercimektir, yayladır, sebzedir... her türlüsünü severek içtiğim, içebildiğim çorba bugün bana zulüm oldu.
sebep:
erişteli mercimek çorbası olması.

hayır koyan gerizekalı da (burada hak hukuk aramayın, sinirliyim, çatarım) bişey söylemedi, uyarıda bulunmadı. çorbayı bardağa koydu verdi. (bi bak! bardağa ne koyuyorsun bi bak değil mi!! şurdan 2 gözleme 3 kaşık barbunya ama bardakta desem onu da mı sorgusuz vereceksin!)
aldım çıktım, mekana geldim oturdum. kitabımı açtım. ilk yudumu aldım. herşey normal. ilk birkaç yudumda yuttuğum şeyin içinde erişte ve mercimek olmaması beni bir nebze işkillendirmedi değil ama, allah var bu kadar zahmete yol aldığımı da bilemedim.
sonrasında ne mi oldu!
3-5 yudum sonra, çorba denen şeyin çorba olmasına sebep tüm sıvıyı tüketmiş, elimdeki bardağın dibine çöreklenmiş tıkış tıkış erişte ve yeşil mercimek ile mücadele içine girmiştim.
bardaktan içme niyetinde olduğumdan ve bu uygulama yüzünden şimdiye kadar hiç sorun yaşamadığımdan yanımda kaşık, çatal, bıçak, çubuk, galeta, pipet... yani o kütleyi parçalayıp sürüklememe yarayan hiçbir yardımcı yoktu.
tıkışık malzeme bardağın yarısından fazla bir yükseklikte öylece kaldı. bardağı kafama dikip tüm iyi niyetimle sarfettiğim yeme yutma çabası da üstüme yüzüme ve kucağımda duran ağzı açık çantamın cebine düşen yeşil mercimek taneleriyle sonuçlandı.
allahtan etrafta bu acıklı çabama ve hüsranıma tanıklık edecek kimse yoktu da, kendi sefilliğimle başbaşa kaldım.
yüzümü gözümü burnumu falan sildim peçeteyle. tıkışık malzeme dolu bardağı masaya geri bıraktım. çantamın cebinden, flashdisk üzerinden yeşil mercimek tanelerini aldım ve AydınBoysan'ı sevgi ile andım. (pislikten kasıt birşeyin yanlış yerde bulunmasıdır gibi bir yazısı vardı. der ki; tam da bu örneği vererek, şahane bir yeşil mercimek yemeğinden saç çıkarsa bu pistir, velev ki çıkan sevgilinin saçı olsun. aynı şekilde öpüp kokladığınız sevgilinin saçları arasından yeşil mercimek tanesi bulmak da mide bulandırıcıdır, mis gibi bir mercimek yemeğinden gelmiş de olsa.)
ağzıma atabilmek için çabaladığım, savaştığım yeşil mercimek tanelerini çantamın cebinden ayıklarken hatırladım bunu. ama yok gülmedim. sinirliydim.
sonuç:
bardakta çorba uygulaması asla ve kat'a erişteli yeşil mercimek çorbası için uygulanabilir değilmiş. bu aynı bardaktan karnıyarık yemeye, ya da ne biliyim karnıbahar yemeğe falan benziyor. daha bile zor. yemin ederim daha zor. yardımcı alet kullanmadan, hatta bardaktan içmek suretiyle ne yedirmek bir insana en büyük eziyet olur derseniz, allah şahit birinciliği erişteli mercimek çorbası alır. bu kadar da ısrarlıyım!

not: konuyla hiç alakası yok. sadece buraya not düşüyorum.
bugün gazetede okuduğum şu haber ne demektir ya!
"ebrugündeş insanı kocasıyla çocuk istediklerinin müjdesini vermiş!"
hamile olduğunun falan değil ha, yanlış anlaşılmasın. çocuk istediğinin müjdesini. MÜJDESİNİ!
-ohh, şükürler olsun rabbime, bak istiyormuş çcouk. ay aklım çıkıyordu, uykularım kaçıyordu ya istemezse diye, şeklinde bir düşünce sahibi var mıdır gerçekten?
bu isteği "müjde" kabul eden, bu açıklamayı "müjdeleme" algılayan?
var mıdır allahaşkına?
doğuracağından, doğurduğundan geçtim, artık "hadi hadi üzülmeyin sevgili halkım, istiyoz biz de, du bakalım yaparız bakarsın" haberleri de mi mübah bize yaa! bu mu müjdeleniyor!

hay bardaklardan erişteli mercimek çorbası içmek zorunda kalasıcalar!
ö ö ööööf.....

ocağın altını söndürdüm.

2010-02-04T14:26:00.003+02:00

başlıkta mânâ aramayın.
ocak bitti, şimdi şubat ya, ondan öyle.
hem de korkmayın.
yeni bir testlik, aksilik, kaza, bela, sıkıntı vs. bildirecek değilim.
ağlayacak, sinirden köpürecek de değilim.
değilim.
rutindeyim.
bildik hallerdeyim.

ankara soğuk.
çok soğuk.
kuru, sevimsiz, sinir bozucu hatta.
içerdeyken insanı aldatan güneş, kandırıp ağına düşürmeye çalışan kötü adam gibi.
görüntüye kanıp çıktığında yakalıyor, hırpalıyor seni.

ama çıktım yine de tabi.
"eldivenler ve hikayeler" beraberimde.
her Murathan Mungan kitabında olduğu gibi, alırken tereddüt ettim yine.
amaa ya..? diye.
saçma belki, bilmiyorum ki.
seviyorum ya adamı (burayı sorgulamayalım lütfen) o sebeple hep yaşıyorum bunu.
bendeki yeri gitmesin diye.
okuduğum ilk kitabıyla bende yarattığı büyü sönmesin diye.
söndüyse de bilmiyim diye.
aman işte neyse.
evet okudum.
evet yıkılmadım.
bi özlem olmadı değil ama.
eski birkaç öyküyü okumam gerek şimdi yine galiba.

ocak çok yordu beni, hırsımı saçlarımdan aldım (aman ne ilginç!)
gidip kısacık kestirdim.
daha bir "saklambaç" olmuşum böyle.
sel öyle dedi.
bi de
yine kırmızı yapıcam galiba.
bi tek kestirmek kâfi gelmedi bunca olaya 8)

tavuk yapayım, sen karışma her şeyi ben yapayım dedi sel dün akşam, kardişleri de çağırsana yemeğe.
e ara çağır madem dedim.
aradı çağırdı.
ben makarna yaptım, sel tavuk.
masayı hazırladım.
mumları da yaktım.
yedik.
yıldız ibrahimova çigan romansları ile eşlik etti bize.
afiyet oldu.

arabamı değiştiricem.
deposuna çakmak çaksam ancak bu kadar çabuk biter benzin.
dün depoyu doldururken ahdettim bu aldığım son depo benzin olacak diye.
bakalım.

son zamanlarda üstüme başıma aldığım şeylerin %80'i ya gri, ya füme.
anlamadım niye ama öyle.
renk falı bilen var mı?

geçen hafta bi arkadaşım "sen kendini dışardan göremiyorsun, farkında değilsin kendinin. çok orjinal bi insansın sen" dedi bana.
kızgınlıktan gözümün döndüğü ve hırsımı almak için de öldüresiye sel'e vurduğum bir sırada da sel bana "farkında değilsin, hiç anlamıyorsun! allah'ın varlığını bilmesem, sana taparım ben" dedi.

farkındalık ile illüzyon arasındaki bağı açıklayabilecek olan var mı peki?

vefa bi semt adı tamam da, etik ne?

2010-01-29T15:34:00.003+02:00

yalan, evde top oynarken yanlışlıkla vazoyu kıran ama annesine söylemekten korkan çocuk için anlaşılabilir bişey belki.
ona bile kızılır, yalan'ın doğru bir davranış olmadığı, asla kabul görmeyeceği anlatılır.
ya koca bir şirketin en üst düzey yöneticilerinde alışkanlık haline geldiyse ne yapılır?
hâlâ şaşırıyorum.
her seferinde görüyorum, duyuyorum, hatta yaşıyorum ama...
bir sonraki seferde yine şaşırıyorum.
sefil bir şirkette çalışıyorum.
kimin eli kimin cebinde belli esasında.
işler nasıl yürüyor, nasıl yürümüyor, olmaması gerekenler nasıl kabul görüyor, nasıl ses çıkartılamıyor belli aslında.
burada geçer akçenin ne olduğu belli.
ama ben gözümün içine baka baka yalan söylendiğinde hâlâ şaşırıyorum.
yetişme tarzım, ahlaki değerlerim bazı şeyleri yapmama engel.
e ne yapıcam?
sel düzenli maaşı olan bir insan olsa
çalışmaktan hiç de gurur duymadığım bu yerde devam etmek zorunda olmam.
ama öyle değil işte.
bazen miden bulansa da kalman gerekiyor işte.

beni doğru, ahlaklı, disiplinli, sözüne güvenilen, sorumluluk sahibi bi insan olararak yetiştiren aileme sesleniyorum:

bi yerde hata yapmış olmalısınız!

okuyucuya bir de not:
sel'in araba da soyuldu bugün camı kırılıp . bana kalırsa bi süre uzak durun bu sayfadan da!

kurşun dökecek biri aranıyor.

2010-01-23T17:52:00.002+02:00

yok şart oldu bence.
kurşun falan döktürmek.
hayatım boyunca daha bi kere döktürmedim.
belki de eksiğim odur.
çok süper kısmetli bi insan olmadığım da ortada çünkü.
yok yok bi kurşun döktürmeli, bi de onu denemeli.

bu geçtiğimiz haftanın olayları kısaca şöyle:
1.
hafta başı sabah işe gitmek için arabaya indik, ön teker komple yarılmış. zor bela yakındaki bi tekerlekçiye gidip yedek lastiği taktırdık.
2.
ertesi gün 2 adet trafik cezası aldık.
3.
perşembe sabah işe giderken yolda kaldık. araba bozuldu. vites değişmiyor, debriyaj çalışmıyor falan. ben taksiyle gittim. sel çekiciyle tamirciye. baskı-balata mıdır nedir, bi dolu bişeyler daha.. masraf süper.
4.
akşamına eve geldik, hırsız girmiş. sel sayesinde kapımız da yok!
5.
kapı 3-5 gün idare edecek şekle geldi diye, cuma sabah kapatıp çıktık.cuma akşam eve gelirken kaza yaptık!
ben önde sel arkada iki araba geliyorduk, tahmin edin ne oldu! sel bana çarptı!
bu şaka herhalde diye bekledim arabada. sel gelip kapımı çacak, iyi misin, ya duramadım, özür mözür diyecek. bekledim ama sel gelmedi. geri dönüp baktım ki sel arkadaki başka birine bağırıyor. meğer benim önümdeki gerizekalı aniden markette durmaya karar verdiğinden ben yavaşladım diye, sel de yavaşlayınca, sel'in arkasından gelen, son sürat sel'e bindirmiş. kar yağıyor, yer buz, sel kayıp bana vurmuş!
6.
tutanak mutanak.. geldik eve. geldik de kapı duvar. sabah sorunsuz açılıp kapanan kapı, açılmamaya karar vermiş. sel zorluyor, deniyor, sinir stres bastı.. yok açılmıyor. bırak dedim, bırak yeter artık. geç de oldu saat. kalk annemlere gidelim, bu gece orda yatalım, sabah uğraşalım kapıyla.
7.
annemlerin boş eve girdik, üstümüze başımıza uygun bişeyler bulduk giyindik. kardişin eski yatağında yatıyoruz. üstümüz 3 kat örtülü. niye, elektrik yok, kombi çalışmıyor, ev 12 derece!
8.
kardişler gece evde değildi, durumu öğrenince bari sabah kahvaltıya gelin dediler. kalktık gittik. gittik de nasıl? ankara nicedir görmediği kar'la muhattap, yollar felaket. kardişlerin eve giderken bi yokuş çıkmak gerek. çıkamadı ne kar lastiği ne bişey. indik yürüdük. ayağımda topuklular, soluk soluğa yokuş çıkmaktan boğazım bitti.
9.
kardişlerde kahvaltıdayız, sel'in dişi kırıldı.
10.
kahvaltı sonu eve geldik, çilingir milingir kapı açıldı. insanın evine girebilmesi ne lütuf.
ooofff..
çok önceden planlıydı, arkadaşlarım gelecekti. ancak kendimi toparladım, planladığım hiçbir şeyi yapamadım ama neyse..
onlar gittiler, oturdum.
henüz sel gelmiş değil.
başka bi terslik yaşadı mı, daha yaşar mıyız bilmiyorum.
bi sayısal falan oyna demiştim.
ondan da borç çıkmazsa, şimdilik atlattık gibi.
8)

kapıyı kırıp içeri girdi!

2010-01-22T11:17:00.004+02:00

baştan anlatayım ama dimi.

akşam 7 gibi çıktım işten.
o kadar çok işim var ki, günde toplam 3-5 tuvalet molasını saymazsak yerimden kalkmıyorum, öğlenleri de dahil.
işim yok işim yok diye kaşınır mısın, buyur! denebilir tabi.
yok şikayetçi değilim pek fazla.
ama durum bu yani, işim çok.

7 gibi çıktım işten.
halamın torunu, zaman zaman bahsetmişimdir, bi trafik kazasında 33 yaşında ölüp giden Hülya Ablamın geride bıraktığı çılgın oğlu, avustralya'ya gidiyor okumak için.
dün akşam planımızın kahramanı o, bu yüzden.
halamda olucaz tüm akşam.
kuzenim, karısı, çocukları, kardişler ve biz.
belki de bir daha geri dönmeyecek olan (en azından senelerce) 22 yaşındaki çılgın çocuğu uğurlayacağız.
7 gibi çıktım işten.
önce dışarda bişeyler yiyelim de, öyle gidelim dedik.
sel'le buluştuk.
ama canım istemedi.
evet evde yemek de yok ama, yumurta falan kırarız, yeriz bişeyler dedim.
hem bi de banyo yapayım evden çıkmadan.
üstüme rahat bişeyler giyeyim.
öyle gideriz halama.
doğruca eve yollandık.

asansörden indik katta, sel önde ben arkada.
sel önce üst kilide soktu anahtarı, girmiyor.
zorladı morladı, allaaallaaa.. girmiyor.
alt kilide uzandı,
baktı...
kaldı!
kilit yuvası kırık.
lan? dedi.
kırık bu!
girmişler buraya!

nasıl ya, nasıl girmişler?

sel tuttu elimden yürü dedi, aşağıya indik hemen.
sakinim de, biraz dizlerim titriyor.
-seeel.. orası kendisi düşmez di mi?
farkındayım saçma bi soru ama
ne bileyim, bi umut işte.

çöpleri toplama faslında olan kapıcıyı gördük.
-aaa! yok abi, bişeyden haberim yok, aman hırsız olmasın, valla hırsız girmiştir!!!
sen aşağıda bekle dedi sel bana.
kapıcı çocukla beraber bindiler asansöre.
ay ben nasıl bekliyim aşağıda.
diğer asansöre de ben atladım.

kapıdayız.
alt kilit kırık evet ama, üstte bişey görünmüyor.
ama üst taraf açılmıyor, anahtar girmiyor.
kapıcı:
-abii....dedi endişeyle, içerde olmasın bunlar! abi içerdeler galiba... anahtar içerde.

allahımallahım....
nasıl içerde yaaa...
ne içerdesi!
ne hırsızı!

ulan! dedi sel. gözü dönmüş bi şekilde
-lan! .nasını .ikerim......
o arada kendisine,
-sel'cim, dur yapma, bak polisi arayalım, hem ya gerçekten içerdeyse, aman uzak duralım falan demenin bir anlamı yoktu tabi.
çekil! dedi sel kapıcıya.
kapıcı geri durdu.
sel gerileyip bi tekme indirdi kapıya.
bi daha
bi daha
3 tekmede kırıldı koca kapı, açıldı.
sel önde, kapıcı arkada, ben en arkada girdik içeri.
sel yatak odasına girer girmez okkalı bi küfür savurdu.
kapıcı o sıra hırsız balkonda olabilir mi diye salona bakıyordu.

yatak odası darmaduman!
çekmeceler, dolaplar, bütün takılar, aksesuarlar, ne varsa ortada yerde......

bütün odaları, dolapları, çocuğun bile zor sığacağı her deliği kontrol ettik.
hırsız kişisi evde değil.

ben polisi arıyorum dedim.
aradım.
durumu anlattım.
ev adresini hatırlayamadım, sel'e verdim telefonu. o söyledi.
sel bana bi su verdi, ve hırsızı evde bulamadığına söylenerek tekrar dolaştı ev içinde.

gerek gürültüden, gerekse kırık kapıdan olayı fark eden 3-5 komşu geldi.
klasik geçmiş olsun, cana geleceğine mala gelsin lafları.
hatta karşı komşu şaşırıp:
"yani cana gelsin de mala gelmesin" bile dedi 8)

sel kapıcıya "geri dur" diyip tekmeyle kapıya girişirken ben kardişi aramıştım:
-yaa galiba hırsız girmiş bizeee.. kapının kilidi kırık, şimdi sel içeri girmeye çalışıyor!" diye.
-hemen geliyoruz, diye kapatmıştı.

15 dakika sonra, polislerle aynı anda geldi kardişle kısçe.
polis gelmese sadece kardişler gelse de olurmuş zaten.
polis kişiler sağolsunlar "0-h0000 bulunmaz" demek dışında bişey yapmadılar.
nelerin çalındığını sordular.
fark ettiklerimi söyledim.
yüzükler, bilezik, kolyeler, çeyrek altınlar...
sanki bulunacakmış gibi sordu bi de:
-nası bilezik?
-sarı ve beyaz altından, çiftli, asimetrik kesimli, modern tarz bişeydi.
polis asimetrik bilezik nasıl oluyor anlamadı herhal.
anlasa da asimetrik kelimesini yazamadı zaten.
-ben işlemeli bilezik diyom.
-yok işlemeli değil, böyle düz, yuvarlak değil, asimetrik işte.
-taam yazdım ben, işlemelii..... elmas yüzük derken?
-gül yüzük modeli, eski model.
-onları yazmayalım, altınları yazalım.
-e altın zaten işte!
-he tamam yaz.

oofff... yazdılar, parmak izi ekibi gelecek dediler, gittiler.
yatak odası darmaduman, kapı kırık, kaldık öyle.
kardişlerle girdik tekrar yatak odasına.
bütün ıvır zıvır akseuarlarım yatağın üstüne dökülmüş.
nevresimler, havlular arasında.
çamaşır çekmecelerim bile açık.
havludan, örtüden parmak izi olmaz zaten diye azıcık eşeledik yatağın üstünü.
anam!
pırlanta yüzüğüm! hahaaayy.. bişeylerin altında mı kalmış ne almamış bunu.
derken kardiş yerden annemin vermiş olduğu, eski, pembe taşlı, pırlantalı yüzüğü buluyor.
aaa.. bak ben bunu hiç yazmadım da, ay bu da vardııı, ohh çok şükür.
beyaz altın bi kolyemi de ben buluyorum döküntülerin arasından.
kardiş:
-la bakın, az daha baktıkça çıkıyor bişeyler kârâ geçecez bu gidişle diyor.
gülme geliyor bana:
-bu hırsız salak mı ki? bakın bakalım, belki başka evlerden çaldıklarını falan da burada düşürmüştür 8)

yok, başka bişey bulamıyoruz 8)
buna da şükür.
laptop oturma odasında ortada duruyor misal.
alıp gitse, ben bir daha çerçeyimin videolarına nasıl kavuşabilirim?
nasıl telafi ederim onca resmi?
hırsız bi şekilde, yatak odasından başka bir yere girmeden, çok acele, ve telaşla toplamış çıkmış.
o kadar telaşla çıkmış ki, birkaç parçayı da almamış.
almadıklarının ortak özelliği beyaz altın olması.
seçici, tarz sahibi, sadece sarı altın seven biri olması ihtimali, bir hırsız için pek mantıklı olmadığına göre,
benim onca ıvır zıvır bujiteri malzemesi arasında, beyaz altınları fark etmediğini düşünüyorum.
ya da sel haklıydı ve ilk geldiğimizde hırsız evdeydi.
biz aşağı inip tekrar yukarı çıkana kadar kaçtı!
sel hırsızı bulamadığına ne kadar hırslansa da
benim duam zaten hep "allahım karşılaştırma" şeklinde olduğundan, mutluyum.

epeyce bekledik parmak izi ekibini.
geldiler, resim çektiler, baktılar falan ama
parmak izi bulamadılar.
e eldiven teknolojisi var tabi artık herkeste.
hatta süper donanımlı parmak izi ekibi, eldiveni kalmadığından, bişeyleri tutmak için benden poşet istediğinde;
lazımsa eldiven verelim, dedik de sevindi garip.
bir de mutfaktaki streç film, folyo ve kağıt havlu askılığını pek beğendi.
bunu nerden aldınız, karım da istiyor, hiç bir yerde bulamadık deyince,
o sıra da çalınanların listesini yazmakta olan diğer memura:
-bir de folyoluk ekleyelim, dedim. beğendiniz madem, siz alın bunu, biz tutanağa folyoluğu da ekleriz. 8))

özet bu işte.
parmak izci ekip gittikten sonra sel ve kardiş bizim dağılan, kırılan kapıyı toparlamaya çalıştı, ki yeni kapı yapılana kadar bir kaç gün kapanabilsin.
şimdi kapımızın dış yüzünden çıkmış, kocaman vida uçları görünüyor sivri sivri.
esasında bu şekliyle öyle korkunç bir hali var ki
"ne şekil manyaklar yaşıyor burda" diye düşündüreceğinden
her şeyden güvenli olabilir.
8)

yumru

2010-01-07T13:14:00.002+02:00

geçmeyen bir yumru var boğazımda.
bir haftadır.
yutamadığım bir lokma gibi, gırtlağımda takılıp kalmış bir parça gibi, sıkışmış bir şey gibi duruyor.
sürekli yutkunuyorum, gitmiyor.
bardak bardak su içiyorum, geçmiyor.
öksürüyorum, nefes alıyorum derin derin...olmuyor.
bir haftadır boğazımın orta yerinde duruyor.
ne yapsam kurtulamadım,
elimi sokup tutup çıkartasım geliyor.

dün doktora gittim.
baktı, kontrol etti, kameralı çubuk soktu falan.
fiziksel bişey yok dedi.
sordu:
bi üzüntü falan yaşadınız mı yakında?
baktım.
gülümsedim.
evcil hayvanınız var mı? dedim.
güldü.
anladım, dedi. ben anlamam diye mi sordunuz?
kedi kızım 10 sene sonunda gitti dedim;
eğer tüylü, 4 bacaklı bi kızınız ya da oğlunuz varsa daha iyi anlardınız.
balık kuş falan beslemiştim ama kedim-köpeğim olmadı dedi.
kulaklarıma, burnuma, boğazıma falan soktu aletlerini.
boğazımı elledi, bastırdı, kontrol etti.
bi sürü şey sordu:
sigara?reflü?kronik rahatsızlık?astım?tiroid?genizakıntısı?şu bu...
hiçbiri yok.

yok dedi.
ama globus historikus mu ne, öyle bişey varmış.
psikolojik temellidir dedi, süregelen üzüntü, anksiyete durumlarında olur.
çok fazla üzülmeyin diycem ama, sanırım faydası olmayacak.
yine de geceleri yutarken almam için bir hap ve bir de sprey verdi.
1 hafta sonra geçmemiş olursa tekrar görüşelim diye de ekledi.

doktorun yanında baya uzun kaldım.
yeni seneye alışamama, tarihi yanlış yazma muhabbetiyle başlayıp
bir arkadaşının köpeği ile yaşadığı olaylara kadar epey "gereksiz" şey konuştuk.
samimi, hoş sohbet, ilgili, alakalı, genç bi doktor.
yazdığı iki kıytırık ilacı nasıl alacağım konusunda (!) danışmak isteyebilirim belki diye
aramaktan çekinmeyin, rahatça arayabilirsiniz de diyerek
cep telefonunu yazdığı bir kağıdı da verdi bana.
8)
geçmezse bu boğazımdaki yumru, beni tekrar görmeliymiş.
fazla duygusal birisiniz, çok ağlamayın olur mu? diyerek uğurladı beni.

içerde uzunca kaldığım için meraklanmış sel.
önemli bişey yok dedim.
sanırım çerçey şah damarıma yakın olmak istedi.

not:
hayır, tabi ki yakışıklı genç doktorun cep telefonunu verdiğinden bahsetmedim ona.
zira, bu yumru geçmezse yakında tekrar gitmem gerekecek.
e, bendeki his geçerken sel'de bir yumru oluşmasının da kimseye bi faydası yok.

ardından....

2010-01-05T13:30:00.002+02:00

daha mezun olduktan 20 gün sonra girip, (en ukala, en çok bilmiş, en tuzu kuru halimle gittiğim görüşmelerde nasıl beni işe aldılar bilmiyorum zaten) 1.5 sene çalışıp, sonra bir ekonomik kriz sebebiyle şirketin küçülmeye karar verip çıkarttığı %60 personelinden biri olup ayrıldığım ilk işimden sonra tam 2.5 sene çalışmamıştım.
çalışırken kazanıp biriktirdiğim ve tazminat olarak da aldığım param vardı. harcamam yoktu, annemlerle birlikte rahattım, aşırı seçiciydim.
olmazsa olmazlarım çok fazlaydı.
çalışma saatleri, hafta tatilleri, şirketin toplam nüfusu, yeri, maaş ve yaş ortalaması, sosyal imkanları vs. kendime layık şirket azdı. seçme lüksüm vardı. sonuna dek kullandım.
işte o sene, bizi 28 aralıkta kapının önüne koyunca şirket, 2000'e işsiz girince ben, madem okul bitti, madem işim de yok, artık bi kedi bakabilirim dedim.
kedi istiyordum.
bir kedi isteyen, almaya karar veren her aklı başında insan gibi sokaklara, ücretsiz kedi ilanlarına bakmaya, yuva arıyan kediler aramaya başladık. bir cumartesi günü gazetenin seri ilanlarında bulduk onu. acilen, mecburen vs. verilmek istenen yavru kediler ilanı.
adrese gittik. bir hastane. ilgili kişiyi bulduk. girdik odasına oturduk. ne uzmanıydı şimdi hatırlamıyorum. çok ilgili davrandı bize. çok sevinmişti geldiğimize.
bu, dedi, çok oyuncu, akıllı, sevgiye ihtiyaç duyan küçük bi kız. keşke ben bakabilsem ama, bakamıyorum ben. yalnız yaşıyorum, işim, nöbetlerim... annesi hastaneye doğurmuş bu yavruları. eski bir kanepenin içine. bütün bebekler gitti, bi bu kaldı. çok güzel değil ama, çok şirindir. çok da temizdir, anneleri kendisi verdi tuvalet eğitimini mesela, hiç sorun çıkarmaz, hiç sokakta kalmadı, tam ev kedisidir.
pembe bir piknik sepetini açtı. içinden zayıf çirkin suratlı, 3 renkli bir kedi çıkarttı.
-sindi, dedi. tam dudağının üstünde siyah bir kısım var ben gibi sanki, cindy crawford'dan dolayı sindi koydum ben adını.
ilk kez orda, öyle gördüm güzel kızımı.

tam 10 sene önce girdi hayatımıza çerçey. tam adıyla şerbet misket çerçebit.
ben, çerçeyin gelişinden tam 2.5 sene sonra işe girdim. 2.5 sene, yani 900 küsur gün biz sabah akşam beraber yaşadık onunla. gündüzleri yanımda peşimde kucağımda, geceleri yatağımda, tuvalete gitsem kapımda. (gece tuvalete kalktıysam, onu uyandırmadan yavaşça yataktan kalkar, sessizce çıkardım odadan, ama tuvaletten çıkarken kapıyı her açtığımda kapının önünde bekler bulurdum onu)
benim kızım'dı o.

evlendikten sonra sırf çerçeye kıyamadığımdan, bütün gün evde tek başına bırakamadığımdan, yalnızlığa alışık olmadığından, annemlerle bıraktım onu. aslında bıraktım da denemez ya... zaten gözünün içine bakılan, her dediği yapılan, prenses gibi davranılan, sevgiyle şımartılan bi evdi bizim evimiz onun için. günde kaç kere öpülüp seviliyordu bilmem.
evlendim ama, öyle sanıyorum onu görmediğim gün sayısı yıllar boyunca 15-20 midir, 25-30 mu bilmem.
her gün işe giderken sabahları ve işten sonra akşamları uğradım yanına. her gün sabah akşam sevdim, öptüm, konuştum, koştum, oynadım onunla. saklambaç, yakalamaca, ebelemece.... yerlerde emekleyip saklanarak, görünce ebeleyip kaçarak....
hafta sonları aldım bazen, geceleri beraber uyumak için.
annemler antalyadayken bizde kalırdı. iş çıkışları eve koştum. gezmekten, dolaşmaktan, arkadaş görüşmelerinden... evde olmamı engelleyecek şeylerden vazgeçtim. istediğim onun yanında olmaktı zaten.
çerçey, içinde mutlu olduğum bir dünyaydı.

şimdi ne yazsam eksik yani.
ne yazsam tam değil, yeterli değil.
ama yazmak istedim işte.
o kadar içten, öyle samimi paylaştınız ki duygularımı.
yorumaltı falan kar etmez şimdi.
aynı şeyleri hissedebilecek birileriyle paylaşmak üzüntüyü, önemli.
senay başsağlığı dilemiş, kedi için başın sağolsun denir mi diye düşünmeden.
esra gerçekten üzülmüştür, eminim.
magissa "Yaaa Cerceeeyyyy :((" demiş sadece. biliyorum bu duyguyu. daha ne desin ki.
ünsüm hissediyor üzüntümü, sarılmış, sıvazlamış sırtımı sanki.
lale, nasıl iyi hissettim o cümleyle. çerçey gerçekten artık her yerde. teşekkür ederim.
kumum, biliyorum, biliyorsun sen de. hepimizindi bu üzüntü. ailemiz içindi.
hayat'ım... aynı o tahmin ettiğin gibi işte. içinde acıyıp duruyor bi yer, bi de o özlem.. bi daha onu öpemeyecek, sevemeyecek olmanın, yaşayamayacak olmanın özlemi, sızısı. o kocaman sevgi'den boşalan yer.. bi gün yaşayacaksın bunu ama, umarım çok çok geç olur. güzel arthur yıllarca içinde acıtmadan durur.
ataletimm, biliyorum. bildiğini de biliyorum.
arayan, "bi kedi" demeden baş sağlığı dileyen hepiniz.
öyle teşekkür ederim ki.
kendi üzüntüsü sızım sızımken benimle konuşan ecemm, ne diyim sana.
alper, onlar sadece kedi, köpek değil, ailenin bi ferdi evet. bendeki özlem de pek geçmeyecek. anlıyor olduğunu bilmek ne güzel.
cidom, ta uzaklardan "nee! ne oldu? neden geçmiş zaman kullanılıyor çerçey için?" diye telaşlanmışsın. senin de çerçeyi sevdiğini biliyorum, onunla ilgili yazdıklarını hiç unutmadım zaten.

özetle,
çok özlüyorum onu.
her yerden çıkacak gibi hissetsem de, artık çerçey yok.
içimden sürekli seviyorum onu, konuşuyorum falan...
6. hisleri kuvvetlidir ya kedilerin.
buna güveniyorum.
benim inancım zaten ruhların yok olmadığı yönünde.
hayvanların da ruhları yok olmuyor, ölen bedenleri işte.
o yüzden içimden konuşuyorum, seviyorum, öpüyorum çerçeyi.
ne hissettiğimi biliyor olması rahatlatacak beni.
öyle işte.

unutmayacağım bir yılbaşıydı.
anladığınız, paylaştığınız için çok teşekkür ederim.

çerçey öldü.

2009-12-30T21:24:00.001+02:00

üüfff

2009-12-30T10:08:00.003+02:00

sorun bi bana yeni yıla nasıl gireceksin, yılbaşında ne yapıyorsun diye.
yolda olucam 8(

biletim tam saat 12
biyerlerde konfetiler atılıp, sırıtan insanlar birbirine sarılırken ben otobüs koltuğunda tek başıma oturmuş ve aşağıda acıklı gözlerle bana bakan sel'e el sallıyor olucam sanırım.
hareket saati tam 12 çünkü.
sel'in durumu daha da beter.
aşti'de beni yolcu edip köskös eve dönecek 8(
ne şahane yılbaşı kutlaması!
üff bilmiyorum ki..
biletimi aldık.
ama sabahın köründe kısçe aradı ve biz bir gün erteliycez gidişimizi, sizi bekliycez, beraber gidelim dedi.
perşembe için aldıkları izni yakmak niyetindeler kardişle kısçe.
ben tek başıma gitmeyeyim diye.
hatta kardiş tehdit etti, bileti iade etmezsen bile otobüsün arkasından geliriz, olay çıkar diye.
yapar biliyorum.
şüphem yok.

antalyaya gidiyoruz.
çerçey hasta 8(((
güzel kızım çok hasta.
bana iyi haber verdiler sözde.
yoksa, birkaç gün önce çok kötüymüş beklenti.
kanser demişler.
bizimkiler perişan tabi.
bana söylememişler.
filmler, röntgenler, tahliller vs.
karaciğer yağlanmasına bağlı sarılık olduğu ortaya çıkmış sonra.
bunu duyunca sevinmişler tabi bizimkiler.
iyileşme şansı var.
ama çerçey çok hasta.
günlerdir hiç birşey yemiyormuş.
tuvalete gitmiyor.
hareket etmiyor.
kolunda kelebekler, serumlar.
sabah akşam eve gelen veteriner kontrol ediyor.
üüfff.....

ne hissediyorum anlatmıyım.
anlatamam zaten.
ama gidicem.
gidicem de, nasıl?
biletim hazır ama kardişle kısçe bırakmıyor.
sel'i tek başına bırakacak olmaktan da üzgünüm.
sel gelmek için çabalıyor ama hiç mümkün görünmüyor.
para lazım ona.
aklı kalıyor ama işi bırakma lüksü yok.

kardişle kısçe başka yol bırakmayacak şekilde ısrarcı.
ya onların 1 günlerini harcayacak ve yılbaşında sel'i tamamen yalnız bırakacağım.
ya da saat tam 12'de sel'le kucaklaşıp tek başıma bi otobüs koltuğunda yolculuk edeceğim.

yılbaşı bi tuhaf olacak ama.
yeni yıldan ilk dileğim belli.
dileklerinize çerçeyimin eski sağlığına kavuşmasını da ekler misiniz lütfen.
lütfen.

kazık çaktım dünyaya!

2009-12-25T13:28:00.002+02:00

bak bu sefer bilimsel konuşuyorum, kanıtlarım var yani.
haber şöyle diyor:
boyu uzun olanın ömrü kısa!
inanmayan baksın.
yaaa.. yaaa... 8))))
100 yaşına kadar yaşama genlerim var, naaber 8)
bırak uzun yaşamayı, ben bu boyla "dünyaya kazık çakanlar" derneğinin başkanı bile olurum
hahaayyy..
hayır, boydaki noksanlıkla kalmadım, diğer şartları da sağlıyorum bi de.
kontrol ettim işaret parmağım yüzük parmağımdan uzun değil, kireçlenmeyecem de yani.
koku desen fazlaca hassasım, illallah dedirtecek kadar.
sonraaa..
kollarım da kısa değil, allahıma şükür ihtiyacıma yetecek kadar uzun 8)
südyen ölçüsünden de bahsetmiş ama onu da aşikar etmiyim şimdi.
velhasıl
100'ü rahaaat rahaaat geçerim ben anacım.
1.90'a yakın sel kocasının durumu da kısmet artık.
zaten "allah senden önce benim canımı alsın" diye dua eder hep (e bencilll.. bu yani. ölüp gidip kurtulup üzüntüyle sıkıntıyla uğraşmayı bana bırakacak aklı sıra), bu boy farkıyla o ikinci turu yaşarken ben hala çene çalıyor olurum.
e hi 8))

kendime not

2009-12-24T17:03:00.002+02:00

bi gün Çağan Irmak'la karşılaşırsan, Murathan Mungan'ın "Geyikler Lanetler" adlı tiyatro oyunundan bir sinema filmi yapmasını arzu ettiğini söyle. Dilerse oyuncu seçimidiiir, bizzat bi rol almaktıııır, o da olmadı çay götürüp getirmektiiiir gibi her türlü yardıma hazır olduğunu da ilave et.
tamam.

derman bacı, yetiş!

2009-12-17T15:04:00.003+02:00

fazla söze gerek var mı bilmem.
durumum değişmedi.
ilişki danışmanıydım.
evlilik terapisti oldum.
birinden 70 dakika telefon konuşması
birinden 70 cümle dertleşme maili.
bunalan sıkılan bana başvuruyor.
hayır bi de aklı başında, kuralları belli, kaidesi doğru, fikir verebilitesi olan biri olsam neyse.
ikisine de hak verip
üzülüyorum.
şunu yapın diyebilmek şöyle dursun,
ay ne yapsak oluyorum.
anacım bende akıl yok ki bana danışıyorsunuz.
ama olsun.
başka işe yaramasa da beraber üzülüyoruz 8)
kardiş aradı vıdıvıdıvıdıvıdvıvıııı.....
kısçe yazdı vıdıvıdıvıdıvıdvıvıııı....
işin iyi tarafı ikisi de beni yanında görüyor.
dertlendikleri şeyler bi tarafa
bunu görüp seviniyorum.
biri için halden anlamaz abla
öbürü için gıcık görümce olmuş olabilirdim.
şükür ki değilim.
ay neyse..
anlatacak bişey yok zaten.
dedim ya resim olayı tastamam izah ediyor.
bu haldeyim
dinleyip duruyorum
8)

resimli bilmece

2009-12-15T17:07:00.002+02:00

yok yok çekinmeyin allasen söyleyin, deli miyim ben? işim gücüm mü yok?

*değilim (sanmıyorum)

*var (yapmıyorum)

onunçün canım sıkılıyi.

sokaktan bi top aldık böyle.

pilli.

satıcı pili de satmaya çalıştı 10 tanesi 2.5 liraya ama uyanıklık yaptım, aldırmadım sel'e.

yoksa alıyordu valla.

baktım elinde bi sıra pil.

bu ne dedim.

bunun pilleri dedi.

e var içinde pil işte, alma şimdi, ne gerek var dedim.

söz dinledi, bıraktı.

ne bu canım, hem pilli top sat, hem hemen pil kakala.

gerçi alsaymışız iyiymiş, 1 günde bitirdim pilini.

olsun.

işportacı oyununa gelmedik.

pilsiziz.

ay ne mi diyorum ben?

bu yukardaki şey, top yani, böyle durduk yerde renk değiştirip yanıyor sürekli.

habire bi renkten bi renge geçiyor pastel pastel.

işportacı kendi çevresini çepe çevre bunlarla sarmış, aman karanlıkta ne güzel görünüyordu bilseniz.

ama biz 1 tane aldık, o kadar güzel olmadı.

e herhalde 30 tane top mu alıcam işportacı sevinsin diye.

ben bizzat kendim de sevinirdim o ayrı ama.

bedava mı sadın, 5 lera verdik buna.

o gün otoparka girmeden güzel bi park yeri bulmuştuk.

otopark parası yanımıza kar kaldı diye sevinince, bunu görüp aldık.

neyse o değil diyeceğim de...

böyle kendi kendime ev yapımı pop art yaptım.

darısı başka şeylerin başına.

hafta sonu - gezdiklerimiz, gördüklerimiz.

2009-12-14T14:42:00.003+02:00

bu ne mi dediniz?

e ama aşkolsun!

hafta sonu gezip gördüğüm yerlerin resmini koyayım dedim.

evet bu yandaki buzdolabı kapağı, yanlış görmediniz.

ya ne olacağıdı!

hafta sonu dağ bayır, göl deniz, dere tepe gezdik de sizden mi esirgedik.

bu işte.

hafta sonu evden çıkmayan bi insan için malzeme bu, buzdolabı.

yemek yapmadığım için içini çekmedim.

kapakla yetinelim.

sonra bu.

madem mutfaktan başladım, mutfakla devam edeyim.

mutfak duvarındaki saat.

dandik bişey.

işportadan almıştık, yüksel caddesinde yere sermişler.

iyi işte, tam hedefe uygun.

ucuz

ve çalışıyor.

mutfaktan çıkmamışım mübarek

burası da mutfaktan nadide bir köşe.

duvarda çakılı duran not tahtası.

genel olarak amacına hiç de uygun olmayan biçimde abuk subuk yazılar, resimler olur üstünde ama

bu sefer alınacak listesi yazmışım.

lakin ısrarcı değilim görüldüğü gibi "alınsa iyi olacak şeyler" listesi.

alınanlar, üstü çizilmek suretiyle listeden çıkartılmış.

sonunda mutfaktan çıkmışım.

hayır bunca süre mutfakta durdum da ne yaptım.

yemek mi, pasta börek mi, temizlik mi...

yoo...

kahve-çay falan en fazla.

antreden geçip kahve içmeye gitmişim.

burası da geçerken "antre" işte

duvarda sallanan çiçekler.

tavandan yere kadar uzanan ve 2-3 metre genişliğinde bir "perde" bu

şirin evet.

eve girerken gülüyor insana.

salon.
uzun duvarda boydan boya gazlı kalemle çizilmiş bir porte ve üzerinde renkli ve bir noktadan sonra dağılmış yamulmuş yumulmuş notalar.

tavana ve karşı duvara sıçramış olanları bile var.

biz bunu çizdiğimizde duvar stiker'ı modası yoktu ne yapalım.

hem fakiriz, durumumuz yok =)

kendi stiker'ını kendin yap kampanyası yaptık.

çizdik, boyadık.

eğlenceli oldu.

notalar, yani gazlı kalem biraz soldu seneler içinde ama..

olsundu.

eveeett.. bir hafta sonu gezdiklerimiz gördüklerimiz köşesinin daha sonuna geldik.

yayında ve yapımda emeği geçen kendim adına teşekkür ederim.

artık kusura bakmayın.

hafta sonu evde olunca böyle oldu.

ha bi de cumartesi akşam kardişlere yemeğe gittik ama, onların evi çekemediğimden, sadece bizim evden köşeler ile yetinelim.

sevelim, sevilelim.

gereksizse susalım.

peki.

iş konusuna çok profesyonel yaklaşırım!

2009-12-11T13:18:00.008+02:00

mevcut işim ile ilgili bir kısım şikayetlerim var ya,
maddi-manevi.
ama yine de yeni bir iş aramıyorum.
aslında burada çalışmayı seviyorum çünkü.
sebeplerim var,
çünkü..lerim var.

çünkü masamdan görünen manzara bu.

bir kol uzağımda cam var
camın dışında içeri bakan kedi.

onun arkasında da yeşil çimenlik bir alan, ağaç mağaç..

şimdi ben başka bi iş bulsam,
böyle rahat rahat da giyinemiyor olsam

kot şort giyip işe gitmek şöyle dursun, fazla renk bile yasak olsa.

kırk tane güvenlikli kapıdan geçip,
asansöre falan binip,
bi açık ofisin göbeğinde,
bi kübik içersinde hapsolsam...

olur mu yaa..

böyle bir manzaram varken nasıl bırakıp gideyim ben burayı.

not: kazara resimdeki tarihe ve saate bakıp şaşırmayın. salak makinanın ayarı bozulmuş. resim çarşamba gününden yoksa.

hişşş..blog..bak bi.

2009-12-09T11:43:00.003+02:00

canım sıkılıyor blog.
bak farkındaysan direk, aracısız olarak senle konuşma moduna girdim, anla yani o derece sıkılmışım.
hep söylerim zaten yıl sonuna yaklaştıkça modum düşer, enerjim azalır benim.
pilli miyim neyim?
yıl sonunda niye böyle oluyorum.
neyse, sen nerden bilecen bunu.
zavallı bir blog sayfasısın.
zavallılığın blog sayfası olmandan kaynaklı değil, yanlış anlama.
ne blog sayfaları var o - hooo..
ben şu insan halimle kıskanıyorum onları.
ama sen öyle mi yaa..
düşe düşe bana düşmüşsün.
yazık kız sana!
fekat kendimi bırakıp sana üzülemiycem şimdi.
kendim üfleme, püfleme durumundayım fultaym.
hem sen aralık ayının adı neden aralık diye hiç düşündün mü?
biliyorsan allasen söyle.
böyle hep insanı ikilemde bırakan bir hava yok mu?
aralık.
ne tam açık, ne tam kapalı.
öyle aralık duruyor.
gıcık ediyor insanı.
ittirip kapatasın, ya da tekmeleyip açasın gelmiyor mu?
bi ben mi deliyim?

öff..
canım sıkılıyor blog.
bak hatırlar mısın senin eski evde bi konuşmuştuk geçen sene.
teröre de, şehide de alışıyoruz diye.
tepkilerimiz azalıyor, belki üzüntümüz, duygularımız bile azalıyor.
ne korkunç değil mi.
duygunun ve tepkinin azalması insan için yaşamdan kopmak demek.
dön bak şimdi
geçen gün aynı şekilde pusuya düşürülüp de ölen 7 çocuk için kaç balkona bayrak asıldı bi say.
hayır zaten asılmasın da, o değil derdim.
assan ne assamasan ne ki!!
laf!
ama bi düşün tv programları iptal edecek tepkiye sebep olan 7 şehitten, haber olarak kalan 7 şehidin nesi farklıydı?
belki adı.
belki o bile değil.
bu işte.
alışıyoruz.

doğal gaza %50 zam yapılacakmış yeni yılda.
haber yorumcularından biri "size verdiğim oylar haram olsun" demiş.
vermeyeydin, aklın nerdeydi dedim içimden.
ama onlar kuruysa, biz de yaşız blog.
canım sıkılıyor.

şu dünyanın süsü olan hayvancıklar var ya,
hah işte onlar bile dert kaynağı artık.
magissa son günlerde bahsetti hani, bu lanet olası sirk eziyetlerinden
ve dahasından....
işkence ile öldürülen, öldürülmekten beter edilen o masum canların deney merkezlerindeki yaşamlarından.
midem kasılıyor, kusacak gibi oluyorum blog.
ağlamıyorum ama gözlerim yaşla doluyor.
içimden kin, hırs, intikam duyguları yükseliyor.
insan olmaktan değil hayır ama
insanlığın durumundan utanıyorum.
güvercini ürkütmeyeyim yazık şimdi konmuş oraya diye pencere açmayan ben,
bir insanı içimin yağları eriye eriye yüz parçaya ayırıp aç hayvanlara yedirme arzusuyla yanıyorum.
e ben de nihayetinde 6 karış 4 parmak, 47-48 kilo bir insanım.
bu kadar yoğun duyguyu kaldıramıyorum.
çöküyorum.

sıkılıyorum blog.
gönlümden geçenin yüzde birine yetecek param yok.
bana milyarlar milyarlar çıksın istiyorum piyangodan.
o kadar çok para istiyorum yani, kazanılamayacak kadar çok.
iddiaya girdim allahlan. (tövbeeeee....)
ama yok o biliyor ya içimi, kızmıyor bana.
allahım yaaa, dedim ona.
bak bi ver bana para, yemin olsun layıkıyla kullanıcam, hiç de şaşırmıycam, telefonuma pırlanta, tuvaletime plazma taktırmıycam dedim.
duymuştur muhakkak,
bekliyorum.

bekliyorum da, bunalıyorum blog.
bunaldıkça ne yapacağımı şaşırıyorum galiba.
dün duştan sonra, biraz kuruyan saçlarımı büktüm.
ufak ufak tutamlar yaptım, kendi etrafında büke büke döndürüp, etrafında dolayıp tepeme tokaladım.
yattım da öyle.
sabah da kalktım.
ayna karşısına geçip çıkardım sayısını bilmediğim tel tokaları.
saçlar fark etmemiş olacak, kıpırdamadılar.
elimle müdahele ettim, dağıttım, açtım.
bi gör ne oldu!
bonus reklamlarının yeni yüzü gibi oldum.
yusyuvarlak, dapdağınık, kıpkıvırcık.
öyle de geldim işe.
sel beğendi beğenmesine, kaçınılmaz olarak ama..
şirket soförlerinden ipraam abi "saçın dağılmış" dedi bana 8)
evet, bonustan teklif geldi, bir gün böyle gezersem 5 lira bonus yükleyeceklermiş kartıma dedim.
5 miiii.. yapmasaydın ben 10 lira verirdim dedi.
e iyi bugün 5 bonustan, yarın 10 senden.. geçinir giderim dedim.
o haldeyim blog, anla beni.

özetle, çok canım sıkılıyo benim.
o yüzden öyle afilli bi yazı bekleme benden e mi.
kendi kendini oyalayacak bişeyler bul hatta.
ben bi ara gelirim.
hadi öptüm seni.

bugün böyle...

2009-12-07T09:45:00.008+02:00

bugün böyle. canlı yayındayım:

09:25
işe geldim masama oturdum, bilgisayarın açılmasını beklerken esra ile hafta sonu kritiği yaptık. lafladık biraz.
09:35
türkan geldi ve "saklambaç maman var mı" dedi. normalde mantıksız gelebilecek bu laf, tarafımdan gayet mantıklı biçimde cevaplandı: "arabada olacaktı biraz, getireyim"
bizim kızın maması kalmamış, dışarda, kapının önünde 4 göz bekliyor. arabaya gittim, mama alıp geldim, miyyv,moouv,miii,meeevv...lafları arasında boşalttım mamayı, nefessiz daldı mamaya 8)
10:05
ayşearman kişisinin yazısını okuyup "len, hayatın anlamını burda mı bulurum ki? evet evet ben de beyin tekniklerine dalacam, bundan sonra korkun benden" dedim kendi kendime.
10:06
anam zor iş bu beee... bu yaştan sonra beynimde ekran görecem diye beyaz ışığa kavuşmayayım temelli.
10:35
annemden mail geldi. ona cevap yazdım.
10:42
ben pencere önünde oturuyorum ya, sabah geldiğimden beri de jaluziler kapalıydı. şimdi yarım açtım. bi açtım ki tam camın önündeki sandalyenin üstünde kedoş oturuyor. bi an göz göze geldik. şirin suratına bakıp gülümsedim. işte bu yüzden az paraya çalışıyorum burda. üüfffff.....
11:40
an be an yeni olaylara, gelişmelere, süprizlere gebe bir gündem yaşıyorum da, canlı yayın yapacakmışım! peeeh. şu bir saat içinde ne oldu peki? iyi aferim sen bunu düşüne dur iki saat sonra buluşuruz! sersem saklambaç!
12:05
bu yoğun gündem biraz dinlenmeye muhtaç tabi ki. şu saate kadar yaşadıklarıma bakan her bünye bunun böyle olması gerektiğinde hem fikir olacaktır değil mi a canlarım! öğle tatili oldu, çıkıyorum ben. gidip kendime sessiz ve rahat bir köşe bulup -ki köşe olmasa da olur- kitap okuyacağım. sonra gelir, kaldığım yerden devan ederim bu renkli, olaylı, fırtınalı yaşama 8)
13:33
gittim okuma mekanıma, havanın dışarda oturmaya müsait olduğunu düşünüp kendimi palto ile dürüm yaptım. zira üstümde kısa bi şort var. şu etli butlarımın, çarpık bacaklarımın ona buna görünmesinden rahatsızlık duyuyor değilim lakin, oturduğum sallanan koltuğun üstünde minder yok. e metal iskelet de haliyle biraz soğuk oluyor. o sebeplen sarıldım, sarmalandım. kitap okudum, bişeyler yedim, müzik dinledim, annemle, kardişle ve sel ile telefon görüşmeleri yaptım yerime geldim, lokum yedim, rujuma baktım, çıkmamış, sevindim. bu kadar yoğun geçen bir buçuk saatin yorgunluğuyla yazıyorum size. az önce güneş açtı. ay severim ben bunu. nasıl da güzel açarmış, nasıl da ışıl ışıl parlarmış, aman da aman diyerek iltifat ettim kendisine. mahcup bişey olsa gerek, utanıp geri kaçtı. manyak! diyip sinirlendim. yarım açık duran jaluziyi kapattım. işime odaklanayım bari. püüff...
15:04
kısa bir çalışma toplantısından çıkıp oda arkadaşım olan kızlardan biriyle lafladım. bir köşe yazarına mail döşenmiş, bana okuttu. güzel dedim 8) ağzımdaki karpuzlu sakız tadı azalmıştı, tazeledim. masamda duran aynaya baktım, gözünü sevdiğimin ruju öyle narçiçeği narçiçeği sırıttı bana. bak işte sonra neden palak ruj sevmiyorum diye açıklamam gerekiyor kozmetik satıcılarına. bu yüzden işte! sür parlak ruju, ilk çayda vedalaş, oysa bu mat serisi öyle mi ya! sabah sürdüm hala benimle.
sel kocası aşkını ilan etmek için telefon etti. iyi tamam o zaman dedim. allah müstehakımı vermesin! 8)
16:06
sıkıldım sıkıldım işim yok diye mızıklanır mısın gidip gidip. aferim. böyle ol. ol da gör gününü!
zaten sabah saç düzleştirici kullanarak itina ile kıvırıp dalgalandırdığım saçlarım, itina ile inerek mısır püskülüne benzedi, canım sıkkın. sıfatımda bozulmayan tek şey şu ruj. sırf sıfatım değil, moralim de bozuldu zaten. ikisi berabere. sıfat:1 - moral:1 - saklambaç:0
karnım desen aç. kemirmekte olduğum ve kırıntıları ile üstündeki haşhaşların heryere döküldüğü şu galeta da nefsimi köreltmekten aciz. bi nutella olaydı da bandıraydım, tadından yenmezdi bu kuru galeta şimdi. evdeki nutellayı da adına sel dediğimiz zayıf insan saklamış benden. hak ettim ama ben. ona da söylendim çünkü. niye? şu sebepten: kendi acizliğimi bildiğimden eve nutella falan almıyorum ben. ama sel adlı kilo alamayan kişinin iyi niyetli ablaları utanmadan, çekinmeden 1 kavanoz nutella almışlar bize. öte beri almıştık, bunları da size aldık" diye elimize tutuşturdukları poşetin içinden nutella da çıktı. kendilerine " ay ne gerek var, hay allah, niye aldınız" diye kibar kibar sitem etmş olsam da, yalnız kalınca sel'e söylendim: "alkolik adama bi şişe rakı götürmek gibi bişey bu yaaa... ben kilo almayayım diyorum, ablanlar nutella alıyor" diye. demez olaydım. her ne kadar söylensem de çaktırmadan parlayan gözümden anlaşılacağı gibi, açıp kaşıkla dalmayı hayal ettiğim o güzelim kavanozu saklamış sel olacak kilolara gelesi bünye!!! üüff..
16:20
deminden beri ne anlatıyorum ben yaa. ne alakası var şimdi burda? en iyisi gidip meyve soyayım. biizm odanın geleneksel meyve yeme saati gelmiş de geçiyor. bakiym, kızlardan biri burda değil, toplantıda herhal. öbürünü dürteyim de gidip mutfakta vakit geçiririz hem biraz.
17:40
bakınız ne kadar güzel bir saat, ne kadar tatlı bir dakika. saat 18 itibariyle dışarı salınacak insan güruhu için ne kadar sevinçli bir zaman 8)
ay zaten bıraktım çalışmayı ben yaa. gülmece eğlenmece modundayım. kızlardan biri çöpçatanlık konusunda kariyer yapmaya karar verdiydi. bu sebeple de sağdan soldan, etraftan, aile çevresinden, şirketten falan bulduğu bekar çoluk çocuğun çöpünü çatmak için harekete geçmişti. bu çalışma sonucu olarak da şirketten bi evladımla, ahbap çevresinden bi kızceğize pazar günü görüşme ayarlamıştı. konu ordan açıldı bi zaten, ne oldu diye... ordan da gevşedi gitti artık. öyle söyliyim. zaten 15 dakika sonra "bugün de bana ayrılan sürenin sonuna geldim" modunda kaçıp gidecek olduğumdan dolayı, yaydım kendimi. dedim şu saçma sapan yazıma da bir nihayet vereyim de, utanmazlığım devam etmesin.
efendiiim...
macera, coşku, atraksiyon, neşe, kahkaha, gizem ve heyecan dolu bu sıradan günüme şahitlik etmiş olduğunuz için şu anda hissettiğiniz yorgunluk ve sersemlik normaldir. her bünye böyle bir günün ritmine dayanamaz elbet. olsun. derin nefes alın 3-5 kere. kendi sakin ve rutin yaşamınıza dönün.
ben yarın, bilemedin öbürgün, hadi ben de bilemedim 2 gün sonra falan yine burda olurum.
en içten duygularla, teklifsizce öperim.
8)

şimdi

2009-12-02T17:16:00.002+02:00

günün "şimdi"sini yazmak üzere huzurunuzda bulunuyorum muhterem kariler.

kızlardan biri geldi "efkarım birikti durmaz içimde" diye bi şarkı vardı neşe karaböcek miydi neydi, sabır taşı mıydı, dilek ağacı mıydı neydi dedi.
hemmencik internet araştırmamızı yapıp bulduk:
neşe değil gülden karaböcek imiş.
dilek taşı.
bildiniz mi
hah işte onu dinleyip, acıklı bir bakışla yutkunuyorum.
yok şarkıya hisleniyor olduğumdan değil de,
boğazım acıyo.
zavallı bünyem tişortla terlerken, ertesi gün palto ile üşümeye dayanamadı galiba.
sel de hasta zaten.
onun da boğazı gidik.
birbirimizin ateşine bakıyoruz, bişey yok.
domuz momuz değiliz diyoruz.
iyiyiz.

birazdan çıkarım.
ay allah sizi inandırsın ev bir piiiiis, bir dağınıııık, bir kötüüüü...
dün kardeşle kısçeyi çağırdık yemeğe, evin rezaletine aldırmadan.
onlar gelmeden önce bulaşık makinasını çalıştırdığımız için de yemek bulaşıkları olduğu gibi ortada kaldı.
onlar gittikten sonra da, makinayı boşaltıp yerleştirmedik
oldu mu sana tezgah üstü çıfıt çarşısı, çingene çadırı
ne varsa ortada
yağlı mağlı bulaşıklar, tatlı kaseleri, meyve çöpleri üstüne sabahki kahvaltı tabakları, yetmedi sıcak şaraptan çıkmış pörsük elmalar, portakallar, sağa sola serpilmiş kabul tarçınlar....
bööööğğkkk....
bi de utanmadan yazdım ya, yuh olsun bana.
ay neyse, işte eve gidince daha bismillah ayakkabıyı çıkartıp mutfağa girişmemiz lazım.
öfff...
ya da dur, ben üstümü başımı değişip, makyajımı falan temizleyene kadar sel halletsin o işleri.
evet evet bu iyi fikir 8)))

oldu o zaman 8)

2aralık1derelik

2009-12-02T11:15:00.002+02:00

başlığın saçmalığına takılmayın.
diyeceklerini belli bir başlık altında toplayabileceğine inancı olmayan şahsımın bari tarih atayım diyerek girişmekle beraber, anında cıvıttığının kanıtı, ve hatta bunu açıklama çabasını bile nihayete erdiremeyecek kadar saçmaladığımın ispatıdır şu manasız cümle. (hı?)
söyleyecek lafım yok, yazacak takatim yok yine de bi yazma çabası, bi gevezelik isteği. 8(
dur o zaman şeyi diyim bari:
bayramda antalyaya gittik biz.
daha doğrusu arife günü aniden antalyaya kaçtık biz.
önceden planlamamıştık.
zaten paramız yoktu.
gel gör ki sel kişisi gerginlikten yarılmış durumda.
dedi ki "benzin param var, kaçalım!"
canıma minnet.
çerçey kokusu burnumda tütmüş zaten.
annem-babam-fundam orda zaten.
sel'in cümle sülalesi burda zaten
ben kaçmıyım kim kaçsın.
sağolasıca koca kişisi de kaçalım diyinceeee
attık çantaya 2pantolon 2kazak
yola!
gece 4 falandı eve ulaştığımız.
çaldık kapıyı, her şeyden habersiz uykuda olan ev halkının kulağına kulağına!
meraklı, temkinli, hayırdır'lı bakışlarla açıldı kapı.
aman bir şenlik bir şenlik.
e sevindiler tabi, çok şahane rol yapmıyorlardıysa 8)
o değil de,
yav zarıl zarıl kapı çaldık, açıldı, bağrış çağrış gürültü kahkaha falan...
kapıya en yakın odada yatan anneannemin ruhu duymadı be!
nasıl uyumaktır o yarebbim, gece yarısı 1 saat bağrıştık evde de, kadınceğiz ancak bayram sabahı şaşırdı bize. 8))
neyse işte,
öpüş koklaş faslı sonrası yattık 1-2 saat uyuduk.
oy çerçeyyyiiiiiimm oy kuzuuuuuum, oy datlıııııım, kediler padişahının kızı prensesiiiiimm...
bizim odamızda uyuyormuş meğer.
öpmelere doyamadım, oyyşş. bak vallaha da ağzım sulandı şimdi ha!
valla bütün bayram oturduk desem yeridir.
her gün gittik sel ile beraber deniz kıyısına, attık kendimizi bi sallanan koltuğa, artık çaydır kahvedir, koladır, biradır allah ne verdiyse...
açtık kitabımızı.
güneşe oramızı buramızı vere vere okuduk saatlerce.
aman bi güzel oldu bi güzel oldu.
üüffff....
(ses efekti yanlış verilmedi, güzel bişey anlatırken de üfff denir gayet normal.)
sonracığıma....
ay yazasım yok yaaaa..
valla bak.
bu yani.
gittik, şaşırttık, güneşlendik, yedik içtik, okuduk.
uzatamıycam kaçtım ben.
içim sıkılıyor zaten burda.
hadi.
gelirim yine.

yazarınız yazılarına teee öbür haftaya kadar ara vermiştir

2009-11-26T11:36:00.002+02:00

valla hiiiç ekran-klavye ikilisiyle haşır neşir olasım yok.
zaten bugün de yarım gün diye bi boşvermişlik, bi tatil havası, bi cuma modu içersindeyim.
hadi saat 13:00 olsun da gideyim isteğindeyim.
amaaaaa
elbet gitmeden bi kase taze öpücük (sınırlı sayıda)
bi kase çikolata (sınırsız sayıda)
bi şişe lavanta kolonyası (e bi şişe işte)
yeteri kadar da etiketlenmiş sarılıp sarmalama kucağı (etiketlenmiş zira rasgele gelip uğrayanlarla sarmaş dolaş olmayayım fuzuli) bırakıyorum.
muhattapları kendini bilir.
bayramınızı samimiyetle kutluyorum.
bayram psikolojisi içersinde geçsin dilerim şu 4 gün.
salıya görüşürüz inşallah
amin.
8)

iş-güç-kedi-hava-bayram-tatlı

2009-11-25T13:14:00.004+02:00

dünkü yazımda dile getirdiğim ve "eeehh.. yakarım ulen bu şirketi" minvalindeki hislerim değişmiş değil.

bu mevzuda görüşmek ve yer yer köpürmek, yer yer "e ama canım kardeşim" kıvamında sitem etmek üzere dün ayarlamış olduğumuz, bugün tarihli öğle yemeği ve kurultay ise, bahtsız saklanbacınızın bir bahtsızlık örneği olarak bayram sonuna ertelenmiş durumda. zira katılımcılardan biri aniden ortaya çıkan bir ailevi durumu sebebiyle şirketi terk etmek zorunda kaldı erken saatte.

"çok üzgünüm, yarın öğlen yapsak olur mu" teklifi ise kabul görmedi çünkü e yarın zaten arife anacım, gideciz öğlen, ne durayım burda.

neysss..

bu ka bekleyen şahsım 3-5 gün daha bekler.

öğlen tatilimi madem boşa çıkardım, e madem de hava günlük güneşlik, madem kitabım da var, e ne duraydım, helva yapsaydım ya.

gittim yaydım kendimi bi yere, kitap okudum. işime faydası olmadıysa da bana oldu.

geri geldim şirkete.

sel'i aramak için dışarı, kapının önüne çıktım. kedoş yan cenahındaki tüm tüyleri paçama sıvamak suretiyle bir geçiş gerçekleştirdi, yetinmedi, döndü bir daha süründü. e aferim, kadir kıymet bilen bi kedi demek ki.

neden mi kadir kıymet?

e ben söylemedim di mi?

pazar günü sel 2-3 saat uğraşıp, kesip, biçip, delip, çakıp, testereler, vidalar, matkaplar, yalıtım malzemeleri.. falan uğraşıp ona bi kulübe yaptı.

kedi kulubesi mi olurmuş deyip geçmeyin, baya konut oldu.

bak yan tarafta resmini gördüğünüz, neredeyse masa boyunda, üst üste 3 kedinin ayakta durabileceği yükseklikte bir kulübe yaptı. bir kedi değil, 5 kedi + ortancalarından bir köpek güzelce yaşar içinde 8)

malum kış geliyor. bu kedoşcuk da artık şirketin demirbaşı bi kedicik. sokak kedisi desen değil, ama ev kedisi konforuna da sahip değil. yazın mutlu mesut yaşar, çimenlerde göbek ısıtırken, kışın soğukta büzüşüp, bi karton kutunun, içine konan bi eski kazağın falan üstüne uyumaya çalışıyordu.

söyledim sel'e. şuna yağmurdan sudan soğuktan etkilenmeyecek bi şey yapsak diye. hah işte, o da şahane malzemeler almış geldi.

su geçirmez OSB ahşap denen bi malzemeden kulübenin dışını yaptı, fombort denen yalıtım malzemesiyle de içini kapladı. mis gibi sıcak bi yuva oldu kediciğe. getirdik pazar günü şirkete, koyduk. kedicik mutlu. artık bu doğurur da valla 8))

ay neyse yaa.. amma uzattım, ne diyordum.

ha sel'le konuştum işte. stres, mtres.. valla bu adam stresten, sıkıntıdan, gerginlikten ve endişeden ölmezse (allah muhafaza), bi insan bunlardan ölmüyor demektir. daha fazlası zor olur çünkü.

o değil de,

bayram da geliyor.

telefonu, kapıyı, hatta akşamları ışığı falan kapatıp oturasım var. ne bi yere gidesim, ne birine tatlı ikram edesim, ne de bayramlık giyesim var. bayramlık mı.. hahahhaaa. diye gülünmesin rica ederim. bayramda bayramlık giyilsin! haaa ben giymem o ayrı!

huzurlarınızdan ayrılmadan evvel, bir bayram datlısı tarifi de vermek suretiyle ağızlarımız tatlansın temennisine katkıda bulunmak istedim. ben yaptım hemencik, çok güzel oldu valla.

şöyle ki:

marketten bi tahin helvası alınır.

afiyetle yenir 8)))

hahhaaaa.. yok yav şaka şaka... daha zahmetli bişey.

marketten helvayı aldınız mı, bunu bi ufalıyormuşsunuz, artık çatal matal.

sonracığıma içine bir portakal suyu sık.

sıktın mı.

portakalın kabuğunu da rendele.

baktın zor oluyor, ulen önce kabuğu rendeleyeydim keşke diyorsun,

bi daha sefere öyle yap 8)

kabuğu rendeledin, suyu da sıktın, bunu da karıştırdın mı?

koy bunları tek kişilik fırın kaplarına (tek kişilik kabım yok diyorsan, vazgeçme, normal bi kaba koy. ehemniyetli olan kap değil, içi zaten. kabı yemiyeceksin)

at anacım onları fırına.

bekle ha, unutup gitme, 10 dakkada oluyor zaten.

beyle köpür köpür, kabarık bişey fokurduyor.

çek al fırından.

cazibeye kapılıp da kaşığı daldırma ama hemen

bak tat memeciklerini yakarsın, günlerce geçmez sızısı, söylemedi deme.

az bi bekle ılısın.

yi sonra.

ay pek güzel oldu kııızzzzz.....

8))))

muhtelif konulardan derlediğimiz bugünkü yazımızı da sonlandırken,

sabah sürmüş olmama rağmen, üzerine far da sürdüğüm için (evet ruj üstü far. noolmuş!) hala dirayetli biçimde mevcudiyetini koruyan kırmızı rujumla öperim.

bi başlık yok. burundan soluma sesi efekti bulamadım zira.

2009-11-24T11:51:00.002+02:00

bak sinirleniyorum ama.
ve sinirlenmiş bi saklambaç, gerçekten yıkıcı, yıpratıcıdır.
inanmayan sel'e sorsun.
ve ben şimdi sinirlendim.
bu şirketin kifayetsiz yönetim denemelerinden,
her bir sürecin acıklı gelişiminden,
kör tuttuğunu öper tarzı yaklaşımlardan daraldım artık.
kulağımda çalıp duran en huzurlusundan klasik müzik terapisi bile zerre fayda sağlamadığına göre,
gerçekten kızdım artık.
tekrar ediyorum:
sinirlenmiş bir saklambaç yorganı, evi bırak mahalleyi yakar.
biline!
not: hayır sen bilsen, ben bilsem, sel bilse ne olacak, bilmesi gerekene söylesene saklanbacım mı dediniz.
dur söyliycem de, alıştırma yapıyorum ayna karşısında 8)

istatistiksel mevzular

2009-11-18T15:30:00.003+02:00

canım sıkılıyor.
kendimi eğlendirmek için bişeyler aradım, bulamadım.
bari oyalanacak bişeyler bulayım dedim.
sayısal ifade yolunu seçtim.
yani onu bunu sayıp yazayım bari dedim.
evet o kadar sıkılmış ve bunalmış durumdayım.
buyrun: (istemezseniz buyurmayın, ısrar edecek değilim)

*blogspota geçmeden önce, yani blogcuda yazdığım toplam yazı sayısı: 347, blogspotta yazdığım yazı: 126 (rahmetli blogcu daha mı kullanışlıymış acaba, ben mi tembelim ki yaşlanınca?)
*mevcut parmak sayısı: 20 (6 parmaklı insanlara hiç özenmediğimden bu sayı beni mutlu ediyor)
*ağzımdaki diş sayısı herhalde 38dir. (20likleri çıkartırsak, başka eksik dişim de olmadığına göre öyle olmalı. yoksa valla sayamıycam)
*evdeki koca sayısı:1 (ya ne olacağıdı?)
*evdeki çocuk sayısı: 1 (kendim bizzat çocuğum)
*evdeki kedi sayısı: malesef 0 (bööhüüüüü)
*şu anda okumakta olduğum kitap sayısı: 2 (bir evde, biri işte)
*sene başından beri okuduğum kitap sayısı: 21 (yazık!)
*yerden yüksekliğim: 6 karış 4 parmak (ölçüyü up uzun parmaklarıyla sel kişisinin aldığı kayıtlara geçsin!)
*kilom:47-49 arası değişiyor (evet günde 2 kilo yiyorum galiba)
*kafamdaki saç teli sayısı: her geçen gün azalmakta.
*cüzdanımdaki kredi kartı sayısı: 1 (neyime yetmiyor!)
*kredi kartı ile yapılan taksitli alışveriş yüzdesi: 0 (peşin alamıyacağım hiç bir şeyi almıyorum. takıntılıyım.)
*an itibariyle ojesi bozulmuş tırnak sayısı: 4.5 (biri tam bozuk değil)
*çantamdaki ruj sayısı: 3 (hepsi farklı renk)
*acıyan batan sulanan göz sayısı: 2 (alnımın orta yerinde üçüncü göz daha açılmadı)
*şehir içinde bulunan 1 dereceden akraba sayısı: 0 (annemler antalyada, kardiş desen şehir dışında görevde. ailem türkiyenin dört bi yanında.. böhüüüü..)
*şu an itibariyle ojesi bozulmuş tırnak sayısı: 5.5 (sinirim bozuldu)
*bu saçma sapan yazıdan siniri bozulması muhtemel okuyucu sayısı: bak allasen doğru söyleyin!
*yazının bitme ihtimali: yüzde yüz.

2009-11-17T13:32:00.002+02:00

sanki pazartesi sanıyorum bu günü.
ama pazartesi değil, salı olduğunu düşününce bile oh demiyorum, çünkü keşke cuma olaydı.
mızıklanasım, tembellik edesim, kitap okuyup, sıcak şarap içip, film falan izleyesim var.
dün şirketciğimiz bizi omurgamızı sevelim koruyalım konulu bir eğitime yolladı.
sürekli masa başında çalıştığımız için düşünülmüş olacak.
bi nevi kıyak.
tüm gün süren bi eğitim, o yüzden hiç gelmedim şirkete.
ingiliz bi abi yatırdı bizi yere, anlattı, gösterdi bişeyler yaptırdı.
oramızı buramızı eğip büküp,
daha da olmadı yanımızdaki arkideşe oramızı buramızı elletip durduk.
bence sorun yoktu da,
misal oda arkadaşım bir erkek bir miktar işkillenmiş:
"bu ne abi ya, yazılımcı çocuk kuyruk sokumum nerde başlıyor iyice bi tecrübe etti" dedi.
8)
eğitim sonunda bi arkadaşımla geldik eve
hafta sonu sıcak şarap yapmıştım da, 2 kupa artmıştı.
içtik, spor salonu çıkışı iyi oldu 8)

hafta sonu genelde evdeydim.
biraz nostalji yaptım.
kamerayı alıp, eski görüntüleri izledim.
annem-fundam-ben-kardiş
bi tiyatro oynamıştık.
dekor değilse de kostümler şahaneydi 8))
1950li yıllar
kardiş benim babam.
annem esas annem olmakla beraber benim sadece kalfa sandığım bir kadın.
fundam esas annem sandığım ama babamın annemle beni bırakıp kaçtığı ve 1 sene sonra eve beraberinde getirdiği diğer kadın.
izledim, güldüm.
ne eğlenmişiz, iyiki soytarmışız.

yeni eğlenceler tertip etmeli, yeni anılar biriktirmeliyiz.

siyah bi polar şalım vardı.
toz tüy tutuyor diye kullanmıyordum da durup duruyordu.
onu kesip biçip çanta yaptım, üstüne de renkli renkli ponponlar diktim.
pek şirin oldu.
kalan kumaştan 2 tane daha yapıp bizim odadaki kızlara hediye ettim.
makbule geçti.

ağaçların ve bodur yer bitkilerinin fosforlanmış renkli yapraklarına hayranım.
keşke hep böyle kalsalar.
ve ankara sadece sohbaharda güzel herhalde.

sustum, bitti.

ahmakların vasıfları*

2009-11-12T10:23:00.008+02:00

ahmaklığın dört alameti vardır. sana söyliyeyim de öğrenesin.
kendi ayıbını görmeyip de başkalarının kusurlarını aramak.
gönlüne cimrilik tohumu saçtığı halde cömertlik ummak.
huyu ile halkı hoşnut etmiyen kimsenin Tanrı kapısında hiçbir değeri yoktur. adeti huysuzluk olanın işi daima nefret kazanmaktır. kötü huy tende canın belasıdır. huysuz kişi insandan sayılmaz.
cimrilik cehennem ağacından bir daldır. zavallı cimricik de mezbaha köpeklerine benzer. cimri nerede cennet yüzü görsün. o fil'in ayakları altına düşmüş bir sivrisinektir.cimriliğin pintiğinden kendini bir tarafa çek ki ahmaklar zümresinden sayılmayasın.

*Pendname (öğüt kitabı)
Feridüddin-i Attar

1963 basımı bu kitabı buldum da, okuyorum.
bu kadar öğüt almışken birini de paylaşayım dedim 8)

keşke biraz daha kalabilseymişsin...

2009-11-10T10:12:00.003+02:00

belki çok şey farklı olurdu...
1881-193∞

yüz buldum astarını da istiyorum 8)

2009-11-09T15:25:00.002+02:00

kitap dedim, bi sürü öneri geldi. aman pek sevindim. ohh kolaymış böyle dedim.
elini veren kolunu kaptırıyor demezseniz,
bi de şey sorsam,
film.
ama komedi film.
ama öyle romantik komedi falan değil de,
bayağı böyle kahkaha attıracak komedi film.
tabi herkesin güldüğü şey farklıdır, farkındayım.
biri katılır gülecem diye, öbürü sırıtmaz.
iyi biliyorum.
zira genellikle o sırıtmayan tarafta oluyorum. 8)
ama hiç mi yok derseniz, var tabi.
beni çok güldüren filmler de var.
hah, işte onlardan istiyorum şimdi.
bana biraz film tavsiye etsenize...
dur ben örnek de vereyim size aklıma gelen gülünç filmlerden
misal eskilerden "parti". hani peter sellers'in oynadığı (evet gülüyorum ona çok, çocukça ama gülüyorum!)
sonraaa...şeyin filmlerinin de hastasıyım, fransız yönetmen francis veber. salaklar sofrasından bildiniz mi?
işte böyle komik filmler var mı aklınızda.
çok güldüm dediğiniz?
noooluuuurrr bi söylesenizeee...

oldu, teşekkürler, öpiym 8)

kendim düşüneceğime size sorayım

2009-11-04T13:12:00.002+02:00

huu-huuuu...
bana birkaç kitap önerseniz ne güzel olur 8)
böyle akıcı
dili güzel
konusu kadar kullanılan kelimeleriyle de etkileyen
ne biliyim romantik oluur, tarihi oluur, roman olur, biyografi oluur...
bilemiyorum işte.
bunların hepsi ya da hiçbiri.
bana bişeyler önersenize.
alınacaklar listemde tek bir kitap kaldı sadece.
genelde kitapyurdundan sipariş ediyorum.
o zaman da kargo parasından kar etmek için 4-5 kitap falan istiyorum.
ama şimdi ne alıyım bilemedim.
istiyorum ki beni alsın götürsün bi yerlere.
ne olduğu, edebi değeri falan da önemli değil ha!
şu çok güzeldi dediğiniz 3-5 isim yazsanıza
hı?
yazar mısınız?
imza:
armut piş ağzıma düş insanı, tembel saklambaç.

kayıtlara geçsin diye...

2009-11-03T11:21:00.002+02:00

kişisel tarih kayıtlarıma geçsin yani, yazayım da.

ben antalyadaydım ya hafta sonu.
perçembe cuma ve pazar öğlene kadar.
sel kişisi özlemiş beni.
e normal.
yok estağfurullah, ben çok özlenecek biriyimdir manasında değil de,
sel özlemiş işte.
neyse..
sonuçta kısıtlı zaman bitti gitti.
döndüm ankaraya.
karşıladı beni otogar'dan.
geldik eve.
mutfağa girdim, buzdolabının kapağı komple yazılı.
şu beyaz tahtalar için olan yazı kalemleriyle yazmış, doldurmuş dolabın üstünü.
bi de diyor ki:
seni sandığından ve sandığımdan daha çok seviyorum.
sağolsun 8)
neyse, silmedim.
duruyor yazı.
bu sabah mutfağa girdim.
yazılar artmış bi kalabalık görüntü.
"sandığından ve sandığımdan" kısımlarından oklar çıkmış.
yeni bir açıklama yazılmış.
--> burada geçen "sandık" değil "sanmak"tır. yoksa seni bi sandıktan daha çok seviyorum demek değildir. hayır zaten benim bi sandığım da yok. öyle bişey söylendiyse yalan, iftira.
ay bi dolu yazı.
bi sandığı olmadığının,
sevgisini sandıkla kıyaslamadığının falan açıklaması.
bitmiş dolap 8)
hayır işin tuhafı ilk okuduğumda aklımın köşesinden geçmeyen "sandık" lafı,
şimdi yazıyı her seferinde "seni sandığım'dan çok seviyorum" şeklinde saçma bi kıyaslama yapılmış gibi algılamama neden oluyor.
8)

şimdi ben....

2009-10-27T14:58:00.002+02:00

ayıptır söylemesi tuvalete gittim, çıkışta da antibakteriyel sıvı sabun ile ellerimi uzun uzun yıkadım.
bi kahve aldım mutfaktan, bol sütlü, az şekerli.
yerime geldim.
odamızda bulunan antibilmemne el dezenfektanı ile de ellerimi yeniden dezenfekte ettim ve hiiç dezenfekte edilmemiş mausumu avuçlayıp, muhtemelen bakteri yuvası olan klavyemi mıncıklamaya başladım.
efendim şirketimizde bir domuz gribi coşkusu yaşanmakta. 8)
valla bak, coşku diye dalga geçmiyorum.
şöyle ki, malum sebepten ötürü çarşambanın yarım günü ile cumanın arada derede kalmış bir günü tatil ilan edildi.
e coşma mı insan!
zira, dün şirketten 15-20 kişinin malum sebepten işkillenilip evine yollanması ve yollanmadan önce saçmış bulundukları mikropların ise şirket bünyesinde köşe başlarını tutmuş olabilme ihtimali, çalışanlar üzerinde gayet enfektan etki bırakmıştı.
yaş ortalaması 25 civarı olan bir yerde çalışıyorum.
ikiyüze yakın çalışan bulunduğu ve ortalamanın da 25-30 olduğu düşünüldüğünde, çoluk çocuğun "öh-hööö.... ay burnum aktı. neeaaa? domuz gribi mi, hapşuuuu... aha! bittim ben" psikolojisinde olacağını tahmin etmek zor değil.
bu vesileyle "en iyisi salıdan sonrayı tatil edelim de, toparlanılsın" fikri kabul gördü.
çok da iyi oldu.
ben kendim de zaten rüyalarında çerçey görüp uyanan, sokaklardaki kedilere bakınca salyaları akan, çerçey resimlerine konuşan bir hale geldiğimden en iyisi antalyaya koşayım dedim.
"ooohhh.... fundan da geldi, denize gittik, aman bi güzel bi güzel" şeklinde beyanatta bulunan annemin ise kararımda etkisi olmadı.
neyse efendim, diyeceğim o ki, yarın aaşama antalyaya gidiyom ben.
sel kocasını yaşlı gözlerle arkamda bıracağım.
zira onun çalışması, para kazanması gerek.
hem de özlesin beni.
amin.

gelelim ikinci mevzumuza.
saçlarımı kestirdim hafta sonu.
yok yok, öyle oğlan çocuğu olmadım bu sefer.
daha uzun ama kullanışlı bi model.
insan içine çıkmam 7-8 kıytırık tek tokanın mevcudiyetine bağlı değil en azından.
zira sabahları acıklı gözlerle kendime bakıp, tel toka kutusunu da yamacıma alıp, kafamı iğnedenliğe çevirmek suretiyle evden çıkabilmekten çok sıkılmıştım.
uzamış, şekli şemali bozulmuş bir miktar saç, beni benden soğutmuştu ki bu kadar olur.
eeeee-eehhh!! dedim sonunda.
kestirecin!
de, nerde kestireyim?
kardişlerin düğünde annemlerin orda bi kuaföre gitmiştik de allahı var, güzel şekle sokmuştu bizim kafaları.
gideyim kestireyim orda dedim.
sel de sahibini tanıyor.
gittik
sel dedi "ben de geleyim mi bi?"
yok be dedim, ne alaka.
iyi o zaman gidip arabayı yıkatayım ben de dedi.
gitti.
ben girdim kooföre
iyigunner diyip oturdum.
baktım bi kısım teyzeler boyanıyor.
sıramı beklerim dedim.
dedim de anacım ne bitmez boyanmakmış, ne tükenmez sohbetmiş.
bana sıra mıra geldiği yok.
annesini bekleyen kız çocuğu gibi oturuyorum köşede.
kimse kaale almıyor.
40-45 dakika falan geçti.
beni bi fönlemeye kalktılar, yok bee kestirecem ben dedim diye de bi daha yanıma uğramadılar.
derken sel geldi.
bu gelince benim farkıma vardılar!
ama ben cinlenmiştim.
yok dedim, gidiyorum ben, beklemiycem daha, yeter beklediğim.
adam da demesin mi
"ama bilmiyorduk, baştan söyleseydiniz eşi olduğunuzu!
manyağın zoruna bak!
sen kocamı tanımasan saçımı kestiremiyorum yani!
len kuaförde de torpil mi olur yaa!!
"ne münasebet, niye söyliyim" diye tersledim adamı, çıktım.
çıktım da kaldım gıcık saçlarla.
iş yerimden çok uzakta değiliz.
saçımı son kısa kestirdiğimde de iş yerime yakın bir yerde kestirmiştim.
oraya gidelim bari dedim.
gelgelelim orası da kapalı değil miymiş.
ay delirecim.
terör estirdim estirecim.
kalk dedim eve gidiyoz, bizim arka sokakta sıra sıra kooför var,
giderim birine kestiririm.
valla iyi ettim.
girdim birine.
dedim kesilecekti.
aha şöyleyken şöyle, şurasını şöyle yapma, burasını da böyle yap.
oohhh misler gibi kesti valla.
tamamı 20 dakikamı almadı 8)
gittim eve
kaçınılmaz olarak sel kocası pek beğendi.
(yazık ayol, ne olsa beğeniyo ya zaten)
geldim işe arkidişler felan iltifat miltifat.
kardişle kısçe gördü, kısçe bayıldı, kardiş beğendi (çok büyük olay bu!)
ohh dünya varmış. 8)

bir de son bahis:
çok yakın arkadaşlarımdan biri, yemekteyiz yarışmasına katıldı 8)))
dünkü ilk bölümde ev sahibiydi kendisi.
bu vesileyle şunu anladım ki:
yarışmacılar kendilerine ve yemeklerine habire burun kıvıran, çamur atan rakiplerine tahammül edebiliyor olabilir ama,
kendilerini sevenlerin, o rakipleri köşe başında sıkıştırıp dövmemesi için epey kontrollü olmaları gerekiyor.
sel bile "dövelim şu herifi" dedi 8))))

çok uzattım farkındayım,
e çenem düşüyor işte bazen.
8)